Kees van Beijnum, De oesters van Nam Kee

Beoordeling: 3 sterren

Van Oesters van Nam Kee heb ik jaren geleden al de film gezien. En eindelijk kwam ik toe aan het lezen van het boek. En mijn beoordeling in sterren bij boek en film is gelijk. Dat ligt echter aan iets anders dan bij de film. Ja, ook in het boek zit expliciete seks, maar doordat het boek veel meer context heeft, is dat minder nadrukkelijk aanwezig; minder gericht op effectbejag bij de kijker/lezer.

Nee, bij Oesters van Nam Kee als boek is mijn probleem dat we wat te lang in het hoofd van Berry blijven zitten. Het verhaal heeft een spanningsboog die langzaam opgebouwd wordt: we weten dat Berry vastzit, na een tijdje ook waarom, maar de vraag hoe hij daar gekomen is blijft het spannende element. Maar die spanningsboog wordt wat lang opgerekt, waardoor ik in het midden van het boek mezelf er echt even doorheen moest slepen.

Dus het is een aardig boek met een interessant verhaal, maar geen briljant boek. Het grappige is ook dat het boek bijna niet meer op boekenlijsten voorkomt in de bovenbouw van havo en vwo. En dat zegt vaak wat over de uiteindelijke kwaliteit van een boek, in elk geval op het vlak van de spanning.

Peter Rabbit (regie: Will Gluck)

Beoordeling: 3 sterren

De film van Peter Rabbit is een bewerking van de boekjes van Beatrix Potter. Op Netflix kijken mijn kinderen regelmatig naar de animatieserie die eveneens op deze boekjes is gebaseerd, maar de Peter uit de film is minder schattig dan in de andere varianten.

Dat edgy randje vind ik zelf wel leuk, al weet ik dat niet iedereen dat kan waarderen. Maar wat mij tegenvalt in de film is dat het verhaal zo dun is. De slapstick gaat nogal vervelen omdat het niet in een verhaal past, het is slapstick om de slapstick. Grappig, maar niet anderhalf uur.

Frans Bastiaanse, Gedichten

Beoordeling: 3 sterren

Frans Bastiaanse is volgens zijn Wikipedia-pagina bekend vanwege zijn impressionistische natuur- en liefdeslyriek. En dat is ook wel duidelijk herkenbaar in de verzamelbundel die ik las. Het is poëzie die doet denken aan de poëzie van de Tachtigers, maar dan op een ander niveau.

Casper en Emma: beste vrienden (regie: Arne Lindtner Næss)

Beoordeling: 

Als ouder zie je soms films die je niet zou zien als je geen kinderen van 4 en 5 zou hebben. Casper en Emma: beste vrienden is zo’n voorbeeld. Het is een aardige film die onze kinderen erg aansprak. De fantasie en voor kinderen herkenbare situaties met de kwaliteit van de Scandinavische cinema leveren aangenaam vermaak op.

Henk Apotheker, De Turkenflat

Beoordeling: 3 sterren

Hoewel De Turkenflat wat traag op gang komt, wordt het toch een spannend verhaal. Je blijft benieuwd naar de achtergronden bij de verdwijning van Ayse, maar voor mijn gevoel wordt dat verhaal nogal verstoord door de achtergronden bij Dennis’ leven. En ja, de verhalen raken elkaar, maar het maakt het verhaal vooral een stuk trager. Geen briljant boek, maar uiteindelijk wel vermakelijk.

Bohemian Rapsody (regie: Bryan Singer)

Beoordeling: 3 sterren

Over Bohemian Rapsody is al heel veel geschreven. En met veel van de kritiek op de film kan ik het wel eens zijn. Maar laat ik voorop stellen: het is een vermakelijke film en de muziek van Queen blijft briljant. Met het is ook wel een beetje een vlak verhaal.

In veel biopics zitten ook pijnlijke momenten, die ontbreken hier bijna volledig. Ook is het concert dat aan het einde integraal wordt uitgezonden veel te lang en daarmee wordt het einde mij slap en te traag. Een vermakelijke film, maar niet één die je vaker gaat kijken zoals Walk the line.

Office Christmas Party (regie: Josh Gordon & Will Speck)

ddd

Beoordeling: 3 sterren

Zoals het goede fans van Friends betaamt, moet je elke film met een acteur uit de serie gezien hebben. De wat obscure films met David Shwimmer of de minder goede films met Matthew Perry, maar ook alles met Jennifer Aniston (en dat zijn er nogal wat). Office Christmas Party is wat je ervan kunt verwachten. Een kerstfilm met kantoorperikelen en een feest dat uit de hand loopt. Voorspelbaar, maar met de leuke grappen een vermakelijk stukje komedie voor de kerstdagen. Alleen die strakgetrokken bovenlip van Aniston… die blijft me wel dwarszitten.

Kader Abdolah, De adelaars

Beoordeling: 3 sterren

Het eerste verhaal uit De adelaars ken ik bijzonder goed: jarenlang heb ik op het Canisius College lesgegeven over onder andere dit verhaal. Maar de rest van de bundel stelde me wat teleur. De personages worden nog geen echte mensen. Dat maakt de verhalen wat vaag.

Daarnaast is het taalgebruik van Abdolah nog erg stroperig. De korte zinnen gaan na verloop van tijd storen en de verhaal lijkt ondertussen niet vooruit te komen. En dat terwijl Abdolah later zoveel beters heeft gemaakt, zoals De boodschapper, Salam Europa en Het huis van de moskee.

Maaike Meijer, De 100 beste gedichten van 2018 voor de VSB Poëzieprijs

De 100 beste gedichten van 2018

Beoordeling: 3 sterren

In de inleiding van deze dichtbundel wordt aangegeven dat de “Poëzie in nood” verkeert. Maar de poëtische wereld is zich niet goed bewust van het probleem. Dat maakt deze bundel ook wel duidelijk en daarom ook dat dit een prima bundel is voor de tijd waarin hij verschijnt.

Het probleem is volgens mij dat de poëzie veel te veel in zichzelf is gekeerd. Poëzie is een autonome wereld, gericht op de eigen vormentaal en te weinig gericht op de lezer, de wereld of de inhoud. Om terug te grijpen op een bekende polemiek uit de literaire wereld van de twintigste eeuw: te veel vorm, te weinig vent.

De winnaar van de VSB Poëzieprijs past wat dat betreft prima in het huidige poëtische klimaat. Een voorbeeld:

weet je dan niet

waarvan je vehikel bent,
zo diep in mijn cultuurgenoom

verankerd, dat het mijn ratio omzeilt
en in mijn lichaam haakt

dat ik hier na het ziekenhuis-
bezoek te ruste heb gelegd.

Ik wil jou niet in mijn betekenis-
geneigde brein, dat moet geloven

dat ze thuiskomt, dat ze

net zo onsymbolisch blijft
als jij voor mij moet zijn.

De poëzie van Baars is in zichzelf gekeerd, heeft geen enkele relatie met de werkelijkheid buiten de poëzie, heeft metaforen en onafgemaakte zinnen die nauwelijks enige inhoud lijken te hebben. Poëzie die zwelgt in de eigen navel.

De poëzie kan pas uit de nood komen, wanneer de dichters en allen om hen heen zich realiseren dat poëzie een rol kan of moet hebben in de maatschappij om niet weg te kwijnen in het hoekje der vergetelheid, obscuriteit of elitarisme.

Evert Hartman, De vloek van Polyfemos

Afbeeldingsresultaat voor `de vloek van polyfemos

Beoordeling: 3 sterren

Evert Hartman heeft een aantal briljante kinderboeken geschreven. Maar De vloek van Polyfemos mist net dat tempo en die spanning die onder andere Oorlog zonder vrienden zo goed maakt.

Het begin van het boek is veelbelovend: Odysseus zwerft over de zeeën en maakt allerhande zaken mee. Maar het probleem is dat Hartman het origineel in De vloek van Polyfemos wel erg trouw blijft. Het tempo zakt na zijn terugkeer in Ithaka te veel en hoewel de wisseling met Telemachus qua perspectief wel leuk is, kan dit het verhaal helaas niet helemaal redden. Leuk boek, maar niet zo heel erg spannend.