Pauline Slot, Blauwbaard

BlauwbaardBeoordeling: 2 sterren

Enkele jaren geleden las ik van Pauline Slot het boek Zuiderkruis en ik was daar destijds best enthousiast over. Meerdere mensen waren dat, want het boek werd ruim 50.000 keer verkocht. Het jammere van Blauwbaard, ten opzichte van het debuut van Slot, is dat de spanning tussen de twee hoofdpersonen en de twee verhaallijnen bijna vanaf moment één doorbroken wordt door zijn opzichtigheid. Na het lezen van de achterkant en zeker na het lezen van de eerste hoofdstukken weet je als lezer al precies hoe het gaat aflopen.Vervolgens worden er tig zijpaadjes bewandeld en moet bijvoorbeeld een betoog over de sociale context van sprookjes worden ingevoegd. Het rekken van de (onvermijdelijke en alles behalve ‘happy’) afloop die iedereen op zich af ziet komen wekt ergernis en maakt dat je moeite krijgt dit boek uit te lezen. Waarom zou je je door die 180 pagina wurmen als je na 80 pagina’s al weet wat er gaat gebeuren? Vermoeiend, maar gelukkig is hij nu uit.

Thomas Rosenboom, De nieuwe man

Beoordeling: 2 sterren

Nadat Thomas Rosenboom met zijn boekenweekgeschenk ook al geen indruk op mij wist te maken, geldt dat in nog veel sterkere mate voor De nieuwe man. Het is niet mijn boek en ik ben zelfs van mijn eigen regel afgestapt dat ik minimaal 1/3 van een boek gelezen moet hebben voor ik het wegleg.

Wat staat me dan niet zo aan in het boek. Dat is nog niet eens het verhaal, maar vooral de sfeer en de taal van het boek. De sfeer van het verlaten Groningse dorp staat mij tegen. Opvallend genoeg kent Bart Plouvier eenzelfde soort dorp waar niet veel lijkt te gebeuren, maar weet hij in De biechtspiegel wel te boeien. De schrijfstijl is daar de belangrijkste reden voor.  Het verteltempo en de gedetailleerde beschrijvingen zorgen voor een slepende vertelling die ervoor zorgt dat ik na drie pagina’s al het gevoel heb twintig pagina’s gelezen te hebben.

Waarom dan toch twee sterren en niet één ster? Je ziet aan het boek wel dat Rosenboom een begenadigd schrijver is, maar voor een ander publiek dan voor mij. Dat is uiteraard zeer persoonlijk, maar soms zijn persoonlijke voorkeuren niet uit te leggen.

Rumor has it (regie: Rob Reiner)

Beoordeling: 2 sterren

Drie dagen geleden besprak ik Friends with benefits en constateerde dat ik wel erg vaak posititief schreef over uitzonderingen die de regel bevestigen binnen dit genre. Gelukkig bevestigt Rumor has it de regel door eraan te voldoen. Belangrijkste vraag bij deze film werd gesteld door Jessie: “Hoe kun je met zo’n sterrencast toch een slechte film maken?” Want beide zaken zijn waar: het is een sterrencast met Kevin Costner, Shirley McLaine, Jennifer Aniston, Mena Suvari, Katy Bates en Mark Ruffalo.

En het is een slechte film: niet alleen voorspelbaar, al zit er uiteraard één duidelijke plotwending in, ook boeit het verhaal geen moment. Waar sommige niet zo goede films er toch voor kunnen zorgen dat je toch geboeid bent en per se wilt weten hoe het afloopt, of wilt dat het góéd afloopt; maakte me dat bij deze film niets uit. Bovendien weet je dat ze elkaar aan het einde zullen krijgen. Nee, Rumor has it is het niet voor mij. En toch twee sterren? Tja, ik heb de film afgekeken. Dat is ook wat waard.

A.F.Th van der Heijden, Weerborstels (boekenweekgrschenk 1992)

Weerborstels Beoordeling: 2 sterren

Het boekenweekgeschenk Weerborstels heb ik tot nu toe altijd overgeslagen. Waarom? Omdat ik een (totaal ononderbouwde) antipathie tegen A.F.Th. van der Heijden heb? En dat terwijl Van der Heijden een oud-Canisiaan is. Ik weet niet wat het is, maar ik ben altijd een beetje om dit boek heen gegaan, maar ik heb mezelf er toch maar overheen gezet. Of dat gelukt is? Of ik Weerborstels een leuk boek vind? Of ik A.F.Th. van der Heijden leuk ben gaan vinden? Nou nee.

Het verhaal in Weerborstels boeit niet. Je zou bij een boek toch het gevoel moeten hebben dat je wilt weten hoe het afloopt. Dat maakt me bij Robby helemaal niet uit. Bovendien vind ik het voor een schrijver wel erg lui, of verkoopgeil of allebei als je een extra deeltje uit je op dat moment verschijnende trilogie schrijf, wanneer je wordt gevraagd voor het boekenweekgeschenk.

Ik ga snel door met een ander boek, want dit niemendalletje maakt niemand blij.

Willem Frederik Hermans, In de mist van het schimmenrijk (boekenweekgeschenk 1993)

In de mist van het schimmenrijkBeoordeling: 2 sterren

Het boekenweekgeschenk vertelt in dagboekfragmenten het verhaal van Karel R. die in 1944 de laatste oorlogsmaanden doormaakt als ondergedoken student die een relatie begint met de verloofde Madelon.

Hoewel je niet kunt zeggen dat In de mist van het schimmenrijk een slecht boek is, vind ik het binnen het oeuvre van Hermans wel een tegenvaller. Je weet dat je bij hem altijd moet twijfelen aan de echtheid van wat hij verteld, maar waar je bij o.a. De donkere kamer van Damocles ook een spannende geschiedenis verteld krijgt en bij Onder professoren een bijzondere inkijk in de academische omgangsvormen, krijg je hier verder niet zoveel. Het is erg niksig en dat is niks voor Willem Frederik Hermans. Een tegenvaller dus. Jammer.

La solitudine dei numeri primi (regie: Saverio Constanzo)

La solitudine dei numeri primiBeoordeling: 2 sterren

1984, 1991, 1998, 2007. Alice en Mattia zijn twee personen die een zware jeugd hebben en zich niet open kunnen stellen voor het dagelijkse leven dat buiten hen ligt. Ze weten precies hoe de ander zich voelt, maar kunnen hun liefde voor elkaar nooit uiten. In het kort: ze zijn twee priemgetallen. Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en zichzelf. Alice en Mattia willen net zoals alle anderen nummers zijn, maar er zit altijd een even getal tussen hen in. Ze zullen elkaar nooit raken.*

Na het lezen van het prachtige boek De eenzaamheid van de priemgetalen viel de film ongelooflijk tegen. Voor iemand die het boek niet gelezen heeft is deze overdreven arty film moeilijk te volgen en voor iemand die het boek wel gelezen heeft zal de afstand van de film tot het boek teleurstellen. De belangrijkste oorzaak daarvoor is het loslaten van de sfeer in het boek. Die charmante spanning tussen Mattia en Alice is vervangen door een rauwe confrontatie van twee mensen met overduidelijke psychische problemen. Daarnaast zijn de ingrepen in het verhaal (met als belangrijkste voorbeeld de twee kussen van Viola en Alice die zijn toegevoegd, maar waarom?) onlogisch. Waarom de spannende ontwikkeling van deze twee levens loslaten voor een hak-op-de-takopbouw? Waarom dit boek aan gort geknipt en willekeurig weer bij elkaar geraapt, de helft op de grond achterlatend? Het enige dat deze teleurstellende verfilming boven het niveau van één ster weet te tillen is het hoogstaande acteerwerk van alle acteurs.

*Bron: Film1.nl

Sophie van der Stap, Meisje met negen pruiken

Meisje met negen pruikenBeoordeling: 2 sterren

‘Ik ben ziek, heb kanker en ga misschien dood. Maandag begint er een nieuw, onzeker leven voor mij. Vanaf maandag lig ik 54 weken aan het infuus. Dat is het enige zekere dat ik nog heb.’ In 2005 werd bij de toen 21-jarige Sophie van der Stap een ernstige vorm van kanker geconstateerd. Over de 54 weken waarin ze vocht voor haar leven, schreef ze het boek Meisje met negen pruiken.*

Toen Jessie en ik op vakantie gingen deze zomer zei ik: “Ik neem Meisje met negen pruiken ook maar mee, anders lees ik ‘m nooit”. Deze woorden klopten uiteindelijk precies. Het boek van Sophie van der Stap is een typisch strandboekje. Het leest lekker snel weg tussen een drankje en een duik in zee in. De materie de ze beschrijft is zwaar, maar de manier waarop ze dat doet is amateuristisch. Ze schrijft als een tijdschriftredacteur voor Tina of  Yes en de wens die ze uitspreekt in het boek om schrijver te worden kan ze zichzelf en het Nederlandse lezerspubliek beter niet aandoen.

*Bron: Bol.com

Just go with it (regie: Dennis Dugan)

Just go with itBeoordeling: 2 sterren

Een plastich chirurg vraagt aan zijn assistente of zij net wil doen alsof zij zijn ex-vrouw is. Dit alles doet hij om een leugen te maskeren die hij aan zijn veel jongere vriendin vertelde. Dan gaan ze allemaal met de kinderen van de assistente op vakantie naar Hawaii.*

Een film waar een ex-Friends-acteur in zit, is een film die Jessie en ik doorgaans willen zien. De films met Jennifer Aniston kennen een wisselende kwaliteit en deze film behoort helaas tot de mindere soort. De film is voorspelbaar, doet enkel gemeenplaatsen aan (Aniston is nogal geeky uitgedost, zodat ze later in de film als seksbom kan verschijnen) en ja, ze krijgen elkaar (oeps, nou verklap ik het einde). Jammer…

*Bron: Biosagenda.nl

X-men 2: X2 (regie: Bryan Singer)

Beoordeling: 2 sterren

Deze X-men-film is het vervolg op de eerste film met de X-men. Magneto ontsnapt uit zijn plastic gevangenis en de school van Professor X wordt geïnfiltreerd. De mensheid loopt gevaar en de X-men moeten haar zien redden.

Deze tweede X-men-film is veel slechter dan de eerste. Niet alleen ontbreekt de (al is het kleine) psychologische basis onder de actiefilm. Waar in de eerste film het ontstaan of de oorsprong van de personages een belangrijke rol speelt, is dat in de tweede film alleen bij Wolverine het geval en ook daar speelt de actie de boventoon. De film was teleurstellend, hopelijk zie ik delen 3 en 4 in de toekomst en maken die dit deel weer wat goed.

Joke van Leeuwen, Wuif de mussen uit

Beoordeling: 2 sterren

De gedichten in Wuif de mussen uit lijken doorkijkjes in het dagelijks leven. Maar schijn bedriegt, want bij Joke van Leeuwen bestaat doodgewone doordeweeksheid niet: een kinderspel is niet wat het lijkt, een contactadvertentie blijkt een raadsel en zelfs met het hiernamaals is gesjoemeld. Dus hink-stap-springen we door deze bundel van zinnen naar hun betekenis en terug. De prachtige beelden die Joke van Leeuwen erbij maakte, bieden houvast in deze eigenzinnige, onalledaagse wereld-in-woorden.*

Joke van Leeuwen kan volgens de flaptekst wel hink-stap-springen in deze bundel, maar mij raakt ze bij het van-de-hak-op-de-tak-springen al snel kwijt. Een paar mooie woorden bij elkaar, maakt niet direct een gedicht; je kunt namelijk ook niet teveel weglaten. Van Leeuwen heeft wel talent, maar Wuif de mussen uit heb ik snel weer in de kast gelegd.

*Bron: Joke van Leeuwen, Wuif de mussen uit