The two popes (regie: Fernando Meirelles)

Beoordeling: 5 sterren

Netflix heeft veel middelmatige films, maar soms hebben ze een briljante, geweldige film. En dat is The two popes. Het vertelt het verhaal van de ontmoeting tussen de twee pausen. Veel kleine signalen, mooie geprekken en briljante scènes, gebracht door twee gelauwerde acteurs. In één woord geweldig!

Hildebrand, Camera Obscura

Beoordeling: 4 sterren

Ik heb in 2006 mijn masterscriptie geschreven over het boek Camera Obscura van Hildebrand. En uiteraard heb ik het boek toen gelezen, maar sindsdien niet meer. En het leek me nu een leuk moment om dat weer eens te doen. Met alle kennis en ervaring die ik sinds mijn afstuderen heb opgedaan eens dat boek herlezen.

En het viel me niet tegen: veel kende ik nog, wist ik nog of herkende ik. Wel ontdekte ik dat ik destijds de wat beperktere oudere samenstelling had gelezen en niet de uitgebreide variant. Die latere toevoegingen van Beets zijn ook niet allemaal even goed. Met name de portretten aan het einde zijn niet zijn beste werk. Maar het blijft (zeker in zijn tijd) een goed boek.

The Willoughby’s (regie: Kris Pearn, Cory Evans & Rob Lodermeier)

Beoordeling: 3 sterren

The Willoughbys is een aardige film. Netflix heeft er daar meer van. De film is wel lekker alternatief in zowel stijl als verhaal. De ouders in de film zijn het tegenovergestelde van wat ‘goede ouders’ in films vaak zijn. En ook de tekenstijl en vormgeving doen eerder denken aan een alternatieve filmhuisanimatie dan aan een Netflix blockbuster.

Maar het ligt er allemaal ook wel wat te dik bovenop en dat gaat op een bepaald moment wel storen. Het eerste half uur is het vermakelijk, daarna wordt het een herhaling van zetten. En de film is bovendien wat te lang voor het verhaal. Een leuke poging die Netflix vaker mag wagen, maar geen succesverhaal.

The post (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 5 sterren

Veel van wat op Netflix staat aan films is niet al te best: massaproductie en weinig oorspronkelijk. Maar soms kom je pareltjes tegen, zoals The Post. Wat een prachtige film.

Allereerst is het verhaal (ja, weer en biopic, die lijken erg in te zijn): spannend, interessante hoofdpersoon, je weet wel dat het goed gaat komen, maar de weg ernaar toe kent genoeg kronkelwegen om interessant te blijven. Het tijdsbeeld is prachtig en dan heb je ook nog een van mijn favoriete ingrediënten: politieke intrige.

En dat wordt geserveerd door twee topacteurs: Meryl Streep en Tom Hanks die deze film net zo goed in een kale loods hadden kunnen spelen. En dat maakt zo’n film zo sterk: het verhaal en de geloofwaardigheid van de personages, los van alle franje eromheen.

In de media: Tjipcast

Medio juni 2020 heb ik over blockchain en onderwijs mogen praten met Tjip de Jong voor zijn Tjipcast. Deze is zowel te vinden op Tjips eigen website als op Managementsite.nl

De website van de Tjipcast
Managementsite.nl

Ernest van der Kwast, Mama Tandoori

Beoordeling: 3 sterren

Mama tandoori is een paar jaar geleden flink gehypet en dat is ook niet helemaal voor niets. Het is een leuk, makkelijk leesbaar en zeer humoristisch boek. De structuur van de losse verhalen is prima van opzet en je ontdekt zelf de lijntjes.

Waarom dan toch geen 5 sterren? Omdat het boek ook niet beklijft. De verhalen blijven niet altijd van begin tot eind boeiend en na het lezen van het boek leg je het weg, zonder dat het wezenlijk iets met je heeft gedaan. En die lijntjes liggen er soms wat dik bovenop.

Er is van Mama Tandoori een mooi hoorspel gemaakt (onder andere te vinden in de Parel Radio Podcast: https://www.nporadio1.nl/podcasts/parel-radio/126526-137-mama-tandoori-drama) van een uur: dat sprak mij meer aan dan het boek. Goed bewerkt en het versterkt de sfeer van het verhaal.

Mano Bouzamour, De belofte van Pisa

Beoordeling: 1 ster

Veel leerlingen lezen De belofte van Pisa. Dus ja, dan moet je er als docent ook aan geloven. En ik zie heus wel wat leerlingen (met name leerlingen met een migratieachtergrond) aantrekt in dit boek. Maar die aantrekkingskracht zit hem vooral in de oppervlakte van het verhaal, van de inleving in het hoofdpersonage. Maar veel verder dan dat gaat het niet.

Want wat een saai boek: het is een aaneenrijging van anekdotes, zonder diepere lijn, zonder grootser verband en voor mij ook zonder spanning. Het taalgebruik is gemaakt literair: vol opvallende metaforen en overbodige bijvoeglijke naamwoorden om de nietszeggende zinnen op te leuken. Nee, geen boek voor mij.

Koos Meinderts e.a., De schelmenstreken van Reinaert de Vos

Beoordeling: 5 sterren

Dit boek over Reinaert de Vos lees je niet vanwege het verhaal. Koos Meinderts heeft een leuke bewerking gemaakt van het middeleeuwse verhaal, maar daar gaat het bij dit boek niet om.

Het fantastische van dit boek is dat er bij elk hoofdstuk een andere illustrator gevraagd is de kapitaal en de afbeelding bij het hoofdstuk te maken. Al die prachtige tekenstijlen bij elkaar is een feestje. Niet voor niets DWDD boek van de maand geweest en niet voor niets vijf sterren van mij 🙂