Burny Bos, Kikker in je bil

Beoordeling: 4 sterren

Verhaaltjes voor kleuters, tikje jaren ’70, behoorlijk leuk; dat is Kikker in je bil. Het is een leuk boek met beknopte herkenbare verhaaltjes. De vrijheden die de kinderen krijgen is deels fictie, maar deels ook passend bij de ruimte die de jeugd 40 jaar geleden had. Een aanrader voor iedereen met kleintjes om voor te lezen.

Cynthia Voigt, Het verhaal van Dicey

Beoordeling: 5 sterren

Na Onder de blote hemel en Samen onder dak is Het verhaal van Dicey het derde en laatste kerndeel van de Tillerman-serie van Cynthia Voigt. Ook hier merk ik dat de herinnering aan het boek soms anders is dan bij herlezing blijkt. Zo meende ik mij te herinneren dat de moeder van de kinderen op bezoek komt, maar dat gebeurt niet. En ook dacht ik dat de boot waar Dicey aan werkt af komt, maar dat gebeurt blijkbaar in een ander deel van de serie.

Ook bij dit deel blijkt de kracht van Cynthia Voigts schrijverschap: een prachtig verhaal vol gedachtes en twijfels die ik in de brugklas heel herkenbaar vond en ook nu heel geloofwaardig overkomen. Het verhaal ontvouwt zich rustig en in een tempo passend bij de inhoud. Bovendien zie je het karakter Dicey zich ontwikkelen gedurende het verhaal, zonder dat dat geforceerd overkomt. Een zeer verdiende vijf sterren voor de derde keer op rij.

Jacques Vriens, Achtste-groepers huilen niet

Beoordeling: 5 sterren

Achtste-groepers huilen niet is niet alleen een heel bekend en succesvol boek, het is ook nog eens een heel erg goed boek. Op meerdere niveaus raakt het boek me. Allereerst emotioneel: het is een zielig verhaal over een stervende leerling uit groep acht; een verhaal dat iedereen zal aangrijpen. Bovendien kan ik me goed inleven in het verhaal, omdat ik zelf als mentor een jaar geleden een leerling met leukemie in de klas had. Gelukkig gaat het met hem naar omstandigheden goed op dit moment.

Maar afgezien van de emoties, is het ook een goed geschreven boek. Het grappige van schrijvers als Ted van Lieshout en Jacques Vriens is dat zij niet door de knieën gaan voor het publiek waarvoor zij schrijven. Het verhaal zit zowel qua structuur als taalgebruik goed in elkaar. Het is een kinderboek zonder kinds te worden.

Een aanrader voor iedereen en het boek is niet voor niets een succes sinds 1999.

Thea Beckman, Wij zijn wegwerpkinderen

Wij zijn wegwerpkinderenBeoordeling: 4 sterren

Waar Thea Beckman doorgaans historische romans schrijft, is het ook wel eens leuk een heel ander type boek van haar hand te lezen. Nou ja, heel ander type boek…

Een aantal basisingrediënten komen ook in dit boek weer terug: een sterke vrouwfiguur, emancipatie en feminisme, het schoppen tegen een systeem en ook een weeskind is al eerder voorbij gekomen.

Dit is een leuk boek, minder meeslepend dan de historische romans uit de 100-jarige oorlog bijvoorbeeld, maar een goed geconstrueerd verhaal, geloofwaardige psychologische toelichtingen en leerzaam voor jong en oud.

Wat Jessie bovendien nu opviel, terwijl het boek al jaren in onze kast staat, is dat op de rug van de Boektopper niet Thea, maar Theo Beckman vermeld staat.

 

Cynthia Voigt, Samen onder dak

Cynthia Voigt, Samen onder dakBeoordeling: 5 sterren

Samen onder dak is het prachtige vervolg op Onder de blote hemel. Het grappige is dat in mijn hoofd de beide boeken een geheel zijn gaan vormen sinds ik ze in de brugklas of tweede klas las. De reis van de kinderen is aan de ene kant langer dan ik me herinner, omdat ik weet hoe het boek afloopt, maar aan de andere kant minder lang, omdat er meer gebeurt dan ik me herinner.

Het goede van dit boek is dat het niet alleen een sterk boek is op zichzelf, maar ook een geloofwaardig vervolg op het eerste deel van de Tillerman-serie. Voigt heeft zich niet in allerlei rare bochten hoeven wringen om het verhaal een vervolg te geven.

Wat ik mij nog het best herinner was de aankomst bij oma, maar de prachtige sfeertekening had ik niet opgeslagen en misschien me toen ook nog niet gerealiseerd. Bovendien zitten er allerlei onderhuidse zaken in het boek die je als volwassene wel snapt en als kind nog niet. Een rijk boek dus dat voor herlezing in aanmerking komt!

Jan de Zanger, Poepoe

PoepoeBeoordeling: 4 sterren

In de brugklas heb ik alles boeken van Jan de Zanger gelezen, waarbij Hadden we er maar wat van gezegd de grootste indruk maakte. Ook Poepoe is een leuk boek. Jan de Zanger verstaat de kunst om de grote mensenwereld, de kinderwereld en een spannend verhaal te combineren in een boeiend boek.

Daarbij worden problemen niet, zoals tegenwoordig vaak gebeurt in boeken zoals Hoe overleef ik…, in een kinderkader geplaatst, maar op een volwassen wijze besproken. De speurtocht en detective-elementen in het boek zijn spannend en maken dit boek zeker ook of misschien wel speciaal voor jongens erg leuk.

Het boek kent echter wel een zekere tweedeling: het verdriet en de erfenisproblemen worden in het eerste deel behandeld; wanneer Abé die briefjes van Poepoe vindt, wordt het een detectiveachtige speurtocht. Beide delen zijn sterk, maar samen is de compositie toch wat uit balans.

Ik ben en blijf fan van Jan de Zangers jeugdboeken, dus verwacht meer over hem in de komende maanden!

Cynthia Voigt, Onder de blote hemel

De Tillermans

Beoordeling:5 sterren

In de brugklas van de middelbare school maakte ik kennis met veel voor mij nieuwe jeugdliteratuur, dankzij meneer Zengerink, waaronder Jan de Zanger en Cynthia Voigt. Van die laatste staat de verzamelbundel met de drie Tillerman-boeken in de kast (dankzij Jessies boekenverzameling).

De Tillerman-serie heb ik van voor tot achter gelezen en na meer dan 15 jaar hebben de boeken nog aan geen enkele kracht ingeboet. Onder de blote hemel is het sterke begin van de zoektocht van Dicey, James, Maybeth en Sammy naar een thuis.

De manier waarop Voigt schrijft is zeer beeldend, maar laat ook genoeg impliciet om het verhaal voor een volwassen lezer interessant te houden. Zeker nu ik zelf ook in de VS ben geweest over verlaten highways en eenzame dorpjes gereden, heb ik een nog sterker beeld van de omstandigheden die Voigt beschrijft.

Daarnaast is het uitgangspunt voor haar verhaal erg goed: het laat nog veel in het vage en maakt daardoor zeer nieuwsgierig. De geloofwaardigheid van het verhaal is iets waarover je zou kunnen discussiëren, maar Voigt weet je als lezer er volledig van te overtuigen dat dit is wat er kan en moet gebeuren.

Het feit dat alle drie de Tillerman-boeken in 1986 en 1987 de Vlag en Wimpel van de Griffeljury kregen uitgereikt, zegt meer dan voldoende en na bijna 20 jaar zouden ze die nog steeds verdienen.

Simone van der Vlugt, Het Hercynische woud

Het Hercynische woudBeoordeling: 4 sterren

Het Hercynische woud is verschenen in de reeks jeugdboeken die gratis bij de Lemniscaatkrant en Kidsweek werden uitgegeven. Een niet zo dik boek, maar wel een leuk.

Hoewel ik bij de eerste paar pagina’s wat opstartmoeilijkheden had, bleek Het Hercynische woud een goed jeugdboek te zijn in de traditie van Thea Beckman. Het verhaal is goed, het taalgebruik is niet echt heel erg bijzonder, maar ik heb me prima vermaakt met dit boek van Simone van der Vlugt. Haar literaire thrillers zijn niet mijn ding, maar een volgend jeugdboek sla ik niet af.

Paul Biegel, De Lorrelee

De lorelee

Beoordeling: 5 sterren

Paul Biegel is en blijft een van mijn favoriete jeugdboekenschrijvers. Met het boek De Lorelee heeft hij opnieuw een prachtboek(je) afgeleverd. Het verhaal is spannend en hij weigert zijn taal, stijl en structuur onder niveau aan te bieden. Het biedt een uitdaging voor een jeugdige lezer; in plaats van door zijn knieën te zakken, tilt hij de jongere op naar een hoger literair niveau.

Het verhaal is mij wat te fantasyachtig en voor een volwassen lezer is de afloop wat te voorspelbaar, maar in zijn genre en voor de doelgroep een toppertje!

Peter Jan Rens, Rauzer

Peter Jan Rens, Rauzer

Beoordeling: 4 sterren

Toen ik jong was heb ik Rauzer al wel eens in mijn handen gehad, maar ik kon er toen op de een of andere manier niet doorheen komen. Nu dit boek via Jessie in onze boekenkast was beland, heb ik het opnieuw geprobeerd en ik denk te weten waarom het boek mij toen niet aansprak.

Rauzer is een leuk boek met een bijzonder verhaal. Het gevoel dat ieder kind kent, het gevoel van onbegrepen worden door ouders en volwassenen, wordt mooi uitgedrukt. De geloofwaardigheid van het verhaal is twijfelachtig: een tienjarige die weken door een stad kan rondlopen en werken en kan samenwonen met een prostituée van 16(!).

Het is jammer dat Peter Jan Rens het boek wat abrupt afrond, bijna zoals veel van mijn leerlingen dat doen. Enthousiast beginnen en na verloop van tijd is de zin er niet meer en dan er maar snel een eind aan breien. Daardoor blijven er vaak rafelrandjes over, zo ook bij Rauzer. Maar dit kan niet de reden zijn dat ik het boek op mijn 10e niet leuk vond: het einde heb ik toen nooit gehaald.

Die weerstand zit hem in het taalgebruik en de zinsbouw. Het verhaal is zeer eenvoudig geschreven en vooral eentonig qua zinsbouw. Zinnen zijn kort en kennen telkens ongeveer dezelfde hoeveelheid zinsdelen in de standaardopbouw. Daardoor krijg je het gevoel dat het boek eerder bedoeld is voor 8-jarigen dan voor iets oudere kinderen. En dat staat mij nu nog steeds tegen.