The post (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 5 sterren

Veel van wat op Netflix staat aan films is niet al te best: massaproductie en weinig oorspronkelijk. Maar soms kom je pareltjes tegen, zoals The Post. Wat een prachtige film.

Allereerst is het verhaal (ja, weer en biopic, die lijken erg in te zijn): spannend, interessante hoofdpersoon, je weet wel dat het goed gaat komen, maar de weg ernaar toe kent genoeg kronkelwegen om interessant te blijven. Het tijdsbeeld is prachtig en dan heb je ook nog een van mijn favoriete ingrediënten: politieke intrige.

En dat wordt geserveerd door twee topacteurs: Meryl Streep en Tom Hanks die deze film net zo goed in een kale loods hadden kunnen spelen. En dat maakt zo’n film zo sterk: het verhaal en de geloofwaardigheid van de personages, los van alle franje eromheen.

Ernest van der Kwast, Mama Tandoori

Beoordeling: 3 sterren

Mama tandoori is een paar jaar geleden flink gehypet en dat is ook niet helemaal voor niets. Het is een leuk, makkelijk leesbaar en zeer humoristisch boek. De structuur van de losse verhalen is prima van opzet en je ontdekt zelf de lijntjes.

Waarom dan toch geen 5 sterren? Omdat het boek ook niet beklijft. De verhalen blijven niet altijd van begin tot eind boeiend en na het lezen van het boek leg je het weg, zonder dat het wezenlijk iets met je heeft gedaan. En die lijntjes liggen er soms wat dik bovenop.

Er is van Mama Tandoori een mooi hoorspel gemaakt (onder andere te vinden in de Parel Radio Podcast: https://www.nporadio1.nl/podcasts/parel-radio/126526-137-mama-tandoori-drama) van een uur: dat sprak mij meer aan dan het boek. Goed bewerkt en het versterkt de sfeer van het verhaal.

Mano Bouzamour, De belofte van Pisa

Beoordeling: 1 ster

Veel leerlingen lezen De belofte van Pisa. Dus ja, dan moet je er als docent ook aan geloven. En ik zie heus wel wat leerlingen (met name leerlingen met een migratieachtergrond) aantrekt in dit boek. Maar die aantrekkingskracht zit hem vooral in de oppervlakte van het verhaal, van de inleving in het hoofdpersonage. Maar veel verder dan dat gaat het niet.

Want wat een saai boek: het is een aaneenrijging van anekdotes, zonder diepere lijn, zonder grootser verband en voor mij ook zonder spanning. Het taalgebruik is gemaakt literair: vol opvallende metaforen en overbodige bijvoeglijke naamwoorden om de nietszeggende zinnen op te leuken. Nee, geen boek voor mij.

Koos Meinderts e.a., De schelmenstreken van Reinaert de Vos

Beoordeling: 5 sterren

Dit boek over Reinaert de Vos lees je niet vanwege het verhaal. Koos Meinderts heeft een leuke bewerking gemaakt van het middeleeuwse verhaal, maar daar gaat het bij dit boek niet om.

Het fantastische van dit boek is dat er bij elk hoofdstuk een andere illustrator gevraagd is de kapitaal en de afbeelding bij het hoofdstuk te maken. Al die prachtige tekenstijlen bij elkaar is een feestje. Niet voor niets DWDD boek van de maand geweest en niet voor niets vijf sterren van mij 🙂

Marieke Lucas Rijneveld, De avond is ongemak

Beoordeling: 5 sterren

In de pauze van het literair café in Helmond in januari kocht ik bij de Ganzeveer in de foyer De avond is ongemak van Marieke Lucas Reijneveld. En wat een goede aankoop was dat. Het boek over Jas levert een pijnlijk beeld op van een gezin dat uit elkaar valt na het overlijden van haar broer.

De fantasiewereld en kinderblik van Jas maken dat je de vertraagde implosie van vader en moeder ziet ontstaan, nog voor Jas het ziet. Dat geeft je als lezer aan de ene kant het gevoel dat het boek wat traag gaat, maar het einde van het boek past zo pijnlijk mooi bij het verhaal dat het geheel van het boek je nog enkele dagen bijblijft.

Daarnaast is de taal van Rijneveld prachtig. Er zijn observaties en formuleringen die zo ingelijst kunnen worden.

Coen Brummer & Daniël Boomsma, De canon van het sociaal-liberalisme

Beoordeling: 4 sterren

De canon van het sociaal-liberalisme is een leuk boek dat mij een stuk historie biedt bij de andere boeken die ik al over D66 las, zoals Langs de afgrond en Tussen ideaal en illusie. Je krijgt een mooi beeld van de grote lijn in de ontwikkeling van het sociaal-liberalisme. De eindredactie heeft gezorgd voor een zeer leesbare stijl die goed is doorgetrokken in de volledige bundel, ondanks de grote lijst auteurs die heeft bijgedragen.

Het enige minpunt van deze bundel is het feit dat het een dwarsdoorsnede die geen compleet beeld geeft. Het zijn momenten uit de geschiedenis, een beetje zoals bij Nederlandse Literatuur: een geschiedenis. Het levert interessante lijnen op, maar het is geen complete geschiedenis.

Alfred Birney, De tolk van Java

Beoordeling: 2 sterren

Ik begon heel enthousiast aan dit boek. Maar het duurde en duurde en duurde. Het boek bevat vele herhalingen, vele zijpaden, veel, veel, veel. En ja, daar zit heel veel moois bij. Maar zoals een basisschooljuf het zo mooi uitdrukte toen ze stopte in de klas van mijn dochter: ijsjes zijn erg lekker. Maar als je er te veel van eet, word je er toch ziek van.

En zo is dat met De tolk van Java ook. Het is een prachtig boek waarbij ik de eerste 100 pagina’s verslond en vervolgens met steeds meer tegenzin verder las tot ik het boek uiteindelijk zelfs (voorlopig) heb weggelegd. Misschien lees ik het nog wel eens uit, maar eerst even bijkomen van een te volle maag.

J.M.A. Biesheuvel, De verpletterende werkelijkheid

Beoordeling: 1 ster

Ik ga nog even door in mijn rijtje niet zo positieve recensies. Nu zelfs een boek met één ster. De verhalenbundels van Biesheuvel zijn altijd verwarrend, maar deze is wel zo verwarrend dat ik deze na enkele verhalen gedesillusioneerd terzijde heb gelegd. Ik kan er helaas helemaal niets mee. En dat is jammer, want ik weet dat hij voor mij aansprekend werk kan schrijven, zoals Een overtollig mens.

Frozen II (regie: Chris Buck & Jennifer Lee)

Beoordeling: 5 sterren

Op 1 januari is het bij ons thuis traditie: met het gezin naar de middagfilm. En dit jaar Frozen II! De kinderen zijn helemaal fan van Frozen en nu zeker ook van deel twee. En hoe fijn is het dan dat deze (vervroegd) op Disney+ staat en we nu regelmatig thuis kunnen nagenieten van deze mooie film.

Want ja, deel twee, het is altijd een lastige opdracht. Vaak een mislukking omdat het verhaal te slap is. Maar in het geval van Frozen II is het een heel goed verhaal vol met verwijzingen naar de eerste film en prachtige ontwikkelingen van de personages.

Daarnaast bevat deze film weer mooi klassiekers zoals Show yourself en Into the unknown, prachtige graphics, mooie nieuwe karakters en ondertussen ook veel gemeenplaatsen die het verhaal in een rijke verhalen- en sprookjestraditie plaatsen.

Kortom: ik ben fan. Hopelijk jij binnenkort ook.