Dumbo (regie: Tim Burton)

Beoordeling: 4 sterren

De Tim Burtonversie van Dumbo sluit op een bepaalde manier mooi aan bij de originele Disneyversie. Maar Burton heeft ook flink wat ingrepen gedaan in het verhaal.

De sfeer in de film is fantastisch, laat dat maar aan Burton over. En met die sfeer en het acteerwerk en de vormgeving, maakt hij de ingrepen in het verhaal wel goed. Want de ingrepen zijn niet allemaal echte verbeteringen. Toch is het verhaal, als je het op zichzelf bekijkt, mooi en aangrijpend. Leuke film!

Black Panther (regie: Ryan Coogler)

Beoordeling: 4 sterren

Het superheldengenre bekijk ik altijd op zijn meritus. Nee, die films halen het niet bij The pianist of The shawshank redemption, maar datzelfde geldt voor James Bond.

Black Panther is een mooie film: de verhaallijn is mooi en sluit goed aan bij de maatschappelijke discussies in met name de VS op dit moment. Dat maakt kunstuitingen in mijn ogen altijd extra sterk: als ze een relatie aangaan met de wereld buiten de kunst. Maar los daarvan is de film mooi vormgegeven, goed gespeeld en boeiend.

How to train your dragon 1 en 2 (regie: Dean DeBlois)

Beoordeling: 4 sterren

Nadat Daan en ik eerder dit jaar het derde deel van Hoe tem je een draak zagen, moesten we natuurlijk ook het eerste en tweede deel kijken. In deze recensie behandel ik beide delen.

De eerste film is meestal de beste en wordt de rest minder. Dat is in dit geval niet zo. De films zitten allemaal op een ontzettend hoog niveau en hoewel het verhaal volgens een bekend “De goede afloop vertragen”-patroon verloopt, waarbij richting het einde het dieptepunt zit wat betreft het doel van de hoofdpersoon.

Maar voor beide films geldt dat de graphics goed zijn, het verhaal mooi in elkaar zit, de personages (zowel de draken als de mensen) zijn goed uitgewerkt en je kunt lekker anderhalf uur meeleven buiten onze realiteit. En bij de doelgroep slaat de film helemaal goed aan, want we hebben de laatste verjaardag van Daan heel wat actiefiguren van How to train your dragon aangeschaft.

101 dalmatiërs (regie: Clyde Geronimi & Hamilton Luske)

Beoordeling: 4 sterren

Ik heb al veel Disney-films gezien de laatste jaren en 101 dalmatiërs is een van de leukere. Het is een boeiend verhaal, de tekeningen zijn mooi en de karakters zijn sterk en typisch Disney. Waarom dan vier sterren? Omdat films als The lion king of Frozen nóg beter zijn.

How to train a dragon 3: the hidden world (regie: Dean DeBlois)

Beoordeling: 4 sterren

Op mijn papadag ben ik met Daan op pad gegaan om deze film te zien. Hij was al fan van de eerste film en we hebben samen in een verlaten bioscoop op vrijdagochtend genoten van deze film. De film is mooi gemaakt en de personages zijn er loveable. Wel is het een wat clichématige film: de vader van Hikkie die als een soort Mufasa zijn Simba toespreekt is een grappige parallel (of diefstal). En zoals in wel meer films is hij een leider die zijn pad moet kiezen en gesteund wordt door de vrouw van wie hij houdt.

Isabelle Allende, De winter voorbij

Beoordeling: 4 sterren

Mijn eerste Isabelle Allende is me wel bevallen en dat ondanks diverse minpuntjes in dit boek. De winter voorbij kent een wat rommelig perspectief en bevat de nodige clichématige scènes. Ook de formulering was wat saai door de vele herhalingen.

Máár, de spanningsopbouw in het boek is prima en er zitten heel interessante personages wat maakt dat je blijft lezen. Ook zit de politiek van Zuid-Amerika mooi verweven in het boek, zonder storend te worden. Daarom, ondanks de kritische nootjes, toch 4 sterren

Özcan Akyol, Eus

Beoordeling: 4 sterren

Eus is niet alleen een boek dat je op zichzelf kunt beschouwen. Het is zo’n boek dat in een netwerk van maatschappelijke tendensen en literaire evenkniën zijn plek vindt. 

Allereerst is Eus een prettig lezend boek met een interessante hoofdpersoon met dito gedachtewereld, het is ook een spannend verhaal, zeker in de tweede helft van het boek. Je zit te wachten op het moment dat het fout zal lopen en dat duurt behoorlijk lang nog. Bovendien is het verhaal over de moeilijke gezinsverhoudingen interessant om te volgen

Maar Eus is ook een boek waar tussen de regels door allerlei maatschappelijke problemen en tendensen zichtbaar worden. De rol van migranten in de samenleving, sociale en economische ongelijkheid, drankmisbruik en de wijze waarop mensen in het criminele circuit belanden. Het komt allemaal meer of minder expliciet aan de orde. 

Maar Eus staat hierin niet op zichzelf: vleugjes Het SchnitzelparadijsAlleen maar nette mensen, De kleine blonde dood en De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween zijn deel van het netwerk van boeken waar Eus elementen van in zich heeft. Een leuk boek, maar minder origineel dan de ronkende recensies doen vermoeden.

Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (regie: Alejandro G. Iñárritu)

Beoordeling: 4 sterren

Birdman or (the unexpected virtue of ignorance) is een surrealistische film die heel bijzonder is geschoten. Hoewel hij niet echt is blijven hangen na het kijken, maakt hij wel degelijk indruk.

Dat bijzondere schieten heeft ermee te maken dat er niet (of misschien een doodenkele keer) geknipt is in de film. De film lijkt in één lange camerabeweging opgenomen en personages lopen het camerabeeld in en uit, waarmee van scène naar scène wordt overgegaan.

Het verhaal lijkt in eerste instantie dat van een man die met alle emotie en frustratie die daarbij hoort een toneelstuk op de planken te zetten. Het wordt pas surrealistisch wanneer zijn personage Birdman als schizofrene eigenschap in het verhaal naar voren komt en de hoofdpersoon zwevend in beeld komt. Wat gebeurt er in zijn hoofd en wat is echt?

Maar de film blijft niet echt hangen. Toen ik een paar weken na het kijken van de film dit stukje wilde tikken, moest ik zelfs weer even googelen om welke film het ging. Maar toen ik het weer wist, wist ik wel weer waarom ik vier sterren wilde geven.

Pedro de Bruyckere, Klaskit

Beoordeling: 4 sterren

Ik heb Pedro de Bruykere een aantal keer gezien in de afgelopen jaren en hij is een leuke spreker. En iemand die onderwijstheorie combineert met de onderwijspraktijk. En dat is in Klaskit mooi samengekomen. Een boek met een stevige wetenschappelijke basis. Veel daarvan weet je al of merk je ook in je dagelijkse lesgeven, maar het is fijn dat zo compact bij elkaar te hebben. Het geeft fundament voor de manier waarop je elke dag de klas weer in kan. Leuk boek!

2 keer How the Grinch stole Christmas

Beoordeling: 4 sterren

In de kerstvakantie hebben we twee keer How the Grinch stole Christmas gezien. Eén keer in de versie met Jim Carey uit 2000 en één keer de versie uit 2018, gemaakt door Illumination (van de Minions onder andere). En vooral het vergelijken van beide versies is leuk.

Natuurlijk is het boek van Dr. Seuss een geweldig uitgangspunt om een verhaal van te maken. Zijn taal en poëzie zijn ijzersterk. En in beide films is die taal gelukkig ook ruimschoots aanwezig, in de versie uit 2018 zelfs nog wat sterker dan die uit 2000.

Wat opvalt bij de film uit 2000, is dat de Grinch gemener is. Hij lijkt daar vooral een slechterik waarbij je na verloop van tijd pas ontdekt dat daar een oorzaak aan ten grondslag ligt. Hij lijkt wat kwaadaardiger van inborst. Bij de versie uit 2018 is de nadruk wat meer op het zielige, het eenzame van de Grinch komen te liggen. En uiteraard is hij ook nu een gemenerik, maar minder kwaadaardig en vaker met een lach of grapje als resultaat.

En bij de nieuwste versie is de stijl van Illumination duidelijk herkenbaar. Deze filmstudio heeft een duidelijk ‘handschrift’ en die spreekt mij (en blijkbaar het brede publiek) zeer aan.

Al met al waren het vermakelijke dagen  met Kerstmis en Nieuwjaar. En beide films krijgen een mooie beoordeling!