Renate Dorrestein, Het duister dat ons scheidt

Beoordeling: 3 sterren

Ik heb eerder werk gelezen van Renate Dorrestein en ik ben niet echt fan. Ook dit boek scoort bij mij niet echt punten. Het is een degelijk geschreven roman, minder voorspelbaar dan haar boekenweekgeschenk, maar ik krijg nooit écht een gevoel bij het lezen. Ik leef niet mee, ik word niet boos, verdrietig, blij, ik walg niet bij wat ik lees. Ik lees het, en dat is het. Het is goed geschreven, wel weer over schuld en boete als thema en niet voor mij.

Turning red (regie: Domee Shi)

Beoordeling: 3 sterren

Een Disney-film met een controverse. Want oh jee, er wordt gehint op ongesteldheid in een Disneyfilm. Voor ons gezin geen problematisch onderdeel van deze film. Het is een aardige, typische Disney-animatie: grappig, kleurrijk en een mooi gelaagd verhaal. Bovendien laat de Aziatische context van deze film mooi de verschuiving zien van de Amerikaanse hegemonie in de Westerse bioscopen naar het oosten. Een leuke film, maar uiteindelijk een middenmoter voor mij. Het verhaal is iets te lang gerekt en de grapjes wat te kinderachtig voor een volwassen publiek.

Olympus has fallen (regie: Antoine Fuqua)

Beoordeling: 2 sterren

Soms krijg je suggesties in Netflix die je dan toch maar aanzet. En Olympus has fallen is zo’n film. Uiteindelijk was hij best vermakelijk, maar woorden als ongeloofwaardig (natuurlijk neemt één eenling het op tegen de hele wereld om die te redden) en voorspelbaar (uiteraard loop het goed af, waarschijnlijk een minuut of tien voor he einde van de film) komen als eerste op.

Tom Verschaffel, De weg naar het binnenland

Beoordeling: 3 sterren

Na diverse delen uit de literatuurgeschiedenis die startte bij de middeleeuwen, voor mij in 2013, kwam ik nu toe aan het dunste deel uit de reeks: De weg naar het binnenland. Het betreft een later ingevoegd deel om ruimte te maken voor de Vlaamse literatuur uit de 18e eeuw. De inleiding kent dan ook een wat defensieve toon. Wel schetst het een goed beeld van het veld dat in het boek besproken wordt.

Het behandelen van de meertalige cultuur in de zuidelijke Nederlanden schetst een voor mij nieuw en goed beeld van het complexe veld waarbinnen de Nederlandse letterkunde zich bevindt in deze tijd. Het tweede hoofdstuk, over toneel, bevat veel jargon, hoewel de paragraaf over rederijkers juist weer heel goed leesbaar is. De nabijheid van het buitenland verdiept het beeld van de complexe wereld van de Nederlandse literatuur in dit gebied.

Het derde hoofdstuk, over de regels van de kunst, is leesbaar en leerzaam, maar wel erg gedetailleerd. Het lijkt erop dat er een gebrek was aan genoeg voorbeelden, dus dan maar iets te veel details per voorbeeld. Jammer. En ook het vierde hoofdstuk over vroomheid, lijkt niet echt over literatuur te gaan. Het spanningsveld tussen religie en katholicisme is interessant en toegankelijk toegelicht, maar wat is de toegevoegde waarde.

Het laatste hoofdstuk is dan weer een stuk interessanter, maar dat kan mijn persoonlijke voorkeur voor politiek zijn. De auteurs leggen goed uit welke rol literatuur speelt in het beeld van de koning. Maar dit hoofdstuk is opnieuw wel erg gedetailleerd. De geschiedenis is goed uitgelegd voor een breed publiek, want het gaat over een totaal onbekende oorlog die heeft gewoed rondom het keizerschap.

Al met al een interessant deel in onze literatuurgeschiedenis dat misschien wat dunner had gekund.

Peter Rabbit 2: The Runaway (regie: Will Gluck)

Beoordeling: 3 sterren

Peter Rabbit 2 is na Peter Rabbit een leuke vervolgfilm. Het edgy randje dat ook in de eerste film te zien is, wordt lang niet door iedereen gewaardeerd. Maar door mij wel. Het is geen briljante film, maar hij is mooi gemaakt en ik vind het verhaal rijker dan in de vorige film. Ik vond er leuke grapjes in zitten. Net geen vier sterren, maar wel dichtbij.

De boeken van Marcel van Herpen

Voor de opleiding Pedagogisch Tact van het Centrum Pedagogisch Contact las ik drie boeken van Marcel van Herpen. De eerste was Ik de leraar. Een herkenbaar boek, geschreven in een fijne stijl. Het lijkt alsof Marcel tegen je spreekt, als collega’s onder elkaar. Het boek bevat veel mooie anekdotes en goede vragen. Voor mij persoonlijk zou Van Herpen de theorieën nog wat diepgaander mogen behandelen.

Wij zijn leiders is een stuk rommeliger. De lijn van het verhaal wordt minder strak gehouden, waardoor het boek allerlei kanten op schiet. Bovendien zitten er nogal wat herhalingen in de inhoud en er lijken wat boodschappen door elkaar te lopen. Niet zijn beste boek.

Wij de leraar heeft weer enkele mooie theorieën als uitgangspunt en dit boek heeft gelukkig weer een helder doel. Er zit ook in dit derde boek wat onnodige herhaling zoals in Wij zijn leiders, maar net zoals in Ik de leraar bevat dit boek de fijne stijl en mooie anekdotes en vragen.

Le petit prince (regie: Mark Osborne)

Beoordeling: 4 sterren

Le petit prince vond ik al een prachtig boek. Voor deze verfilming hebben de makers een mooie schil om het verhaal heen gelegd. Ook de vormgeving is prachtig en de sfeer van de film is heel prettig. Zo wordt je ondergedompeld in het rijke verhaal van De Saint-Exupéry. Het is niet de allermooiste film die ik ooit gezien heb, vandaar de vier sterren, maar wel een om eens op te zoeken op Netflix.

Koning Van Katoren (regie: Ben Sombogaart)

Beoordeling: 3 sterren

Ik was groot fan van het boek Koning van Katoren. De film had ik nog niet gezien en ik moet zeggen dat de film van kwalitatief hoog niveau is. De Nederlandse film is de laatste decennia met sprongen vooruit gegaan en dat zie je ook in deze film. Maar ik ben niet volledig overtuigd door deze interpretatie van het verhaal van Terlouw. Dat is wat losgelaten en het is volledig naar nu gehaald. Maar waar was dat voor nodig? Het heeft een goede sfeer en levert een vermakelijke anderhalf uur op.

The social network (regie: David Fincher)

Beoordeling: 3 sterren

The social network is inmiddels een aantal jaren oud, maar zeker nu Meta/Facebook minder positief in beeld komt, is het mooi deze film nog eens te kijken. Het is geen briljante film, zowel het acteerwerk als het verhaal voelt een beetje stroef. Maar hoewel Zuckerberg destijds aangaf dat hij zich niet herkende in film, is de manier waarop hij is geportretteerd inmiddels herkenbaar in zijn optredens in de Senaat onder andere.