Boer Boris in de sneeuw

https://i0.wp.com/s.s-bol.com/imgbase0/imagebase/large/FC/3/0/7/1/9200000015511703.jpg?resize=198%2C200&ssl=1

Beoordeling:

Wij als gezin zijn fan van Boer Boris. Was Boer Boris naar de markt om allerlei taaltechnische redenen geen vijf sterren waard, Boer Boris in de sneeuw is 5 sterren. Het boek is niet alleen mooi getekend, grappig en talig mooi, het heeft ook een veel beter kloppend metrum. De uitroep van broer Berend die in een wak valt “straks ben ik doodgegaan” blijft briljant. Topboek!

Menno van der Land, Langs de afgrond

https://i1.wp.com/s.s-bol.com/imgbase0/imagebase/large/FC/6/7/2/1/9200000010081276.jpg?resize=133%2C200Beoordeling: 5 sterren

Je hebt boeken die ieder lid van D66 zou moeten lezen. Tussen ideaal en illusie is zo’n boek, maar nog sterker heb ik dat met Langs de afgrond. Veel D66’ers zijn pas een tot vijf jaar lid van een partij met meer dan 40 jaar ervaring en hebben het dieptepunt in het bestaan van de sociaal-liberalen gemist. Van der Land beschrijft in dit boek prachtig hoe de partij vanaf 2002 zowel op de inhoudelijk agenda, als strategisch als organisatorisch afbrokkelde. Bovendien koppelt hij dit aan langere lijnen vanuit 1966, wat het boek een diepere lading geeft dan een feitenrelaas op basis van bronnenonderzoek.

Zelf ben ik vanaf februari 2003 lid van D66 en voor mij was Langs de afgrond een bron van herkenning: mijn eerste tien jaar D66 zijn erin vastgelegd en bij elke gebeurtenis had ik mijn eigen herinneringen. Zo kan ik me het partijcongres zonder pers op de bodem van de put herinneren, maar ook het partijcongres waar zoveel D66’ers kwamen dat de koffie en de broodjes op waren. Het campagnevoeren tegen de stroom in in 2006 was in Nijmegen succesvol, maar kostte ook veel energie en ik herlas nu de aanloop en de reeks gebeurtenissen in korte tijd die die campagne zo lastig maakten. Maar ook de successen in de oppositiebankjes met drie keihard werkende parlementariërs, met wie je in de toen erg kleine partij korte lijntjes had.

Het boek is bovendien spannend geschreven, hoewel de stijl feitelijk en beschrijvend blijft. In de aanloop naar het breekpunt in 2005, waarbij de chaos in de partijtop compleet was, bouwt de spanning zich snel op en wat je te lezen krijgt over de gesprekken die er plaats hebben gevonden en de acties van volwassen, hoogopgeleide mensen is beschamend.

Maar wat Langs de afgrond vooral een mooi en belangrijk boek maakt, is het moment van reflectie: je kunt als partij alleen maar leren van je fouten als je daarop terug kunt kijken. En verderbouwen op successen kan alleen als je weet hoe je tot die successen bent gekomen. Dat kan met dit boek in de hand perfect. En ik kan bijna niet wachten op het volgende deel: 2012-2022 waar we nu middenin zitten.

David Melling, Hugless Douglas (Ik wil een knuffel)

Beoordeling: 4 sterren

Hoewel het boek in Nederland is uitgebracht onder de titel Ik wil een knuffel, bespreek ik het graag onder de Engelse titel: Hugless Douglas. Dat simpelweg, omdat die titel zoveel schattiger nog is dan de vertaalde. En dat past goed bij de schattige inhoud. Douglas (Dorus) is op zoek naar een knuffel en zoekt op allerlei plekken. Het spreekt al heel jong (vanaf 9 maanden) kinderen aan en het knuffeltje bij (sommige uitgaven van) het boekje maakt het mogelijk om direct het knuffelen in praktijk te brengen. De enige reden om Hugless Douglas 4 sterren te geven in plaats van vijf is dat er nog betere prentenboeken zijn.

Thomas More, Utopia

Beoordeling: 5 sterren

Niet alle teksten die honderden jaren oud zijn, zijn nog leesbaar. Nog veel minder teksten die honderden jaren oud zijn, zijn actueel en bieden de lezer van vandaag nog inzichten. De visie die More in Utopia uiteen zet is opvallend liberaal en positief, maar kent ook wel erg socialistische trekken. De uitgave in de Perpetua-reeks is erg mooi: een goed nawoord, strakke vertaling en handige bijlagen.

De rijkdom van dit boek is het beste met enkele citaten aan te geven. Het liberale wordt met name duidelijk wanneer More het onderwerp euthanasie bespreekt:

Wanner iemand aan hun oproep gehoor geeft beëindigt hijzelf zijn leven door te stoppen met eten of er worden voorzieningen getroffen waardoor hi ongemerkt in zijn slaap overlijdt. […] Euthanasie is in hun ogen een waardige manier va sterven, maar dat geldt niet voor zelfmoord. (blz. 117-118)

Ook wanneer het gaat om het regelen van zaken door mensen onderling (vertrouwen) in plaats van via regels (verdragen).

[…] blijven Utopianen toch vinden dat het niet juist is dat volkeren met elkaar verdragen sluiten, want daardoor gaan ze denken dat ze van nature vijanden zijn (alsof er geen natuurlijk band zou bestaan tussen volkeren die vlak bij elkaar  wonen en alleen door een heuvel of een rivier van elkaar gescheiden zijn) en geloven dat ze het volste recht hebben elkaar naar het elven te staan […] Door je juist te richten op wat je gemeen hebt bereik je hetzelfde als met een verdrag: mensen voelen een sterkere band als die berust op oprechte vriendschap dan op een verdrag vol mooie woorden. (blz. 126)

Meer passend in zijn tijd en daarmee minder zijn tijd ver vooruit zijn passages over onder andere de verschillende menssoorten met elk hun eigen volksaard en de gemeenschapscultuur waarin God een grote rol heeft en ongeloof zelfs bestraft wordt.

 

Wim Emmerik en Giselle Meyer, Bewogen: filmgedichten in gebarentaal

Beoordeling: 5 sterren

In 2005, ik studeerde in Nijmegen, wilde ik graag het vak Nederlandse gebarentaal volgen. Helaas was dit vak alleen te volgen voor een selecte groep die dit in stages of werkveld nodig zou gaan hebben. Wel heb ik destijds de filmgedichten van Wim Emmerik en Giselle Meyer gekocht: Bewogen. Nu, bijna tien jaar later heb ik de dvd en bundel weer eens uit de kast gehaald. En de gedichten zijn nog steeds prachtig. Ik begrijp niets van de gebarentaal, maar de poëzie, de beelden en vloeiende overgangen, de uitdrukking van de dichter: het spreekt ontzettend aan en maakt nieuwsgierig. De literaire vertaling is mooi, maar kan niet dat overbrengen wat de gebaren kunnen. Bovendien is de uitleg over gebarentaalpoëzie zeer interessant. Een aanrader voor doven en horenden!

The firm (regie: Sydney Pollack)

Beoordeling: 5 sterren

Ik heb The firm  inmiddels al een paar keer gezien en het knappe van deze film is dat hij superspannend blijft! Dat komt niet alleen door de fantastische acteurs, de spannende muziek of het goed opgebouwde verhaal. Het belangrijkste is het beklemmende gevoel dat het advocatenkantoor niet alleen bij de hoofdrolspelers oproept, maar ook bij jou als kijker. Je hebt continu het gevoel dat ook jij onder een vergrootglas ligt, bekeken wordt en er niet meer uit kan. Je zit op het puntje van je stoel tot het laatste moment en voelt de opluchting van Tom Cruise mee zodra hij de ‘firm’ kan verlaten.

Hervé Tullet, Press here (Een boek)

Boekbeoordeling: 5 sterren

Nu ik twee kinderen heb, kom ik ook zeer regelmatig prentenboeken en andere kinderboeken tegen. Veel boerderijdieren en dergelijke, maar soms kom je ook bijzondere boeken tegen. Press here is zo’n boek. Door allerlei handelingen met het boek uit te voeren, zoals schudden, wrijven en tikken, veranderen de stipjes van vorm. Het is daarmee een soort app op papier en een zeer populaire in onze boekenkast. Een trailer voor het boek vind je hieronder.

 

Jan de Hartog, Herinneringen van een bramzijgertje (boekenweekgeschenk 1967)

Beoordeling: 5 sterren

Ik houd van schrijvers als Jan de Hartog. Een avonturenverteller zoals ook Beckman of Dickens dat op heel andere niveaus zijn. Herinneringen van een bramzijgertje is het spannende verhaal van een jongen die in de harde leven van de Zuiderzeevissers terecht komt. Maar wel in de nadagen, vlak voor het sluiten van de dijken. Ik heb dit boekenweekgeschenk in een keer uitgelezen en dat is wel eens fijn na de mindere exemplaren uit 1968 en 1969.

 

The great dictator (regie: Charlie Chaplin)

Beoordeling:5 sterren

Naar aanleiding van de nieuwste hit van Paolo Nutini, Iron sky ben ik The great dictactor gaan kijken. En wat een prachtfilm. Het is bewonderenswaardig dat een film die ruim 80 jaar geleden verscheen nog steeds weet te boeien en kijkers kan aanspreken. Charlie Chaplin toont zich in een meester van de details en ook het verhaal zit geraffineerd, zij het iets voorspelbaar, in elkaar. Bovendien is de film een mooie mengeling van stomme film en gesproken film, waarbij het imitatie-Duits dat doet denken aan Swedish Chef uit The Muppets, een mooie tussenvorm is om de twee te overbruggen. De slotspeech is briljant en niet voor niets miljoenen keren bekeken op Youtube.

The fault in our stars (regie: Josh Boon)

Beoordeling: 5 sterren

The fault in our stars is een tienerfilm, maar wel een prachtige tienerfilm. De populariteit van het boek onder leerlingen is om begrijpelijke redenen groot. Het verhaal doet denken aan Meisje met de negen pruiken, maar dan met meer diepgang of Als je dit leest ben ik dood, maar dan op een iets volwassener toon. De onverwachte wendingen, de opbloeiende liefde en de spagaat tussen behoefte aan binding en op afstand houden om geen pijn te willen doen zijn op een mooie manier in beeld gebracht. Er zijn maar weinig films waarbij ik letterlijk (bijna) een traantje moet wegpinken, maar The fault in our stars kreeg dat bijna voor elkaar. Een aanrader voor iedereen!