James Bond: Spectre (regie: Sam Mendes)

Beoordeling: 4 sterren

De nieuwste James BondSpectre, is een goede, een spannende, niet de beste, maar wel veel beter dan veel van de films van de laatste jaren.

Wat is er spannend? Vooral de opening is spectaculair en maakt erg nieuwsgierig. Bovendien komt ook deze film weer erg dicht bij de persoon van Bond zelf, net zoals Skyfall. Wat bovendien erg goed is aan deze film is dat er veel verwijzingen in zitten naar andere Bond-films, zoals de vechtscène in de trein die doet denken aan From Russia with love en de achtervolging in het hoofdkantoor van MI6 verwijst naar het doolhof in The man with the golden gun. Voor een Bond-fan erg leuk, maar wanneer je die kennis niet hebt, blijft de film ook leuk.

Maar dan de kritiekpuntjes. Met Spectre plaatst de film zich in een lange traditie waarin deze organisatie een rol speelt in de Bond-films. Deze lijntjes vanuit het verleden worden echter wat geforceerd aan elkaar en aan het persoonlijk leven van James Bond gekoppeld.  Iets waar je als argeloze kijker minder last van hebt, dan wanneer je meer films hebt gezien hebt. Een zeer vermakelijke avond is in elk geval gegarandeerd.

The spy who shagged me (regie: Jay Roach)

Beoordeling: 3 sterren

Voor iemand die fan is van James Bond is het kijken van de parodieën meestal ook erg leuk. Rowan Atkinson deed een dappere poging met Johnny English, maar de meesterparodie blijft tot Austin Powers.

Toevalligerwijs kwam ik Thespy who shagged me eerder tegen bij het herzien van de films. De eerste film in de reeks, International man of mystery is volgens mij veel sterker nog dan dit tweede deel. De flauwe grapjes zijn er uiteraard, maar de verwijzingen naar Bond zijn minder sterk, dan ik ze me herinner van de de eerste film.

Maar misschien dat ik me de eerste ook wel mooier herinner dan hij was. Ik zag die tijdens mijn Romereis in klas vier, met een schaterende Rob Rietberg, docent klassieke talen, op de eerste rij van de bus. Die ga ik binnenkort zeker weer herkijken.

New Year’s Eve (regie: Garry Marshall)

Beoordeling: 3 sterren

Het zijn er veel: mozaïekfilms over de liefde. Alles is lilefde,  Love actually, Alles is familie en van dezelfde regisseur Valentine’s dayNew Year’s Eve is er ook weer een in dit rijtje. Geen slechte film in zijn soort: een grote cast, toegankelijk verhaal, lekker sfeertje. Niets op tegen, maar ook geen artistiek hoogstandje.

Star Wars: Episode 4: A new hope (regie: George Lucas)

Beoordeling: 2 sterren

Naar aanleiding van de buzz rond de nieuwste Star Wars-film, heb ik de oude films weer eens opgesnord. Ik heb wel The Phantom Menace ooit gezien en die vond ik erg leuk. De oude films heb ik nooit eerder gezien en ik ben nog niet zo enthousiast. Het is niet zo mijn ding.

De sfeer is mij te veel Lord of the Rings en te weinig Star Trek. Het is mij te veel een sprookje en dat trekt mij helaas niet. Wel vind ik het mooi om te zien dat de graphics nog steeds mooi zijn, ook zoveel tijd na het uitkomen van de film. Ik snap de interesse van grote groepen in de filmreeks, hij is alleen niets voor mij.

 

Dumb and Dumber to (regie: Peter en Bobby Farrelly)

Beoordeling: 3 sterren

Bij het uitkomen van de eerste Dumb and dumber heb ik genoten van de film en een vervolg 20 jaar later is een hachelijke onderneming. Bij Dumb and Dumber 2 is het echter een behoorlijk geslaagde onderneming. De film is, net als het eerste deel, flauw en niet bepaald een cultureel hoogstandje. Maar het is een leuke film met een uitgebreide lach en zelfs af een toe bijna een traan van ontroering. Voor een gezellige filmavond een prima keuze.

The firm (regie: Sydney Pollack)

Beoordeling: 5 sterren

Ik heb The firm  inmiddels al een paar keer gezien en het knappe van deze film is dat hij superspannend blijft! Dat komt niet alleen door de fantastische acteurs, de spannende muziek of het goed opgebouwde verhaal. Het belangrijkste is het beklemmende gevoel dat het advocatenkantoor niet alleen bij de hoofdrolspelers oproept, maar ook bij jou als kijker. Je hebt continu het gevoel dat ook jij onder een vergrootglas ligt, bekeken wordt en er niet meer uit kan. Je zit op het puntje van je stoel tot het laatste moment en voelt de opluchting van Tom Cruise mee zodra hij de ‘firm’ kan verlaten.

Mirror mirror (regie: Tarsem Singh)

Beoordeling: 2 sterren

Mirror mirror heeft een sterk begin: je wordt door de beelden en de omgang met de oorspronkelijke (of beter gezegd de ons bekende) versie van het verhaal van Sneeuwwitje gelijk geboeid. Dat neemt echter al rap af: het creatieve begin en de mooie plaatjes bieden de kijker te weinig om de hele film te willen uitkijken. De grap is na verloop wel duidelijk en als je de kijker dan kwijtraakt, omdat je spanningsboog hebt, heb je uiteindelijk niet zo’n goede film gemaakt.

The lost world: Jurassic Park (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 3 sterren

Jurassic Park  heb ik voor het eerste gezien in de bioscoop toen ik een jaar of 10 was en daarna nog heel veel vaker. De vervolgdelen heb ik veel minder gezien, maar die zijn ook minder leuk. The lost world heeft twee kernproblemen bovenop het feit dat op een sterk verhaal moet worden voortgeborduurd en dat is altijd lastig. Ten eerste wordt de tyrannosaurus naar de stad gebracht: een kunstgreep om spannende scènes te kunnen schieten, maar qua verhaal niet erg interessant.

Daarnaast is er veel meer met computeranimaties gewerkt in de vervolgfilms, dan in het origineel, waardoor de acties allemaal veel minder ‘echt’ overkomen dan in het origineel. Meer over de opkomst en problemen met computeranimaties lees je in dit interessante artikel.

Al met al is The lost world een vermakelijke film, waarbij je eigenlijk moet vergeten wat je in 1993 kreeg voorgeschoteld: je kunt de Febo nu eenmaal ook niet met een Michelin-restaurant vergelijken.

Catch me if you can (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 4 sterren

Twee weken achter elkaar Steven Spielberg op mijn site. Vorige week een tegenvaller, nu een mooie film! Catch me if you can is om meerdere redenen een leuke film: een spannend verhaal, mooi gefilmd, briljante cast, goed tempo, goede dialogen, kortom: weinig op aan te merken. Spanning is duidelijk het hoofddoel, zoals dat bij Spielberg wel vaker het geval is.

In Jurassic Park, maar ook War of the Worlds is het verhaal soms ondergeschikt aan het effect van het beeld, de scène op de kijker. De spanning zit bij Catch me if you can naast de gebeurtenissen ook in de relatie tussen Hanks en DiCaprio: een verbetering ten opzichte van de spektakelfilms, maar het feit dat spanning het belangrijkste motief is en er nog veel mooiere films zijn, krijgt de film vier en geen vijf sterren.

 

Johnny English reborn (regie: Oliver Parker)

Beoordeling: 1 ster

De eerste Johnny English was wel leuk, maar zoals zo vaak is het vervolg vooral gericht op kaartverkoop en minder op de kwaliteit. Na Mr. Bean en deel 1 zijn de grapjes wat voorspelbaar en ook de James-Bondreferenties hebben we na de eerdere film wel door. Beetje jammer allemaal en misschien niet zo onlogisch dat het daarna stil is geworden rondom Rowan Atkinson.