Franscesco Petrarka, Liedboek

Wanneer er een hele stroming liefdespoëzie naar je vernoemd wordt, dan heb je wel indrukwekkende poëzie geproduceerd. Ik behandel het petrarskisme ook in vwo 4, dus dan moet je ook eens het originele materiaal in duiken. En met het Liedboek uit de Perpetua-reeks is dan een erg mooie variant.

Wanneer je zo’n boek leest, moet je niet proberen deze van kaft tot kaft te lezen. Je bladert, leest, geniet of niet. Sommige gedichten zijn erg mooi, zoals gedicht 336:

’t Is in de geest dat ik haar steeds ontmoet
(de Lethe zelf zou er haar niet verjagen),
zoals ze was op ’t toppunt van haar dagen:
kracht van haar ster bracht haar geheel in gloed!

Zo – mooi en ingetogen, puur en goed –
heb ik haar voor het eerst gadegeslagen!
“Ze lééft, zoals mijn ogen haar eens zagen!”
roep ik en ik verwacht haar welkomstgroet.

Ik was abuis en kom bij zinnen, maar
toch lijkt het soms of ze iets zeggen wil
en ik zeg tot mijn geest: “Je bent bedrogen.

Want dertienachtenveertig was het jaar,
het eerste uur, de zesde van april:
toen is die pure ziel haar lijf ontvlogen.”

Het probleem van Petrarka is dat hij aan het begin staat van een stroming. Dat betekent dat veel van zijn gedichten sterke overeenkomsten kennen. En zoals vaker met veel van hetzelfde, het gaat op een gegeven moment wat vervelen. Een prima Liedboek om in huis te hebben en zo af en toe, bijvoorbeeld op Valentijnsdag, eens wat uit te lezen.

The BFG (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 3 sterren

The BFG heb ik eerder gezien als tekenfilm en uiteraard heb ik het boek gelezen. Het verhaal wordt in deze verfilming erg mooi verfilmd, maar op de een of andere manier weet Spielberg het verhaal te langdradig te maken. Ik kan me er niet helemaal aan overgeven. Mijn kinderen evenmin. Het is wel erg mooi gemaakt, dat wel.

Anton Bregmann, Ernest Staas

Beoordeling: 3 sterren

Het boek Ernest Staas van Anton Bregmann doet erg denken aan Camera Obscura van Nicolaas Beets, maar dan minder goed. De insteek van Bregmann is erg juridisch. De schetsen zijn leuk geschreven, maar dit is zo’n boek dat aan een sterke drank doet denken: je moet er in kleine teugjes van genieten.

Gerrit Borgers, Jurriaan Schrofer, Simon Vinkenoog en Ellen Warmond, De beweging van vijftig

Beoordeling: 3 sterren

De bundel De beweging van vijftig is samengesteld door een aantal schrijvers uit die tijd. In 1972 kijken zij terug op de ontwikkelingen van ruim 20 jaar ervoor en dat levert een leerzame en leuke bundel op vol beeldmateriaal. Leuk om eens door te bladeren en interessant voor de liefhebber.

Jurassic World (regie: Colin Trevorrow)

Beoordeling: 3 sterren

Ik vond, zoals volgens mij iedereen van mijn leeftijd, Jurassic Park een geweldige film. The lost world vond ik al minder. En Jurassic World is echt niet zo best. Van de dinosaurusfilm van Steven Spielberg is alleen nog een gooi-en-smijtfilm overgebleven. De romantiek, het verhaal, het net een stapje verder gaan in humor en wetenschap uit de eerste film is volledig weg.

Waar het origineel nog veel animatronica bevatte, waardoor het er echt uitzag, is dat in deze film volledig door niet al te goede graphics vervangen. Drie sterren, omdat het een best vermakelijke gooi-en-smijtfilm is, maar dan ben ik al erg ruimhartig vind ik zelf.

Mike Boddé, Pil

Beoordeling: 3 sterren

Mike Boddé schreef met een Pil een eerlijk boek over zijn depressie. Het boek is ondanks dat thema grappig en qua vormen heel divers: poëzie, proza, biografie, teksten van anderen, het is een rijk boek. Wel gebruikt Boddé de opsomming wel erg vaak als stijlfiguur. Soms gebeurt dat goed, maar vaak ook wel wat te veel en te lang. Het leest lekker, maar niet het bijzonderste boek ooit.

The Lion King 3: Hakuna Matata (regie:

Beoordeling: 3 sterren

Heel vaak is een tweede deel van een reeks niet zo’n sterke film en de derde wordt vaak nog minder. Maar bij Lion King 3: Hakuna Matata is dat minder het geval. Het is een aardig leuke film, waarbij het verhaal van de oorspronkelijke film door de ogen van Timon en Pumba wordt verteld. Met de nodige humor voegt deze film wel wat extra’s toe aan de oorspronkelijke film. Geen briljante film op zichzelf, maar een grappig concept voor een derde deel.

Ernest van der Kwast, Mama Tandoori

Beoordeling: 3 sterren

Mama tandoori is een paar jaar geleden flink gehypet en dat is ook niet helemaal voor niets. Het is een leuk, makkelijk leesbaar en zeer humoristisch boek. De structuur van de losse verhalen is prima van opzet en je ontdekt zelf de lijntjes.

Waarom dan toch geen 5 sterren? Omdat het boek ook niet beklijft. De verhalen blijven niet altijd van begin tot eind boeiend en na het lezen van het boek leg je het weg, zonder dat het wezenlijk iets met je heeft gedaan. En die lijntjes liggen er soms wat dik bovenop.

Er is van Mama Tandoori een mooi hoorspel gemaakt (onder andere te vinden in de Parel Radio Podcast: https://www.nporadio1.nl/podcasts/parel-radio/126526-137-mama-tandoori-drama) van een uur: dat sprak mij meer aan dan het boek. Goed bewerkt en het versterkt de sfeer van het verhaal.

Anna Hubert van Beusekom, Piepkuikentje

Beoordeling: 3 sterren

Piepkuikentje is een typisch en best wel leuk meidenboek uit de vooroorlogse periode. Het is leerzaam voor de lezer van nu om een beeld te krijgen van van het leven van burgermeisjes uit de betere standen. Maar dat leven van die meisjes was niet zo heel spannend. Dit verhaal lijkt in een lange lijn boeken te liggen zoals ik me Pride & Prejudice herinner: de meiden mogen niet zoveel en het gaat enkel over de jongens. Een aardig boek dat ondanks zijn bijna 100 jaar wel snel weg las.

Abdelkader Benali, De stem van mijn moeder

Beoordeling: 3 sterren

Abdelkader Benali schrijft doorgaans mooie boeken. Soms ook mindere. De stem van mijn moeder is wat dit betreft een mooie middenmoter. De lichte toon van vertellen is erg prettig en past wat mij betreft goed bij wat ik van hem heb gezien bij ons op school.

Maar het probleem met dit boek is dat het nergens schuurt. En dat de vader nooit sprong is nogal voorspelbaar. Het boek leert je mooie mensen kennen die met de zachte blik van de verteller worden beschouwd, maar dat levert geen spetterende literatuur op.