Charlie and the chocolate factory (regie: Tim Burton)

Sjakie en de Chocoladefabriek Beoordeling: 5 sterren

Wat voor wonderbaarlijks staat je allemaal te wachten in de fabriek van Willy Wonka? Je kunt er velden van zacht, muntig suikergras verkennen in de Chocoladekamer… langs de Chocoladerivier varen in een boot van roze suiker… je kaken lam kauwen op Eindeloze Toverballen in de Uitvindkamer… de getalenteerde eekhoorns gadeslaan in de Notenkamer en naar de Televisiekamer reizen met de Grote Glazen Lift. Je zult er heel wat ontdekken wat grappig is, en een klein beetje wat geheimzinnig is… en een avontuur zo zoet en heerlijk als een reep van Wonka’s allerlekkerste chocolade.*

In het vliegtuig op weg naar onze vakantie New York en Florida heb ik deze film gezien en ik ben er weg van! Nadat ik in het verleden al een paar keer de nogal lieve en zoete verfilming uit 1971 heb gezien, heeft Tim Burton aan deze film een morbide randje toegevoegd en Willy Wonka een diepere psychologische laag meegegeven. Deze aanvullingen maken de film vele maken leuker om te kijken. Ook de vormgeving, special effects, decors, het kleurgebruik, kleding en make up voegen bijzonder veel toe aan het verhaal van Roald Dahl. De moraal, die ook al in het boek zit, past erg goed in de Verenigde Staten en is her en der wat sterk aangezet, maar past goed in het geheel van de film. Een absolute topper!

*Bron: Bol.com

Madelief – Krassen in het tafelblad (regie: Ineke Houtman)

Dit artikel verschijnt in het kader van de Guus Kuijerweek op www.wimpelgrim.nl van 20 t/m 25 september

Madelief - Krassen In Het Tafelblad Beoordeling: 4 sterren

De inmiddels tienjarige Madelief heeft nooit contact gehad met haar grootouders wanneer zij op een dag van haar moeder te horen krijgt dat haar oma is overleden. Tot Madeliefs verbazing is er behalve haar grootvader niemand op de begrafenis aanwezig en zijn noch haar moeder, noch haar grootvader echt bedroefd. Om haar grootvader wat afleiding te bezorgen, gaat Madelief bij hem logeren. Daar ontdekt ze in de verwilderde achtertuin een mysterieus huisje dat van haar grootmoeder is geweest. Ondanks het verbod van haar grootvader gaat ze toch op onderzoek uit en ontdekt ze allerlei spullen uit verre landen. Bovendien raakt ze gefascineerd door een mysterieuze tekening, die in het tafelblad van oma’s bureau gekrast staat. Madelief is vastbesloten uit te zoeken welk geheim haar oma met zich meedroeg.*

Na het boek Krassen in het tafelblad was ik uiteraard ook erg benieuwd naar de boekverfilming hiervan. Meestal roept iedereen “het boek was beter” en hoor je anderen roepen “je moet ze op hun eigen merites beoordelen”. En dat laatste kan in dit geval prima. De film is sterk gebaseerd op het boek, maar kent ook een aantal typisch filmische toevoegingen in het verhaal om het wat spannender te maken. Deze toevoegingen, zoals het mysterie rond het tuinhuisje dat is vergroot, zijn echter niet storend en werken prima in de film.
Een belangrijke kwaliteit van de film is de manier van filmen. Het verhaal en de sfeer zijn zo neergezet dat het gevoel binnen de familie van Madelief zeer goed wordt overgebracht op de kijker. Je voelt de moeilijke omgang tussen de opa en moeder van Madelief op de bank.
Wel is in de setting voor een dijkhuisje in de polder gekozen waar uiteraard een jongen in een blauwe overal rondloopt: een beetje stereotiep en dat had wat mij betreft niet gehoeven. Ook zijn de jongen in het blauw en de actrice die Madelief speelt soms niet zo goed als je zou willen…
De belangrijkste kwaliteit van de film is echter dat (Guus Kuijer indachtig) de moeilijke materie rond dood en verstoorde familieverhoudingen niet op een kinderlijke wijze wordt neergezet. Er wordt niet gebukt voor de 10-jarige, maar de 10-jarige wordt op gelijk niveau gebracht met de volwassenen. Een erg goede verfilming, een goede film die alles behalve een typische kinderfilm is.

*Bron: Flaptekst Madelief – Krassen in het tafelblad

Zomerhitte (regie: Monique van de Ven)

Zomerhitte Beoordeling: 3 sterren

Fotograaf Bob (Waldemar Torenstra) verliest zijn vriendin, Jara (Jelka van Houten), bij een terroristische aanslag in Afghanistan. Ruim een jaar later maakt hij op Texel een fotoreportage. Op het strand ontmoet hij Kathleen (Sophie Hilbrand), een beeldschone geschiedenisstudente, die in de plaatselijke disco werkt voor een louche, oude man, met de bijnaam ‘De Mummie’ (Johan Leysen). Een man die ook op het eiland vertoeft, een zekere Frederico Federici (Jeroen Willems), waarschuwt Bob voor de Mummie en voor Kathleen. Vanaf het eerste moment dat Bob haar ontmoet is hij in de ban van deze mysterieuze, vrijgevochten vrouw. Ze is ontwapenend en ongrijpbaar tegelijkertijd. Onopvallend probeert Bob haar te volgen. Is zij, net als hij, ook verliefd? Of gebruikt ze hem alleen maar voor haar duistere praktijken met de ongure maffia types die op het eiland rondhangen? Is dit de ware liefde of is het een nachtmerrie?*

Zomerhitte is een typische driesterrenfilm. Het heeft elementen die het een mooie film maken, het heeft echter ook grote afknappers en tja…dan kom je heel gemiddeld uit. Laat ik met de positieve eigenschappen beginnen. Monique van de Ven heeft de focus in de film gelegd op de relatie tussen Kathleen en Bob, waarbij vertrouwen het centrale thema vormt. Een goede keuze voor de film. Ook beeldtechnisch en wat betreft gekozen omgevingen en voorwerpen (bijvoorbeeld de auto’s van de personages) zit de film prima in elkaar. De film boeit en je wilt blijven kijken.
Maar dan de onderdelen waar ik minder blij van wordt. Ten eerste zijn er enkele wonderlijke wijzigingen en toevoegingen in het verhaal: een overleden vriendin in Afghanisatan voor Bob, een zeehondje dat terug de zee in geholpen moet worden (sponsort Lenie ’t Hart deze film?) en dan vooral de eeuwige neiging om het einde van een goed boek aan te passen voor de film. Waarom moet het einde toch altijd anders? Daarnaast ontbreekt de leidende hand van Wolkers in het eerste halve uur van de film. Je moet goed opletten om het verhaal te kunnen volgen en de spanning ontbreekt volledig. Maar dan het toppunt van mijn kritiek: het ontzettend slechte acteerwerk van met name Sophie Hilbrand. Het gemiddelde schooltoneel is nog beter. De gemiddelde schoolklas reageert dan ook met groot gelach op weinig emotioneel en overdreven gearticuleerd uitgesproken zinnen als “Hij heeft zichzelf door zijn kop geschoten!”, waarbij vervolgens het woord “Sapperdeflap” direct bij mij opkomt. Een middenmoter in meerdere opzichten.

*Bron: Bol.com

De kleine blonde dood (regie: Jean van de Velde)

Kleine Blonde Dood Beoordeling: 2 sterren

Valentijn is een jonge, veelbelovende schrijver met een heftig en wild leven. Als hij op een nacht in een telefooncel de liefde bedrijft met zijn vroegere schooljuf Mieke heeft dat verregaande gevolgen. Mieke, die een waanzinnige maar onbeantwoorde liefde voor Valentijn koestert, raakt zwanger en besluit het kind te houden. Als hij ontdekt dat de inmiddels verslonsde Mieke de kleine Mickey slaat, neemt Valentijn hem mee naar huis en moet opeens zijn leven aanpassen aan dat van zijn zoontje. Valentijn verzet zich hevig als Mieke het kind weer terug wil hebben en een rechtszaak aanspant. Het tragische einde van Micky vormt de climax van het verhaal.

De kleine blonde dood blijft een erg slechte boekverfilming: het verhaal over de jeugd van Valentijn (Boudewijn in het boek) wordt in een paar minuten afgedaan. Daardoor is het thema van het boek echt geweld aangedaan. Daarnaast zijn de acteurs niet briljant. De muziek is dan wel weer prima en Olivier Tuinier blijft een leuk jong. Toch maar het boek lezen!

The boy in the striped pyjamas (regie: Mark Herman)

Boy In The Striped Pyjamas, The Beoordeling: 5 sterren

Bruno, een onschuldig en naïef achtjarig jongetje, is rusteloos en verveelt zich in zijn nieuwe huis. Hij luistert niet naar zijn moeder en gaat op avontuur uit in het bos. Al snel ontmoet hij een jongen, en een verrassende vriendschap ontwikkelt zich.*

Wat een beklemmende film! The boy in the striped pyjamas is een prachtige film die ieder mens een naar onderbuikgevoel geeft, een briljant plot kent, qua beeld erg mooi is, met leuke details (let bijvoorbeeld op de verdeling in haarkleur binnen het gezin) en mooie muziek heeft (componist van Titanic). Een film die je op alle mogelijke niveaus raakt, zowel emotioneel als artistiek. En voor iedereen die denkt met ‘weer een Tweede Wereldoorlogfilm’ te maken te hebben, you’re wrong! Allemaal gaan kijken en ik ga na deze film zeker het boek lezen.

*Bron: Bol.com

Van oude mensen de dingen die voorbij gaan (regie: Walter van der Kamp)

Van Oude Mensen De Dingen Die Voorbij Gaan Beoordeling: 3 sterren

Van Oude Mensen Die Dingen Voorbij Gaan is het verhaal van twee hoogbejaarde mensen, van wie het schijnbaar rustige leventje wordt beheerst door berouw om een vreselijke misdaad die ze in een ver verleden hebben begaan. De spoken uit het verleden blijven hen achtervolgen en drijven hen tot waanzin. Het geheim dat deze oude mensen met zich meedragen, zal de volgende generaties in hun families blijven beïnvloeden, totdat er iemand opstaat om voorgoed af te rekenen met het verleden. Maar wie zal dat zijn en is het wel verstandig om al het oude zeer weer boven te halen?*

Over de meeste romans van Louis Couperus ben ik niet echt lovend geweest (zie deze of deze) en ik denk dat ik de roman Van oude mensen niet zou kunnen waarderen. De vijf uur durende mini-serie die in 1975 van deze roma is gemaakt kan ik beter waarderen, al is ook dit geen favoriet. De plot is goed en in zekere zin ook spannend. Ik heb in die vijf uur (niet achter elkaar, maar toch) niet op mijn horloge zitten kijken of gespoeld. Toch ligt het tempo te laag en stoor ik me aan een paar zaken.
De serie is met veel respect voor de originele tekst gemaakt, waardoor de negentiende-eeuwse romaneigenschappen als vele personages met veel onderlinge relaties, veel herhalingen en de tijd nemen voor het opbouwen van een plot  ruimschoots aanwezig zijn in de serie. Daarnaast is de verfilming meer een toneelstuk waar toevallig camera’s bij stonden, dan een ‘echte’ tv-serie. Men acteert alsof in een zaal met 1000 mensen ook achterin het verhaal over moet komen. Een mooie middenmoter met drie sterren.

Bron: flaptekst dvd

Komt een vrouw bij de dokter (regie: Reinout Oerlemans)

Komt een vrouw bij de dokter Beoordeling: 4 sterren

Komt een vrouw bij de dokter is de verfilming van de gelijknamige bestseller van Kluun. De film vertelt het verhaal van Stijn; hij houdt van het leven en het leven houdt van hem. Hij heeft een eigen zaak, een prachtige dochter en het lekkerste wijf van de wereld. Dat hij af en toe van andere vrouwen geniet hoeft zijn Carmen niet te weten. En bovendien, zijn hart is van Carmen, dus wat maakt het uit. Hij is ‘on top of the world’. Hij heeft het gemaakt. Maar dan; borstkanker. Zijn wereld stort in.
Carmen en Stijn komen terecht in een rollercoaster van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, chemokuren en bestraling. Maar hij is er voor haar. Altijd. Hoe vreselijk moeilijk dat ook is. En dan is er Roos. Zomaar. Onaangekondigd staat ze tijdens carnaval voor zijn neus. Ze wordt zijn kankervrije oase, waar hij de kilte van thuis even kan vergeten. Wat hij nooit voor mogelijk had gehouden, gebeurt; hij wordt verliefd. Verslaafd zelfs, aan Roos. Elke vrije minuut wil hij bij haar zijn. Zijn leven wordt een chaos, iedereen vraagt aandacht, het kantoor moet door, zijn vrouw gaat dood. Stijn moet nú een keuze maken.*

Vaak is het boek beter dan de film, heel soms is de film beter dan het boek en heel, heel soms zijn ze echt 100% gelijkwaardig. Komt een vrouw bij de dokter was als boek op emotioneel vlak en mogelijk vanuit de herkenning of inleving een goed boek en ik was destijds lyrisch na het lezen. Stilistisch en qua diepgang biedt het boek niet heel veel.

Voor de film geldt hetzelfde: als je je mee laat nemen in de achtbaan van het verhaal en even anderhalf uur meegaat in het leven van Stijn en Carmen is het een prachtig verhaal waarin je heen en weer wordt geslingerd tussen lachen, vertedering, huilen en woede. De typering “de Turks Fruit van de eenentwintigste eeuw” is wat mij betreft de beste karakterschets voor deze film en ik raad al die miljoenen mensen die dit boek gelezen hebben aan om ook een bezoek te brengen aan de film en opnieuw lekker mee te huilen!

*Bron: Bol.com

Twilight (regie: Catherine Hardwicke)

Twilight (Special Edition) Beoordeling: 2 sterren

Bella Swan is altijd al een buitenbeentje geweest en doet alles op haar eigen manier. Wanneer ze verhuist naar het regenachtige Forks, verwacht ze geen veranderingen. Totdat ze de mysterieuze en knappe Edward Cullen ontmoet, een jongen die op dezelfde school zit als zij. Bella is meteen verliefd op Edward en het duurt niet lang voordat zij een passievolle relatie krijgen. Maar Edward is niet zoals de andere jongens. Hij kan ontzettend hard rennen, stopt rijdende auto’s met zijn blote vuisten, en is sinds 1918 geen dag ouder geworden. Edward is een onsterfelijke vampier, maar niet zoals de andere vampiers: hij drinkt geen bloed. Maar hoe closer Bella en Edward worden, hoe harder ze moeten vechten om hun onmogelijke liefde in stand te houden. En wat moeten ze doen als Laurent en James, Edward’s dodelijke vampiervijanden, in de stad aankomen en op zoek gaan naar Bella?*

Voordat we Twilight gingen kijken, vermoedde ik al dat het niet helemaal mijn film zou zijn. Toch viel de film alsnog tegen. Naast het feit dat het verhaal me niet boeit, merkte ik (ondanks dat ik het boek niet had gelezen) dat er behoorlijk wat uit het boek is weggelaten om alles in de film te kunnen stoppen. De film neemt daardoor af en toe te grote stappen. Ook zijn de acteurs niet al te best.
Wat mij wel beviel, waren de cameravoering en de kleuren en omgevingen. Hierdoor wordt de sfeer (een combinatie van angst en fascinatie) goed neergezet. Ook de muziek ondersteunt het geheel goed. Maar ja, al draagt een aap een gouden ring… Helaas.

*Bron: Bol.com

The Da Vinci code (regie: Ron Howard)

Da Vinci Code, The (1DVD) Beoordeling: 5 sterren

Jacques Saunière, de curator van het Louvre, wordt in zijn eigen museum vermoord. Voor hij sterft, weet hij nog enkele mysterieuze codes op de vloer te schrijven. Voor de Franse politieagent Bezu Fache (Jean Reno) is Robert Langdon (Tom Hanks) de belangrijkste verdachte. Sophie Neveu (Audrey Tautou), de kleindochter van het slachtoffer, denkt daar echter anders over en helpt Langdon te ontsnappen. Samen volgen ze de sporen die Saunière heeft achtergelaten om de echte moordenaar te vinden. Langzaam ontrafelen ze een samenzwering van een mysterieus genootschap dat een geheim beschermt. Een geheim over het leven van Jezus Christus zo groot, dat het de mensheid voor altijd zal veranderen…*

Nadat ik het boek De Da Vinci code van Dan Brown zo’n anderhalf jaar geleden heb gelezen, heb ik afgelopen week de verfilming van het boek gezien en ik moet zeggen: ik ben ongelooflijk enthousiast. De acteurs zijn fantastisch goed gekozen, de sfeer en spanning uit het boek zijn prachtig omgezet in film en hoewel er uiteraard zaken uit het boek niet in de film konden worden verwerkt vanwege de maximale tijdspanne van een film is de selectie goed uitgevoerd. Ook de balans tussen informatieve delen en actie is goed: je krijgt een boel informatie over het vroege Christendom en Opus Dei, zonder dat je het idee krijgt in een college te zitten. Een must voor een spannende avond op de bank.

*Bron: Bol.com

Kruistocht in spijkerbroek (regie: Ben Sombogaart)

Kruistocht in Spijkerbroek Beoordeling:2 sterren

De vijftienjarige Dolf gebruikt een prototype van een tijdmachine en belandt tegen zijn wil in de middeleeuwen. Hij wordt neergeslagen door overvallers, maar wordt gered door de mooie en stoere Jenne. Zij maakt deel uit van een kinderkruistocht: achtduizend kinderen op weg naar Jeruzalem om de stad te bevrijden van de Arabieren. Dolf helpt de kinderen de verschrikkelijke bergen te trotseren, infectieziekten te overwinnen en rovende ridders te bevechten. Langzaamaan begint Dolf zich te realiseren dat het echte gevaar niet schuilt achter de volgende bergtop,maar dat het gevaar in de kruistocht zelf zit. Dolf verdenkt de charismatische leider van de kruistocht, vader Anselmus, ervan hem in te zetten als een pion in zijn verschrikkelijke plannen…*

De verfilming van het boek Kruistocht in spijkerbroek viel mij ontzettend tegen. Er zijn zeker enkele toevoegingen aan het verhaal gedaan om ervoor te zorgen dat het verhaal een logischer ontstaan krijgt, maar er zijn ook een hoop dingen die het verhaal slechter maken: er zijn zeer veel open eindjes die je in kunt vullen als je het boek kent, maar die beter óf uitgewerkt óf geschrapt hadden kunnen worden. Er is zelfs een (waarschijnlijk bij de montage ontstane) fout. Bijna aan het einde van het verhaal wordt Dolf beschuldigd van ketterij. Na de begrafenis van Carolus zal hij berecht worden, maar wat schetst de verbazing? Twee scènes later loopt Carolus weer vrolijk rond en is er geen begrafenis en geen berechting.
Verder is de muziek dramatisch slecht, de casting is daarentegen weer erg goed, alleen was het fijn geweest als deze goed gecaste lieden ook nog goed konden acteren. Al met al een leuke poging, maar voorlopig houd ik het bij het boek.

*Bron: Bol.com