Frederik van Eeden, De kleine Johannes

Beoordeling: 4 sterren

Sommige klassiekers vallen tegen, maar De kleine Johannes is een mooi en rijk boek. Van Eeden schrijft beeldend, zoals we dat ook al uit onder andere Pauls ontwaken kennen. Maar dit boek is veel sprookjesachtiger en de naturalistische tendensen zijn veel minder sterk op de voorgrond. Het is minder medisch beschreven en dat is prettig. Ook komt het Pantheïsme erg mooi naar voren. Ik werd daar in 2002 al door geraakt toen ik hierover hoorde in mijn colleges negentiende-eeuwse letterkunde, maar het blijft ook nu een interessante gedachte.

X-men, first class (regie: Matthew Vaughn)

Beoordeling: 4 sterren

X-men: First Class is weer een erg goede film in deze reeks. De stap die de film terugzet naar de begindagen van de X-men maakt het interessant. Bovendien biedt het een natuurlijke manier om in de film nieuwe acteurs te introduceren voor de belangrijkste rollen. Het verhaal is interessant en de vormgeving is mooi. Zo mooi als de eerste X-menfilm wordt het echter niet.

 

Pedagogisch tact: mijn ervaring

In de eerste helft van 2022 heb ik het traject Pedagogisch Tact gevolgd van het Centrum voor Pedagogisch Contact van Marcel van Herpen. In deze blog zal ik schrijven over mijn ervaringen met dit traject.

Allereerst deel ik graag een video die onderdeel uitmaakte van het traject. Want je ontmoet niet alleen jezelf in zo’n traject, maar ook bijzondere voorbeelden. En leraar Toshiro Kanamori uit Japan is zo iemand. Je ziet niet alleen hoe een fantastische docent zijn werk doet, je ziet ook hoe het onderwijs er op andere plekken in de wereld uit ziet. En daar leer je van, zoals ik dat ook binnen de MIEE-community zie.

Maar in het traject ben ik ook naar mijn eigen lesgeven en begeleiden gaan kijken. Niet alleen door met mijn coachleerlingen van vorig jaar aan de slag te gaan, maar ook door terug te kijken naar bijzondere leerlingen uit het verleden. De aanleiding om bij mijn huidige leerlingen aan de slag te gaan, waren twee leerlingen in het bijzonder: één jongen die zo slim was, dat hij zich uit verveling ging misdragen in de les (ik noem hem verder Pascal).

Pascal haalde dat schooljaar alleen maar hoge cijfers: zevens waren de laagste punten op zijn lijst met hooguit tien minuten huiswerk per dag. En dat was opvallend, omdat hij in de onderbouw veel onvoldoendes haalde. Maar de grotere nadruk op inzicht in de bovenbouw van het vwo hielp Pascal juist. En de tijd die hij overhield in de les, gebruikte hij om te kletsen, te gamen of als hij werd aangesproken de leraar uit te dagen. Ik heb ook mijn aanvaring met hem gehad en (voor het eerst in jaren) een leerling verwijderd uit mijn les vanwege het ondermijnen van de grenzen in mijn les.

Met Pascal heb ik daarna meerdere gesprekken gehad. Die gingen niet meer over plannen en organiseren. Niet over de lesdoelen, maar over de vraag wat hij niet meer wilde. Ik stelde hem de vraag waar we mee gingen stoppen: lessen? Begeleiding? Flexlessen? Wat gingen we wegstrepen uit zijn rooster? En die vraag leidde tot verwarring. Deze vraag had hij nog nooit gehad. Hij móést toch naar school? Hij móést toch zijn rooster volgen? Hij móést toch minimaal acht flexuren inplannen per week? Het idee dat dat niet meer móést was totaal verwarrend.

Maar het veranderde de gesprekken van afhoudend en negatief, naar positief. Pascal ging op zoek naar activiteiten die hij kon gaan doen in plaats van sommige lessen: colleges volgen bij universiteiten, extra activiteiten die onze scholengroep aanbiedt. En hij kiest voor een activiteit die goed past bij zijn studiekeuze. Dat laatste is ook veranderd: hij is gaan nadenken over wat hij na school wil en heeft vol enthousiasme plannen gemaakt om in het buitenland te gaan studeren. En ineens zag ik een jongen die ergens voor gaat, iets tot op de bodem uitzoekt, die gemotiveerd is. Nu dit jaar nog afwachten of het blijft.

X-men origines: Wolverine (regie: Gavin Hood)

Beoordeling: 1 ster

Oké, het kan dus echt slecht, zo’n prequel. De film roept bij de kijker geen enkel gevoel op. Het is vechten om het vechten, effect om het effect en extreem voorspelbaar. En dat terwijl Wolverine een interessante voorgeschiedenis heeft. Je had hier een prachtige kans en schiet zo ontzettend naast. Zeer teleurstellend.

Manon Uphoff, Vallen is als vliegen

Beoordeling: 2 sterren

Vallen is als vliegen is een mooi geschreven roman die intrigeert vanaf het begin. En dat ondanks het feit dat vanaf het begin helder is waar het heen moet (zoals bij Griet op de Beeck). Het grootste probleem met deze roman van Uphoff is echter dat zij over de helft in herhaling begint te vallen, zodat je je aan het einde van het boek afvraagt, wat nou het doel van het boek was. Ik snap dat mensen geraakt zijn, maar het boek heeft te weinig urgentie. Het is te veel poëzie, te weinig verhalend en zal geen breed publiek aanspreken. 

X-men: The last stand (regie: Brett Ratner)

Beoordeling: 3 sterren

Na de eerste twee X-men films wordt het langzaam steeds minder goed. Het verhaal in deze derde film is wat dun en onsamenhangend en de film lijkt meer op effectbejag gericht, dan op de inhoud. X-men blijft voor mij een van de weinige (de enige) superheldenfranchise die ik leuk vindt, maar ik weet niet of ik nog verder moet kijken voor het nóg minder goed wordt.

Marieke Lucas Rijneveld, Komijnsplinters

Beoordeling: 3 sterren

Komijnsplitsers is een toegankelijkere bundel dan Kalfsvlies, maar de wereld van Rijneveld blijft mij te ontoegankelijk. In haar romans is aan de ene kant mooi, aan de andere kant moeilijk leesbaar. In haar poëzie is het verhalende nog minder en de toeganklijkheid mij te klein. Haar taal is rijk en de gedichten interessant, maar niet geweldig.

X2: X-men United (regie: Bryan Singer)

Beoordeling: 4 sterren

Vervolgfilms zijn meestal minder dan hun voorganger en dat is bij X2 ook wel het geval. Maar 4 sterren in plaats van 5 is echt geen slechte score. De film zit zowel qua spel, cast en effecten net zo goed in elkaar als de vorige film. Alleen is het verhaal wat minder in balans: er worden diverse zijlijnen bewandeld en het hoofdverhaal heeft ook allerlei effectgerichte onderdelen. Maar nog steeds een erg goede film.

X-men (regie: Bryan Singer)

5 sterrenBeoordeling:

De eerste X-men zag ik in 2000 in de bioscoop. En wat een fantastische ervaring was dat. En nu ik de film 22 jaar later weer zie is die ervaring nog steeds ontzettend goed. De graphics zijn nauwelijks verouderd, het verhaal blijft goed en wat een sterrencast die hier echt goede personages neerzet. In het genre superheldenfilms zijn niet alle films even goed, hoewel ik ook andere goede heb gezien. Maar X-men heeft al mijn hele leven een speciaal plekje en dat geldt vooral ook voor deze film.

Star Wars: The Phantom Menace & Attack of the Clones (regie: George Lucas)

Met een abonnement op Disney+ ben ik toch maar weer eens naar wat Star Wars films gaan kijken. Ze zijn niet echt mijn ding (ik ben een echte Star Trekfan) en ik bleek zelfs vergeten dat ik over deel 3 en deel 4 al eens had gezien en hier besproken.

The Phantom Menace vind ik (in tegenstelling tot veel Star Warsfans) de leukste film uit de reeks. Attack of the Clones biedt mij te weinig verhaal om echt te blijven boeien. Maar als ik terugkijk naar wat ik over de andere delen schreef, sta ik daar nog steeds achter: de sfeer is mij te veel Lord of the Rings en te weinig Star Trek. Het is mij te veel een sprookje en dat trekt mij helaas niet.