Abdelkader Benali, De weekendmiljonair

Beoordeling: 3 sterren

Abdelkader Benali heeft met De weekend miljonair een leuke roman geschreven. Het is niet zo origineel, er zijn meer verhalen over vader-zoonrelaties en migranten in Nederland, zoals Eus. De parallellen tussen vaders oude en nieuwe leven zijn een mooi gegeven en er zitten mooie beschrijvingen in de roman. Bovendien helpt het hoopvolle einde, maar het is geen verhaal dat je bijblijft..

Frederik van Eeden, De kleine Johannes

Beoordeling: 4 sterren

Sommige klassiekers vallen tegen, maar De kleine Johannes is een mooi en rijk boek. Van Eeden schrijft beeldend, zoals we dat ook al uit onder andere Pauls ontwaken kennen. Maar dit boek is veel sprookjesachtiger en de naturalistische tendensen zijn veel minder sterk op de voorgrond. Het is minder medisch beschreven en dat is prettig. Ook komt het Pantheïsme erg mooi naar voren. Ik werd daar in 2002 al door geraakt toen ik hierover hoorde in mijn colleges negentiende-eeuwse letterkunde, maar het blijft ook nu een interessante gedachte.

Manon Uphoff, Vallen is als vliegen

Beoordeling: 2 sterren

Vallen is als vliegen is een mooi geschreven roman die intrigeert vanaf het begin. En dat ondanks het feit dat vanaf het begin helder is waar het heen moet (zoals bij Griet op de Beeck). Het grootste probleem met deze roman van Uphoff is echter dat zij over de helft in herhaling begint te vallen, zodat je je aan het einde van het boek afvraagt, wat nou het doel van het boek was. Ik snap dat mensen geraakt zijn, maar het boek heeft te weinig urgentie. Het is te veel poëzie, te weinig verhalend en zal geen breed publiek aanspreken. 

Renate Dorrestein, Het duister dat ons scheidt

Beoordeling: 3 sterren

Ik heb eerder werk gelezen van Renate Dorrestein en ik ben niet echt fan. Ook dit boek scoort bij mij niet echt punten. Het is een degelijk geschreven roman, minder voorspelbaar dan haar boekenweekgeschenk, maar ik krijg nooit écht een gevoel bij het lezen. Ik leef niet mee, ik word niet boos, verdrietig, blij, ik walg niet bij wat ik lees. Ik lees het, en dat is het. Het is goed geschreven, wel weer over schuld en boete als thema en niet voor mij.

Ilja Leonard Pfeijffer, Monteresso mon amour

Beoordeling: 5 sterren

Ilja Leonard Pfeijffer is een grote persoon in de Nederlandse literatuur, zowel letterlijk als figuurlijk. En die mogen het boekenweekgeschenk schrijven. Eindelijk was het aan Pfeijffer; een schrijver die op de lange baan meer geoefend is dan binnen de grenzen van de 90 bladzijdes. Maar ook hier excelleert hij: een verhaal dat op zichzelf niet opvallend origineel is, maar vermengd met veel zelfspot, verhaaltechnische termen die commentaar geven op wat er in het verhaal gebeurt en een kluchtige samenkomst van alle verhaallijnen. Dan ben je een een hele grote!

Adriaan van Dis, De wandelaar

Beoordeling: 4 sterren

De wandelaar is een mooi verhaal dat door zijn vorm op een prachtige manier de rafelranden van de Parijse samenleving kan beschrijven. En ondanks het feit dat dit boek al in 2011 verscheen, is het nog steeds actueel. En het gesprek dat aan het einde van het boek plaatsvindt tussen de pastoor en de hoofdpersoon is mooi. Ze bespreken de rol van religie in de moraal en dat verkent een aantal interessante grenzen aan dat thema. En ondanks dat het boek prettig leest, blijft ook een beetje het gevoel hangen dat de boodschap belangrijker is dan het verhaal; dat de vorm gekozen is om bepaalde thema’s te kunnen benoemen. Maar dat is dan ook de enige min.

Dr. Albert Daiber, Per luchtschip “De Argonaut” naar Mars

Beoordeling: 3 sterren

Ik houd van science fiction. Op mijn website staat al genoeg over Star Trek, en dit boek lijkt daar in zekere zin op. Met een ruimteschip komen mensen aan bij een andere beschaving en leren deze kennen. Ook de utopische samenleving waar geen geld en geen eerzucht zijn, doen denken aan Rodenberry’s utopie uit de jaren ’60. Het boek past in een langere lijn ruimteverhalen, zoals de luchtreis van Bilderdijk. En hoewel nog steeds best leesbaar na 100 jaar, zijn de vele omschrijvingen wel lastig te volgen soms en maken ze het boek wat saai bij vlagen.

Ronald Giphart, Nachtangst

Beoordeling: 4 sterren

Een gegeven paard mag je niet in de mond kijken, een gegeven boek ook niet. Zeker niet als Ronald Giphart daar eigenhandig in zet Voor Wim, de beste leraar Nederlands van heeeel Helmond!! Maar ik moet er toch wat over zeggen.

Ik ken Giphart vooral van zijn oudere werk, zoals Phileine zegt sorry, Ik ook van jou of Gala. Zijn nieuwere romans ken ik minder goed en ik ben hier zowel inhoudelijk als qua stijl meer van gecharmeerd. Nachtangst heeft een mooi uitgangspunt: een schrijver die door omstandigheden vast zit en vanuit die plek zijn levensverhaal begint te beschrijven in mails. En via allerlei anekdotes en omzwervingen komt de schrijver tot de kern van zijn angst.

Als lezer moet je wel meegaan in de wat ongeloofwaardige omstandigheden die maken dat hij achter zijn pc uitkomt en enkel kan mailen. Als je dat doet, is de zoektocht van PJ leuk om te volgen. Je gaat echt met hem meeleven. De ontknoping zie je enigszins aankomen, maar het boek is goed geschreven. Een aanrader, ook voor leerlingen.

Antoon Coolen, De ontmoeting (boekenweekgeschenk 1947)

Beoordeling; 4 sterren

Soms is een oud boekenweekgeschenk door de tijd ingehaald. Maar De Ontmoetingis mooi en nog steeds spannend. Het verhaal richt zich op de laag onder het verzet en voor een boek zo vlak na de oorlog is het opvallend genuanceerd. Er zit een strijd in tussen het goede en slechte en is niet alleen maar hosanna en glorieuze vaderlandsliefde. Een mooi boekenweekgeschenk uit 1947 alweer: 75 jaar oud!

Miguel de Cervantes Saavedra, Don Quichot de La Mancha

Beoordeling: 3 sterren

Iedereen die zich enigszins met literatuur of tekenfilms bezighoudt is Don Quichot en zijn windmolens wel eens tegengekomen. Maar ik had (zoals ongetwijfeld velen) het boek nog nooit gelezen. En nu ik dat gedaan heb, snap ik wel dat enkele scènes uit dat boek zeer beroemd zijn geworden. Het boek als geheel staat echter niet hoog in mijn lijstje. Het boek lijkt niet echt een verhaal, maar meer een reeks anekdotes.

Die zijn op zichzelf grappig maar een groter geheel ontbreekt voor mij. De urgentie om het leven van Don Quichot te willen volgen, een probleem of doel voor dit personage. Ik ben dan ook niet het hele boek doorgekomen. Misschien moet ik elke avond een scène lezen en het boek stukje bij beetje doorwerken. Want de kwaliteit van de verhalen op zichzelf is groot.