F. Bordewijk, Fantastische vertellingen (deel 1)

Beoordeling: 1 ster

Ondanks de titel Fantastische vertellingen vond ik ze alles behalve fantastisch. Terwijl ik Karakter geweldig vond, Bint, Knorrende beesten en Blokken erg goed en Tijding van ver niet zo, loopt het enthousiasme voor Bordwijk in mijn leven langzaam terug. Het is dan ook niet onlogisch dat bepaalde boeken uit zijn oevre nog veel worden gelezen en anderen minder. Laat deze in elk geval maar links liggen.

Gerrit Borgers, Jurriaan Schrofer, Simon Vinkenoog en Ellen Warmond, De beweging van vijftig

Beoordeling: 3 sterren

De bundel De beweging van vijftig is samengesteld door een aantal schrijvers uit die tijd. In 1972 kijken zij terug op de ontwikkelingen van ruim 20 jaar ervoor en dat levert een leerzame en leuke bundel op vol beeldmateriaal. Leuk om eens door te bladeren en interessant voor de liefhebber.

Alex Boogers, Alleen met de goden

Beoordeling: 4 sterren

Alleen met de goden is al vaker de Joe Speedboot van dit decennium genoemd. Dat komt niet alleen doordat het gaat over iemand die in de vechtsport terecht komt (bij Wieringa’s boek was het armworstelen), maar doordat het boek Miyamoto Musashi’s tekst over de tweevoudige weg van de samoerai als uitgangspunt neemt. Waar Joe Speedboot een betrekkelijk licht boek is, is de thematiek van Alleen met de goden veel zwaarder.

Daarbij heeft Boogers er voor gezorgd dat de kickboxgevechten symbolisch mooi zijn verwerkt in het boek: het zijn de briljante momenten waar de gedachtes van de hoofdpersoon, de hoogtepunten van zijn sportcarrière en de dieptepunten in zijn leven samenkomen. En dat zonder dat het gekunsteld overkomt.

Naast Joe Speedboot zie ik ook veel raakvlakken met De helaasheid der dingen. Ook Alleen met de goden is een prachtig boek over een jongen die het moeilijk heeft in het leven en zich een weg omhoog vecht. Een jongen die je graag een knuffel zou willen geven en met wie je meeleeft gedurende het hele boek.

Manuel van Loggem, Insecten in plastic

Beoordeling: 4 sterren

Insecten in plastic is, zeker voor een boek uit 1952, zeer leesbaar. Het is een mooi compact verhaal waarin je wordt meegenomen, ook al is het een nogal vervreemdende ervaring. Ook is het, met de kennis van nu, opvallend dat de praktijken uit de Stasi-gevangenis al in dit boek voorspeld lijken te worden. Het feit dat Van Loggem een psycholoog is, kan dat uiteraard verklaren.

Oscar van den Boogaard, Meer dan een minnaar

Beoordeling: 2 sterren

Ik ben enthousiast begonnen aan Meer dan een minnaar maar moest op de helft van het boek mijn meerdere in deze roman erkennen. Het verhaal is te vaag en onsamenhangend en kent te weinig spanningsboog om dat te aanvaarden. Het sfeertje lijkt een beetje op dat wat ik me herinner uit De Biechtspiegel, maar dan minder intrigerend. Na ruim de helft toch nog weggelegd.

Ted van Lieshout, Ze gaan er met je neus vandoor

Beoordeling: 5 sterren

Wat een gaaf boek! Wat een briljant boek! Wat een vernieuwend boek! Ze gaan er met je neus vandoor is weer een pareltje van Ted van Lieshout. Het is niet zomaar een dichtbundel. De tekst gaat als het ware het gesprek met de schrijver en met zichzelf aan. Inhoudelijk is het interessant genoeg om te blijven lezen, de vormgeving is heel erg mooi en de traditionele gedichten die erin staan, zijn ook nog eens interessant. Wow!

Godfried Bomans, De laatste knal

Beoordeling: 1 ster

Bomans is een taalkunstenaar en ik heb al eerder, enthousiast, boeken van hem gerecenseerd. Maar de verhalen uit De laatste knal zijn braaf, kleinburgerlijk en helemaal niet meer zo grappig.

Het opvallendste is nog wat Bomans over Zwarte Piet schrijft: een onderwijzer heeft blijkens de tekst aangegeven dat Piet een bewijs is van rassendiscriminatie. Bomans’ argumentatie dat men in Oeganda geen weet heeft van wat wij hier doen, stamt duidelijk uit een andere tijd.

Mike Boddé, Pil

Beoordeling: 3 sterren

Mike Boddé schreef met een Pil een eerlijk boek over zijn depressie. Het boek is ondanks dat thema grappig en qua vormen heel divers: poëzie, proza, biografie, teksten van anderen, het is een rijk boek. Wel gebruikt Boddé de opsomming wel erg vaak als stijlfiguur. Soms gebeurt dat goed, maar vaak ook wel wat te veel en te lang. Het leest lekker, maar niet het bijzonderste boek ooit.

Marion Bloem, Geen gewoon Indisch meisje

Beoordeling: 2 sterren

Het concept van Geen gewoon Indisch meisje, de verscheurdheid van de hoofdpersoon weergeven door haar twee namen en twee persoonlijkheden te geven, is op zichzelf mooi en origineel. Maar het boek wordt door de wijze van formuleren en structureren veel te fragmentarisch.

Je weet nooit precies door wiens ogen je het verhaal beziet. En ook in de tijd en gebeurtenissen springt het verhaal van hot naar her. Bovendien is de schrijfstijl met veel korte zinnen vermoeiend om te lezen.

Ik ben ongeveer tot op een kwart gekomen, maar daarna kon ik het niet meer opbrengen. Het boek is niet superslecht, maar echt totaal niets voor mij.

Frits Bolkenstein, J.H. Schoolezing 2011

 Beoordeling: 4 sterren

Het boek J.H. Schoolezing 2011 bevat meerdere teksten die allen gaan over het integratie- en migratiestandpunt van Frits Bolkenstein. Interessant om een keer te lezen, omdat ik deze visie en ontwikkeling alleen vanuit de tweede hand ken.

Wat mij opviel in de teksten is dat er duidelijk een bepaalde (conservatief-liberale) basis en een zeker wereldbeeld onder de visie van Bolkenstein ligt. Hij baseert zich daarbij op langlopende onderzoeken en diverse wetenschappelijke bronnen. Dat is totaal anders dan bij enkele van de populisten als Wilders en Baudet.

Doordat je het bij Bolkenstein ook over zijn uitgangspunten kunt hebben, kan ik ook vaststellen welke uitgangspunten ik totaal niet met hem deel. Ik kom dan ook op totaal andere visies uit rondom dit thema, maar met deze teksten is het wel inhoudelijker debatteren dan met holle frasen of simplistische oplossingen.

Maar de teksten lijken ook door de tijd ingehaald: de plek die mensen met een migratieachtergrond in onze samenleving innemen is totaal veranderd sinds de jaren ’90 en ’00: dat zie ik elke dag in mijn klassen op de Knip. De emancipatie en integratie is vele stappen verder.