Aischylos, Het verhaal van Orestes

Kaft van het boek Het verhaal van Orestes van Aischylos: een bruine achtergrond met witte letters, zonder afbeelding.

Beoordeling: 3 sterren

Het lezen van klassieke literatuur is niet eenvoudig. Dat bewijst mijn ervaring met Het verhaal van Orestes van Aischylos. Het eerste deel is moeilijk te volgen, omdat er veel erg lange monologen in zitten. Daarnaast vraagt dit eerste deel ook veel voorkennis van andere klassieke stukken. Gelukkig zit mijn vraagbaak op dit punt naast mij op de bank, maar voor de gemiddelde lezer niet zo fijn.

Het tweede deel begint veel toegankelijker en er is voor een klassiek stuk vrij veel actie. Het laatste deel kent een voor mij onbegrijpelijk eindoordeel door Athene. Ook voor dit deel is voorkennis essentieel om de inhoud goed te kunnen begrijpen, onder andere de relatie tussen koor- en tekstdelen.

Een mooi stuk is het wel, beter dan mijn vorige Aischylos-ervaring, maar te moeilijk voor een gemiddeld publiek.

If anything happens, I love you(regie: Will McCormick & Michael Grovier)

Poster voor de film If anything happens I love you met een gezin bestaande uit vader, moeder en dochter die knuffelen, weergegeven in grijstinten.

Beoordeling: 3 sterren

Dat het nodig is een film te maken over de rouw die ouders voelen na een school shooting is op zichzelf een pijnlijk gegeven. De vormgeving van de film is mooi, maar hij blijft niet heel erg bij. Hij raakt dus blijkbaar bij een niet-Amerikaans publiek geen echt gevoelige snaar. In elk geval bij mij niet. Een mooie film, maar geen briljante.

Victor Hugo, De klokkenluider van de Notre Dame

Kaft van het boek De klokkenluider van de Notre Dame van Victor Hugo met een afbeelding van de Notre Dame in Parijs.

Beoordeling: 3 sterren

Het is altijd leuk om een origineel boek te lezen van een verhaal dat je al zo goed kent. Uit de Disney-films bijvoorbeeld, of uit verwijzingen naar de tekst. De klokkenluider van de Notre-Dame is een nog erg leesbaar boek voor zo’n oude tekst. Het zijn wel lange zinnen en het boek staat nogal vol met uitgebreide beschrijvingen van personages, omgevingen en hier zelfs de geografische indeling van Parijs. Maar dat hoort bij een 19e-eeuws boek. Dat maakt het verhaal soms wel wat saai en slepend: je wordt als lezer soms volledig uit het verhaal gehaald voor een feitenrelaas.

Hotel Transylvania (regie: Genndy Tartakovsky)

Poster van Hotel Transylvania 2 met daarop de belangrijkste personages in 3D-animatievorm weergegeven.

Beoordeling: 3 sterren

De drie films van Hotel Transylvania vallen bij Noor en Daan erg in de smaak. Toegegeven, ze zijn ook behoorlijk grappig, mooi vormgegeven en kennen leuke stemmen. Je krijgt als kijker toch een bepaalde band met de personages. Mijn grootste probleem met de filmreeks is dat de films allemaal behoorlijk onsamenhangend zijn. Je kunt ze allemaal beste bekijken, maar ga zitten voor slapstick en flauwe humor, gebracht door charmante personages en je hebt een leuke anderhalf uur per film.

Teun van de Keuken, Goed volk

Kaft van het boek Goed Volk van Teun van de Keuken.

Beoordeling: 3 sterren

Goed volk is een leuk en zeer leesbaar boek van een auteur die ik vooral als journalist en programmamaker kende. De vraag is echter of het een roman is of meer een beschrijvend essay of de biografische memoires van de auteur.

Wel geeft Goed volk een leuk leuk tijdsbeeld van de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw. Maar meegenomen in al die tijdgeest word je rauw met de neus op de feiten gedrukt: het boek is ineens voorbij. De lezer met vele vragen achterlatend: als Teun wegloopt, waarom, hoe, hoe verder? En ineens overlijdt zijn vader, waarom, hoe, hoe verder?

Anton Tjechov, De dertig beste verhalen

Kaft van het boek De dertig beste verhalen van Anton Tjechov uit de Perpetuareeks.

Beoordeling: 3 sterren

Een verhalenbundel heeft al gauw een aantal mooiere en minder mooi verhalen. Dat geldt ook voor de De dertig beste verhalen van Anton Tjechov. De dame met het hondje is inderdaad een hoogtepunt, maar veel andere verhalen hebben naar mijn smaak wat veel omgevingsbeschrijving en details en missen daardoor vaart. Ik houd best van de Russische schrijvers, maar Dode zielen blijft toch wel het weinig evenaarde hoogtepunt van wat ik heb gelezen uit dat land.

Quincy (regie: Alan Hicks en Rashida Jones)

Filmposter van de documetaire Quincy. Het beeld is een portretfoto van Quincy Jones in een recent jaar gefotografeerd.

Beoordeling: 3 sterren

De documentaire Quincy is zo’n voorbeeld van goede content die Netflix maakt, tussen alle slechte series en foute kerstfilms. De documentaire geeft een goed beeld van het leven van Quincy Jones. In tegenstelling tot de documentaire over Miles Davis is deze documentaire minder spannend. Het laat wel de grootsheid van de musicus Jones, van zijn invloed en zijn bijdrage aan de muziek, maar de documentaire is wat lang en traag. Dat deden The Great Hack of Behind the curve beter.

Philip Huff, Dagen van gras

De kaft van het boek Dagen van Gras van Philip Huff
Voorkant van het boek Dagen van Gras van Philip Huff

Beoordeling: 3 sterren

Er gebeurt niet zo veel in Dagen van gras en toch gebeurt er een heleboel. Je leeft helemaal mee in de binnenwereld van hoofdpersoon Ben die in zijn puberteit rondhangt. Hij doet dus niet heel veel, maar langzaam zakt hij weg in een psychose. Op een bepaalde manier doet de leegheid van Bens bestaan en de saaiheid van het verhaal denken aan De Avonden. Dit boek leest wel sneller dan dat van Reve en raakt ook minder diep de ziel van een generatie. Het verhaal zelf bleef mij niet echt bij: een maand na het lezen moest ik opzoeken waar het ook weer over ging. Ik heb me vermaakt, maar dat is het dan ook wel.

Aleid Truijens, Leven in de verbeelding. Hella S. Haasse 1918-2011

Kaft van het boek Aleid Truijens, Leven in de verbeelding. Hella S. Haasse 1918-2011

Beoordeling: 3 sterren

Op 27 september 2023 interview ik Aleid Truijens bij het Literair Café Helmond. En ter voorbereiding las ik haar biografie van Hella Haasse. Van die schrijfster las ik diverse boeken, waaronder Dat weet ik zelf niet (boekenweekgeschenk 1959), Transit (boekenweekgeschenk 1994), De ingewijden, Sleuteloog en uiteraard Oeroeg (boekenweekgeschenk 1948). En ik heb een bijzondere band met haar doordat ik in de Volkskrant terecht kwam vlak na haar overlijden.

De biografie is zeer gedetailleerd geworden. Je kunt het leven van Haasse echt volgen, maar het tempo dat daardoor nogal laag ligt is in het begin erg wennen. Truijens gaat uitgebreid in op het leven en de verschillende boeken van de auteur. Als Haasse niet meer schrijft gaat het tempo flink omhoog, wat natuurlijk niet onlogisch is. En dat resulteert in een zeer complete maar ook erg overvolle biografie. En die biografie roept enkele vragen op die ik graag meeneem naar 27 september. Zo zegt Haasse over haar eigen werk dat je gaat zien wat haar bezighoudt in haar werk. Is dat ook zo?

Sluit de toon van de biografie ook aan bij de toon van Haasses schrijfwerk? Hoe zou Mulisch tegen Haassse hebben aangekeken: het lijkt mij geen gemakkelijke tante. Staat haar werk inderdaad zo centraal in haar leven als ze zelf zegt? Is ze nu wel of geen feministe? En is het huwelijk inderdaad een terugkerend motief in haar werk? Of is dat maar interpretatie van de biograaf? We gaan het horen.

Toon Tellegen, Het komt goed

Kaft van de verhalenbundel Het komt goed van Toon Tellegen.

Beoordeling: 3 sterren

Hoewel ik een groot fan ben van het werk van Toon Tellegen, viel mij Het komt goed wat tegen. De taal blijft prachtig en de sfeer in de verhalen ook. Maar inhoudelijk worden de verhalen in deze bundel soms zo vaag, dat ik er niet meer helemaal wijs uit kom. Een aardig en lief boekje met een mooie kaft, maar geen topper.