Désanne van Brederode, Stille zaterdag

Beoordeling: 1 ster

Stille zaterdag begin mooi. De confrontatie tussen de hoofdpersonen en hun religieuze beschouwingen zijn interessant en je bent als lezer ook benieuwd hoe het met hen verder gaat. Ook de stijl van Désanne van Brederode leest prettig.

Maar dan blijkt op de helft van het boek, dat je nog maar op de helft bent. Het duurt namelijk allemaal te lang. De religieuze beschouwingen gaan storen, de relatie tussen de hoofdpersonen blijkt niet spannend genoeg. Net over de helft heb ik het boek dus toch maar weggelegd.

Holidate (regie: John Whitesell)

Beoordeling: 2 sterren

Tja, bij de Holidate hoef je alleen maar naar de poster te kijken en je kunt de film al ongeveer uitspellen. Zo clichématig. De film begint met kerst, twee mensen daten om niet alleen te zijn met de feestdagen, zijn bij elke volgende feestdag ook elkaars +1 en de volgende kerst worden ze echt verliefd. De film is wel aardig omdat hij op een bepaalde manier grappig is. Maar een goede film? Nee, dat niet.

Matilda (regie: Dany DeVito)

Beoordeling: 4 sterren

De boeken van Roald Dahl doen het goed bij ons thuis en ook ik heb Matilda 10 jaar geleden met veel plezier gelezen. De verfilming is leuk en grappig en is zelfs bijna 30 jaar na dato nog steeds goed gemaakt. De cartooneske manier van spelen en de cartooneske decors en kleding is niet helemaal mijn ding. Maar zelfs zonder ondertiteling weten Noor en Daan zich er erg goed mee te vermaken.

Remco Campert, Het satijnen hart

Beoordeling: 4 sterren

Als je een Campert uit de kast pakt, weet je dat je een fijn boek gaat lezen. Dat gold al voor Liefdes schijnbewegingen, voor het meer humoristische werk als De familie Kneupma en voor de prachtige roman Een liefde in Parijs.

Dat geldt nu ook voor Camperts roman Het satijnen hart. De schrijfstijl is snel en bedachtzaam tegelijk. Je wordt meegenomen in alle overwegingen van de hoofdpersoon, maar ondertussen gebeurt er ook genoeg. Je hebt sympathie voor de hoofdpersoon, maar hij werkt je ook op de zenuwen. De roman leest fijn, zet aan het denken, maar ik weet ook niet in hoeverre deze me gaat bijblijven.

Olaf J. de Landell, De porselein tafel (boekenweekgeschenk 1951)

Beoordeling: 4 sterren

1951, we zitten middenin de wederopbouw maar literair moet de revolutie nog starten. De Vijftigers moesten hun revolutionaire werk nog doen en in de romancultuur hebben we protesteerders als Campert, Wolkers en Cremer nog niet gehad. En De porselein tafel is zo’n typisch burgerlijk braaf boekje als je mag verwachten van een boekenweekgeschenk uit die tijd. Maar net als Insecten in plastic is ook De porselein tafel erg leesbaar, zelfs na bijna 70 jaar.

Het verhaal is gesitueerd in de negentiende eeuw en daar maak je me natuurlijk al snel blij mee. En hoewel de moraal er wel erg dik bovenop ligt, spreekt het verhaal me wel aan en leef je best mee met de hoofdpersoon. Er gebeurt niet veel, maar wel genoeg.

Sing (regie: Garth Jennings, Christophe Lourdelet )

Beoordeling: 4 sterren

Het is grappig dat soms de critici negatief zijn over een film en een film ondertussen bij het publiek een succes blijkt te zijn. Als je op IMDB kijkt zie dat de critici niet verder komen dan een 5,1 (uit 10) en de kijkers juist vaak een 8, 9 of 10 geven. En ook wij hier in huis zijn enthousiast.

Sing is een leuke film vol met leuke herkenbare muziek. Het verhaal is misschien niet zo origineel en ook de personages komen over alsof ze al eerder in andere animatiefilms als Zootropolis of Rio hebben gespeeld. Maar het is leuk vermaak en het feit dat Noor en Daan de film opnieuw en opnieuw willen kijken, zegt mij genoeg. En ook ikzelf kijk graag een tweede keer.

Primo Lévi, Is dit een mens

Beoordeling: 5 sterren

Je hebt van die boeken waarvan iedereen zegt dat ze zo’n grote indruk maken. Het gevaar is dat iedereen dat gaat beweren en dat de werkelijkheid gaat tegenvallen. Dat is bij Is dit een mens van Primo Lévi absoluut niet het geval.

De rauwe, directe, heldere en beschrijvende manier waarop  Lévi de gebeurtenissen in het concentratiekamp Auschwitz beschrijft is aan de ene kant bijna journalistiek. Aan de andere kant is deze helemaal doorleeft en doorvoelt. Deze combinatie laat zowel de afstomping zien die mensen meemaken in zo’n omgeving, als de heftige emoties die mensen wel meenemen vanuit zo’n omgeving. 

En het belangrijkste van alles: dit verslag laat zien waartoe de mens in staat is. En de prachtige vraag die Lévi in zijn titel stelt, Is dit een mens, is een vraag die wij ons allemaal kunnen stellen na het lezen van dit prachtige boek.

A California Christmas (regie: Shaun Piccinin)

Beoordeling: 2 sterren

A California Christmas is zo’n voorspelbaar kerstfilmverhaal vol romantiek volgens een vast stramien. Twee mensen leren elkaar kennen, vinden elkaar eerst niet zo interessant, maken van alles mee, groeien naar elkaar toe, dan komt het dieptepunt waarop de leugen uitkomt, maar uiteindelijk keert de held ten goede, blijkt een overleden opa een briljante nalatenschap gedaan te hebben en kwam alles goed. Het is dat de hoofdrolspelers ook echt verliefd op elkaar werden waardoor er een goede chemie in het verhaal zit, maar verder is dit 13 in een dozijn.

The BFG (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 3 sterren

The BFG heb ik eerder gezien als tekenfilm en uiteraard heb ik het boek gelezen. Het verhaal wordt in deze verfilming erg mooi verfilmd, maar op de een of andere manier weet Spielberg het verhaal te langdradig te maken. Ik kan me er niet helemaal aan overgeven. Mijn kinderen evenmin. Het is wel erg mooi gemaakt, dat wel.

Anton Bregmann, Ernest Staas

Beoordeling: 3 sterren

Het boek Ernest Staas van Anton Bregmann doet erg denken aan Camera Obscura van Nicolaas Beets, maar dan minder goed. De insteek van Bregmann is erg juridisch. De schetsen zijn leuk geschreven, maar dit is zo’n boek dat aan een sterke drank doet denken: je moet er in kleine teugjes van genieten.