Spider-Man: Into the Spider-Verse (regie: Bob Persichetti, Peter Ramsey, Rodney Rothman)

Beoordeling: 5 sterren

Wat een gave film! De stijl is nogal out of the box, maar echt heel cool. Ook de grapjes en het doorbreken van de vierde wand in de film maken de film bijna filmhuisachtig. En dat voor een superheldenfilm. En het mooie is dat alles erin zit: actie, snelheid, meeleven met de personages. Vijf sterren meer dan waard!

Rutger Bregman, De meeste mensen deugen

Ik ben al enkele jaren lid van de Correspondent en vaak vind ik de artikelen interessant, de houding soms pedant en arrogant, maar bij vlagen is men briljant. Rutger Bregman was dat allemaal in het filmpje van Davos 2019, maar in het laatste boek is hij eigenlijk alleen maar briljant.

De meeste mensen deugen is één van de beste boeken die ik in járen heb gelezen. Dat zou deels kunnen komen, omdat het mijn beeld van de wereld bevestigt; dat vinden mensen natuurlijk sowieso heel fijn om te lezen. Maar ik ga mijn vijf sterren niet alleen wijten aan de confirmation bias.

Het sluit ook aan bij ontwikkelingen die er elders te zien zijn, bij voorbeelden nog los van de voorbeelden uit het boek. Zo kreeg ik enkele jaren geleden een workshop over het School Wide Positive Behavior System: SWPBS. Daarin wordt aangegeven dat je als docent nu heel veel tijd besteedt aan negatief gedrag. Maar als je goed gaat kijken werkt 80% van de leerlingen ‘gewoon’ mee in de klas, 15% heeft een zetje nodig en die laatste 5% kost veel extra aandacht en energie. Terwijl die 5% nu vaak 80% van je beeld en aandacht vraagt.

De meeste mensen deugen leest bovendien heel snel, er worden gave (en bekende) onderzoeken besproken waarbij zowel het onderzoek als de weerleggingen uitgebreid aandacht krijgen. Ook de voorbeelden in de latere hoofdstukken zetten je wereldbeeld op een mooie manier in een ander perspectief. Het ultieme omdenkboek dat iedereen zou moeten lezen!

Demain tout commence (regie: Hugo Gélin)

Beoordeling: 5 sterren

Er staat helaas heel, heel veel bagger op Netflix. Maar als je goed zoekt kom je ook pareltjes tegen. En Demain tout coummence (Engels: Two is a family) is er zo één.

Allereerst is de hoofdrol van Omar Sy al een belangrijke aanwijzing, maar het uitgangspunt voor de film (een vrijgezel krijgt een kind dat hij verwekt heeft in de schoot geworpen en moet zich er mee zien te redden) is eveneens veelbelovend.

En als je dan het slot ziet (ik zal niets spoileren) dan raakt de film je diep in je hart. Prachtig!

The Lion King (regie: John Favreau)

Beoordeling: 5 sterren

Als je naar een remake van een bekende film gaat, loop je altijd het risico teleurgesteld te raken. Maar bij The Lion King is dat alles behalve het geval. Het is een meesterlijke remake van de Disney-klassieker uit de jaren ’90.

Niet alleen de bekende muziek en verhaallijn, maar ook de nieuwe elementen zijn mooi ingevoegd. De niet-getekende karakters hebben hun beperkingen, dus een grote dierenstapel of het dansen in een hoelarokje is niet mogelijk. Maar dat is door de makers mooi opgelost met o.a. een leuke Easter Egg vanuit Beauty and the Beast.

Je kunt het bijna niet noemen of het is goed aan deze verfilming. Vijf sterren meer dan verdiend!

Thea Beckman, Hasse Simonsdochter

Beoordeling: 5 sterren

Ik ben weg van het werk van Thea Beckman (geen verrassing voor wie mij langer kent). Hasse Simonsdochter is een van mijn favoriete boeken. En toen ik begon aan het schrijven van deze recensie kwam ik erachter dat ik 10 jaar geleden al een keer lovend over dit boek had geschreven.

Jacques den Haan, Adriaan Morriën & Charles Boost, Goed geboekt (boekenweekgeschenk 1954)

Beoordeling: 5 sterren

Eindelijk weer eens een echt leuk boekenweekgeschenk. Het leukste van dit boekje vond ik het lezen van de verhalen zonder eerst te kijken welke auteur het betreft. En dan zie je dat de auteurs die we nu nog steeds kennen ook dan komen bovendrijven: Annie M.G. Schmidt, Hella Haasse (haar derde (bijdrage aan een) boekenweekgeschenk), Godfried Bomans en de mij nog onbekende Jac. van der Ster. Een erg goed geschenk, dus verdiend vijf sterren!

I am your father (regie: Marcos Cabotá & Toni Bestard)

Beoordeling: 5 sterren

I am your father is een prachtige documentaire. De ontwikkelingen die David Price meemaakt zijn goed in beeld gebracht en de film is een goede mix tussen uitleg, interview en interpretatie.

Bovendien wordt het verhaal in een breder perspectief geplaatst, waardoor het niet het rancuneuze verhaal van een gepasseerde acteur is, maar een document over een stuk historie. Bovendien is het een écht verhaal, waarin je als kijker mee kunt leven met Price. Invoelend en journalistiek tegelijk: een ware kunst.

A star is born (regie: Bradley Cooper)

Beoordeling: 5 sterren

Ja, ik ga in deze recensie alle mooie woorden die al over deze film geschreven zijn eens rustig herhalen. Het verhaal is aangrijpend, de muziek is goed, het is mooi gefilmd en de hele beleving is in één woord “Wow”. En Lady Gaga is een geboren actrice. 

Wat mij verder opviel bij het kijken zijn de parallellen met Walk the line, zowel wat betreft een deel van het verhaal als in de sfeer van de film. En net als die film, moet iedereen deze gaan zien.

Hostiles (regie: Scott Cooper)

Beoordeling: 5 sterren

Westerns hebben niet direct mijn voorkeur als ik een film kies, maar Hostiles is een erg mooie film, die toevallig ook nog eens een western is.

Wat deze film zo sterk maakt is de manier waarop het verhaal je diep raakt. De heftige scènes komen hard binnen, maar het trage tempo van de film geeft je wel de ruimte en tijd om die te verwerken. De hoofdpersoon raakt je eveneens: hij lijkt alles te winnen en tegelijkertijd alles te verliezen.

Een aanbeveling voor iedereen met vijf sterren!

Joost Zwagerman, De buitenvrouw

Beoordeling:5 sterren

Begin klas 5 vwo las ik De buitenvrouw. Ik was op weg naar de proefstudeerdag van de Toneelacademie in Maastricht; met de trein vanuit Borne half Nederland door. De proefstudeerdag was geen succes: het was mijn wereld niet en of ik echt talent had betwijfel ik ook. Wel zat ik in Nijmegen een tijd te wachten op een aansluitende trein. En daar, op spoor 35 las ik De buitenvrouw. En ik vond het een verschrikkelijk boek. De expliciete seksscènes, de thematiek, het verhaal, het sprak me allemaal niet aan.

Maar ook een negatieve leeservaring is een leeservaring en het boek is me altijd bijgebleven. Nu, 18 jaar later herlees ik dit boek dat inmiddels 25 jaar oud is. En ik was er duidelijk toen nog niet klaar voor: nu ben ik docent en kan ik me helemaal inleven in het schoolleven dat Zwagerman in dit boek beschrijft. De multiculturele samenleving is een prangender thema in het brede maatschappelijke debat dan toen en het citaat op de voorkant van de heruitgave geeft dat ook mooi aan:

Een roman die erom schreeuwt herlezen te worden in deze tijd van vernieuwd kleurbewustzijn. Zwagerman combineert het kleinburgerlijke met het literaire, het maatschappelijke met kunst – Joost de Vries.

Een prachtige roman waaruit ik graag het volgende citaat aan u meegeef:

Kleurrijk Nederland! Blanke volksvertegenwoordigers drukten de minderheden koesterend aan de borst maar trokken hen intussen bij wijze van groteske hollandisering tijdens die verstikkende omhelzing het liefst een blauwe kiel of kapmantel aan, en als het even kon een platte pet of oorijzermuts op de kop. Overdreven? Misschien. Maar het viel niet te ontkennen dat de meeste Nederlanders hun landscultuur, en dan met name de licht folkloristische uitwaaiers ervan, met zijdezachte dwang opdrongen aan de ‘culturele minderheden’. Nederland zou pas weer op orde zijn als bruin en zwart meedeinden op het Nederlandse levenslied; als ze de kinderen niet meer tot ’s avonds laat lieten buitenspelen, om zeven uur opstonden en om elf uur te kooi gingen en op oudejaarsavond eensgezind moesten lachen om de witte yuppencabaretier die voor een wit yuppenpubliek quasi kritische grappen maakte over weer ándere witte yuppen die toevallig de verkeerde bril droegen of op wintersport gingen. Dat heette dan integratie. No way, José! Waarop Theo antwoordde dat zij zich schuldig maakte aan wat zij alle anderen verweet: het provocerend exhibitioneren van de eigen cultuur.