New Year’s Eve (regie: Garry Marshall)

Beoordeling: 3 sterren

Het zijn er veel: mozaïekfilms over de liefde. Alles is lilefde,  Love actually, Alles is familie en van dezelfde regisseur Valentine’s dayNew Year’s Eve is er ook weer een in dit rijtje. Geen slechte film in zijn soort: een grote cast, toegankelijk verhaal, lekker sfeertje. Niets op tegen, maar ook geen artistiek hoogstandje.

Star Wars: Episode 4: A new hope (regie: George Lucas)

Beoordeling: 2 sterren

Naar aanleiding van de buzz rond de nieuwste Star Wars-film, heb ik de oude films weer eens opgesnord. Ik heb wel The Phantom Menace ooit gezien en die vond ik erg leuk. De oude films heb ik nooit eerder gezien en ik ben nog niet zo enthousiast. Het is niet zo mijn ding.

De sfeer is mij te veel Lord of the Rings en te weinig Star Trek. Het is mij te veel een sprookje en dat trekt mij helaas niet. Wel vind ik het mooi om te zien dat de graphics nog steeds mooi zijn, ook zoveel tijd na het uitkomen van de film. Ik snap de interesse van grote groepen in de filmreeks, hij is alleen niets voor mij.

 

Dumb and Dumber to (regie: Peter en Bobby Farrelly)

Beoordeling: 3 sterren

Bij het uitkomen van de eerste Dumb and dumber heb ik genoten van de film en een vervolg 20 jaar later is een hachelijke onderneming. Bij Dumb and Dumber 2 is het echter een behoorlijk geslaagde onderneming. De film is, net als het eerste deel, flauw en niet bepaald een cultureel hoogstandje. Maar het is een leuke film met een uitgebreide lach en zelfs af een toe bijna een traan van ontroering. Voor een gezellige filmavond een prima keuze.

The firm (regie: Sydney Pollack)

Beoordeling: 5 sterren

Ik heb The firm  inmiddels al een paar keer gezien en het knappe van deze film is dat hij superspannend blijft! Dat komt niet alleen door de fantastische acteurs, de spannende muziek of het goed opgebouwde verhaal. Het belangrijkste is het beklemmende gevoel dat het advocatenkantoor niet alleen bij de hoofdrolspelers oproept, maar ook bij jou als kijker. Je hebt continu het gevoel dat ook jij onder een vergrootglas ligt, bekeken wordt en er niet meer uit kan. Je zit op het puntje van je stoel tot het laatste moment en voelt de opluchting van Tom Cruise mee zodra hij de ‘firm’ kan verlaten.

Mirror mirror (regie: Tarsem Singh)

Beoordeling: 2 sterren

Mirror mirror heeft een sterk begin: je wordt door de beelden en de omgang met de oorspronkelijke (of beter gezegd de ons bekende) versie van het verhaal van Sneeuwwitje gelijk geboeid. Dat neemt echter al rap af: het creatieve begin en de mooie plaatjes bieden de kijker te weinig om de hele film te willen uitkijken. De grap is na verloop wel duidelijk en als je de kijker dan kwijtraakt, omdat je spanningsboog hebt, heb je uiteindelijk niet zo’n goede film gemaakt.

The lost world: Jurassic Park (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 3 sterren

Jurassic Park  heb ik voor het eerste gezien in de bioscoop toen ik een jaar of 10 was en daarna nog heel veel vaker. De vervolgdelen heb ik veel minder gezien, maar die zijn ook minder leuk. The lost world heeft twee kernproblemen bovenop het feit dat op een sterk verhaal moet worden voortgeborduurd en dat is altijd lastig. Ten eerste wordt de tyrannosaurus naar de stad gebracht: een kunstgreep om spannende scènes te kunnen schieten, maar qua verhaal niet erg interessant.

Daarnaast is er veel meer met computeranimaties gewerkt in de vervolgfilms, dan in het origineel, waardoor de acties allemaal veel minder ‘echt’ overkomen dan in het origineel. Meer over de opkomst en problemen met computeranimaties lees je in dit interessante artikel.

Al met al is The lost world een vermakelijke film, waarbij je eigenlijk moet vergeten wat je in 1993 kreeg voorgeschoteld: je kunt de Febo nu eenmaal ook niet met een Michelin-restaurant vergelijken.

Catch me if you can (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 4 sterren

Twee weken achter elkaar Steven Spielberg op mijn site. Vorige week een tegenvaller, nu een mooie film! Catch me if you can is om meerdere redenen een leuke film: een spannend verhaal, mooi gefilmd, briljante cast, goed tempo, goede dialogen, kortom: weinig op aan te merken. Spanning is duidelijk het hoofddoel, zoals dat bij Spielberg wel vaker het geval is.

In Jurassic Park, maar ook War of the Worlds is het verhaal soms ondergeschikt aan het effect van het beeld, de scène op de kijker. De spanning zit bij Catch me if you can naast de gebeurtenissen ook in de relatie tussen Hanks en DiCaprio: een verbetering ten opzichte van de spektakelfilms, maar het feit dat spanning het belangrijkste motief is en er nog veel mooiere films zijn, krijgt de film vier en geen vijf sterren.

 

Johnny English reborn (regie: Oliver Parker)

Beoordeling: 1 ster

De eerste Johnny English was wel leuk, maar zoals zo vaak is het vervolg vooral gericht op kaartverkoop en minder op de kwaliteit. Na Mr. Bean en deel 1 zijn de grapjes wat voorspelbaar en ook de James-Bondreferenties hebben we na de eerdere film wel door. Beetje jammer allemaal en misschien niet zo onlogisch dat het daarna stil is geworden rondom Rowan Atkinson.

 

The great Gatsby (regie: Baz Luhrmann)

Beoordeling: 1 ster

The great gatsby (verfilming door Bas Luhrmann uit 2013) is een film die zijn ene ster in de beoordeling eigenlijk niet eens waard is. Nog voor ik goed en wel een half uur had uitgezeten, heb ik de film uitgezet. Ongeveer alles is storend aan deze film en daarin ben ik niet de enige. In diverse andere recensies ben ik al omschrijvingen tegengekomen als ADD-film, spektakel op zoek naar een ziel, kakafonie en je komt er niet in. Bovendien is het camerawerk vermoeiend om naar te kijken. Het verhaal of het acteerwerk? Ik zou je er niets over durven zeggen, omdat ik er niet eens op heb kunnen letten.

Waterworld (regie: Kevin Costner & Kevin Reynolds)

Beoordeling: 4 sterren

Waterworld is in één woord: jeugdsentiment! Verjaardagsfeestjes in de brugklas of tweede klas, dan keek je Waterworld. Maar de film is meer dan dat. Er wordt een dystopische toekomst neergezet in een oorspronkelijke omgeving. De zoektocht naar het paradijs, de strijd tussen goed en kwaad en de opbloeiende liefde; het zijn allemaal cliché-elementen en ook de structuur van de film is niet echt origineel. Toch weet de film te boeien en is de vormgeving prachtig. Hoewel Costner met zijn dystopieën uit de jaren negentig (naast Waterworld ook Postmen) bij recensenten geen handen op elkaar krijgt, weet hij mij te boeien.