Dante Alighieri, De hel in proza overgebracht

Beoordeling: 2 sterren

Dante’s Hel is zo’n boek dat een bijzondere status heeft en dat je daarom graag een keer wilt lezen. En vaak valt zo’n boek dan toch een beetje tegen. Omdat het in zijn tijd en als historisch document interessant is, maar niet als fijn leesboek.

Dat komt in dit geval met name door de vele verwijzingen naar personen uit de Florentijnse samenleving en politieke situatie. Die ken ik niet en daardoor ontgaat mij een heleboel. Bovendien zit er flink wat herhaling in de opbouw en dat gaat wat storen. 

Wat wel mooi was en verrassend voor mij, was het weelderige landschap. Als je de afbeelding kent van Dante’s Hel, verwacht je een kaler verhaal. Maar dat vond ik een positieve ervaring.

Office Christmas Party (regie: Josh Gordon & Will Speck)

ddd

Beoordeling: 3 sterren

Zoals het goede fans van Friends betaamt, moet je elke film met een acteur uit de serie gezien hebben. De wat obscure films met David Shwimmer of de minder goede films met Matthew Perry, maar ook alles met Jennifer Aniston (en dat zijn er nogal wat). Office Christmas Party is wat je ervan kunt verwachten. Een kerstfilm met kantoorperikelen en een feest dat uit de hand loopt. Voorspelbaar, maar met de leuke grappen een vermakelijk stukje komedie voor de kerstdagen. Alleen die strakgetrokken bovenlip van Aniston… die blijft me wel dwarszitten.

I am your father (regie: Marcos Cabotá & Toni Bestard)

Beoordeling: 5 sterren

I am your father is een prachtige documentaire. De ontwikkelingen die David Price meemaakt zijn goed in beeld gebracht en de film is een goede mix tussen uitleg, interview en interpretatie.

Bovendien wordt het verhaal in een breder perspectief geplaatst, waardoor het niet het rancuneuze verhaal van een gepasseerde acteur is, maar een document over een stuk historie. Bovendien is het een écht verhaal, waarin je als kijker mee kunt leven met Price. Invoelend en journalistiek tegelijk: een ware kunst.

2 keer How the Grinch stole Christmas

Beoordeling: 4 sterren

In de kerstvakantie hebben we twee keer How the Grinch stole Christmas gezien. Eén keer in de versie met Jim Carey uit 2000 en één keer de versie uit 2018, gemaakt door Illumination (van de Minions onder andere). En vooral het vergelijken van beide versies is leuk.

Natuurlijk is het boek van Dr. Seuss een geweldig uitgangspunt om een verhaal van te maken. Zijn taal en poëzie zijn ijzersterk. En in beide films is die taal gelukkig ook ruimschoots aanwezig, in de versie uit 2018 zelfs nog wat sterker dan die uit 2000.

Wat opvalt bij de film uit 2000, is dat de Grinch gemener is. Hij lijkt daar vooral een slechterik waarbij je na verloop van tijd pas ontdekt dat daar een oorzaak aan ten grondslag ligt. Hij lijkt wat kwaadaardiger van inborst. Bij de versie uit 2018 is de nadruk wat meer op het zielige, het eenzame van de Grinch komen te liggen. En uiteraard is hij ook nu een gemenerik, maar minder kwaadaardig en vaker met een lach of grapje als resultaat.

En bij de nieuwste versie is de stijl van Illumination duidelijk herkenbaar. Deze filmstudio heeft een duidelijk ‘handschrift’ en die spreekt mij (en blijkbaar het brede publiek) zeer aan.

Al met al waren het vermakelijke dagen  met Kerstmis en Nieuwjaar. En beide films krijgen een mooie beoordeling!

A star is born (regie: Bradley Cooper)

Beoordeling: 5 sterren

Ja, ik ga in deze recensie alle mooie woorden die al over deze film geschreven zijn eens rustig herhalen. Het verhaal is aangrijpend, de muziek is goed, het is mooi gefilmd en de hele beleving is in één woord “Wow”. En Lady Gaga is een geboren actrice. 

Wat mij verder opviel bij het kijken zijn de parallellen met Walk the line, zowel wat betreft een deel van het verhaal als in de sfeer van de film. En net als die film, moet iedereen deze gaan zien.

[Anoniem], De vier Heemskinderen

Beoordeling:1 ster

Je hebt van die superbekende boeken waarvan je vindt als neerlandicus dat je ze gelezen moet hebben. De vier heemskinderen is er zo één: beroemd in met name Limburg, bekend in de hele middeleeuwen, dus die móét je een keer gelezen hebben. Dan is het wel heel jammer als je er helemaal niet doorheen komt.

Het boek is namelijk ontzettend saai, erg langdradig en erg lastig te volgen. Uiteraard zijn middeleeuwse boeken anders dan moderne romans en de afstandelijke beschrijvende manier van vertellen vol herhalingen vanuit de orale traditie, maakt boeken soms wat saaier.

Maar dit boek is wel heel erg saai. Er gebeurt namelijk helemaal niets en de zaken die gebeuren worden zo uitgebreid en langdradig beschreven, dat je niet door dit stroperige boek komt.

Bovendien is het aantal personages met soortgelijke namen nogal groot en de verhoudingen tussen die mensen zijn bijna onnavolgbaar als de afstand in (lees)tijd tussen de acties van die mensen te groot wordt.

Kortom: langdradig, daardoor is de lijn van het verhaal lastig te volgen en dat maakt het boek saai. Een welverdiende één ster.

Aischylos, Prometheus geboeid

Beoordeling: 2 sterren

Boutens is een van die kopstukken uit de Nederlandse literatuurgeschiedenis die zijn werk als classicus altijd in zijn werk heeft doorschemeren. En nu lees ik eens een vertaald werk van hem.

Prometheus geboeid is een typisch klassiek boek en het werk is ook netjes, maar typisch classicistisch vertaald. En dat maakt dit werk dan ook redelijk onleesbaar. Ik ben er nauwelijks doorheen gekomen en heb er een onprettige leeservaring bij. Twee sterren: puur omdat ik het uit heb gekregen.

Kader Abdolah, De adelaars

Beoordeling: 3 sterren

Het eerste verhaal uit De adelaars ken ik bijzonder goed: jarenlang heb ik op het Canisius College lesgegeven over onder andere dit verhaal. Maar de rest van de bundel stelde me wat teleur. De personages worden nog geen echte mensen. Dat maakt de verhalen wat vaag.

Daarnaast is het taalgebruik van Abdolah nog erg stroperig. De korte zinnen gaan na verloop van tijd storen en de verhaal lijkt ondertussen niet vooruit te komen. En dat terwijl Abdolah later zoveel beters heeft gemaakt, zoals De boodschapper, Salam Europa en Het huis van de moskee.