How to train a dragon 3: the hidden world (regie: Dean DeBlois)

Beoordeling: 4 sterren

Op mijn papadag ben ik met Daan op pad gegaan om deze film te zien. Hij was al fan van de eerste film en we hebben samen in een verlaten bioscoop op vrijdagochtend genoten van deze film. De film is mooi gemaakt en de personages zijn er loveable. Wel is het een wat clichématige film: de vader van Hikkie die als een soort Mufasa zijn Simba toespreekt is een grappige parallel (of diefstal). En zoals in wel meer films is hij een leider die zijn pad moet kiezen en gesteund wordt door de vrouw van wie hij houdt.

Isabelle Allende, De winter voorbij

Beoordeling: 4 sterren

Mijn eerste Isabelle Allende is me wel bevallen en dat ondanks diverse minpuntjes in dit boek. De winter voorbij kent een wat rommelig perspectief en bevat de nodige clichématige scènes. Ook de formulering was wat saai door de vele herhalingen.

Máár, de spanningsopbouw in het boek is prima en er zitten heel interessante personages wat maakt dat je blijft lezen. Ook zit de politiek van Zuid-Amerika mooi verweven in het boek, zonder storend te worden. Daarom, ondanks de kritische nootjes, toch 4 sterren

Özcan Akyol, Eus

Beoordeling: 4 sterren

Eus is niet alleen een boek dat je op zichzelf kunt beschouwen. Het is zo’n boek dat in een netwerk van maatschappelijke tendensen en literaire evenkniën zijn plek vindt. 

Allereerst is Eus een prettig lezend boek met een interessante hoofdpersoon met dito gedachtewereld, het is ook een spannend verhaal, zeker in de tweede helft van het boek. Je zit te wachten op het moment dat het fout zal lopen en dat duurt behoorlijk lang nog. Bovendien is het verhaal over de moeilijke gezinsverhoudingen interessant om te volgen

Maar Eus is ook een boek waar tussen de regels door allerlei maatschappelijke problemen en tendensen zichtbaar worden. De rol van migranten in de samenleving, sociale en economische ongelijkheid, drankmisbruik en de wijze waarop mensen in het criminele circuit belanden. Het komt allemaal meer of minder expliciet aan de orde. 

Maar Eus staat hierin niet op zichzelf: vleugjes Het SchnitzelparadijsAlleen maar nette mensen, De kleine blonde dood en De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween zijn deel van het netwerk van boeken waar Eus elementen van in zich heeft. Een leuk boek, maar minder origineel dan de ronkende recensies doen vermoeden.

Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (regie: Alejandro G. Iñárritu)

Beoordeling: 4 sterren

Birdman or (the unexpected virtue of ignorance) is een surrealistische film die heel bijzonder is geschoten. Hoewel hij niet echt is blijven hangen na het kijken, maakt hij wel degelijk indruk.

Dat bijzondere schieten heeft ermee te maken dat er niet (of misschien een doodenkele keer) geknipt is in de film. De film lijkt in één lange camerabeweging opgenomen en personages lopen het camerabeeld in en uit, waarmee van scène naar scène wordt overgegaan.

Het verhaal lijkt in eerste instantie dat van een man die met alle emotie en frustratie die daarbij hoort een toneelstuk op de planken te zetten. Het wordt pas surrealistisch wanneer zijn personage Birdman als schizofrene eigenschap in het verhaal naar voren komt en de hoofdpersoon zwevend in beeld komt. Wat gebeurt er in zijn hoofd en wat is echt?

Maar de film blijft niet echt hangen. Toen ik een paar weken na het kijken van de film dit stukje wilde tikken, moest ik zelfs weer even googelen om welke film het ging. Maar toen ik het weer wist, wist ik wel weer waarom ik vier sterren wilde geven.

Pedro de Bruyckere, Klaskit

Beoordeling: 4 sterren

Ik heb Pedro de Bruykere een aantal keer gezien in de afgelopen jaren en hij is een leuke spreker. En iemand die onderwijstheorie combineert met de onderwijspraktijk. En dat is in Klaskit mooi samengekomen. Een boek met een stevige wetenschappelijke basis. Veel daarvan weet je al of merk je ook in je dagelijkse lesgeven, maar het is fijn dat zo compact bij elkaar te hebben. Het geeft fundament voor de manier waarop je elke dag de klas weer in kan. Leuk boek!

2 keer How the Grinch stole Christmas

Beoordeling: 4 sterren

In de kerstvakantie hebben we twee keer How the Grinch stole Christmas gezien. Eén keer in de versie met Jim Carey uit 2000 en één keer de versie uit 2018, gemaakt door Illumination (van de Minions onder andere). En vooral het vergelijken van beide versies is leuk.

Natuurlijk is het boek van Dr. Seuss een geweldig uitgangspunt om een verhaal van te maken. Zijn taal en poëzie zijn ijzersterk. En in beide films is die taal gelukkig ook ruimschoots aanwezig, in de versie uit 2018 zelfs nog wat sterker dan die uit 2000.

Wat opvalt bij de film uit 2000, is dat de Grinch gemener is. Hij lijkt daar vooral een slechterik waarbij je na verloop van tijd pas ontdekt dat daar een oorzaak aan ten grondslag ligt. Hij lijkt wat kwaadaardiger van inborst. Bij de versie uit 2018 is de nadruk wat meer op het zielige, het eenzame van de Grinch komen te liggen. En uiteraard is hij ook nu een gemenerik, maar minder kwaadaardig en vaker met een lach of grapje als resultaat.

En bij de nieuwste versie is de stijl van Illumination duidelijk herkenbaar. Deze filmstudio heeft een duidelijk ‘handschrift’ en die spreekt mij (en blijkbaar het brede publiek) zeer aan.

Al met al waren het vermakelijke dagen  met Kerstmis en Nieuwjaar. En beide films krijgen een mooie beoordeling!

Clare Lennart, Op schrijversvoeten door Nederland (boekenweekgeschenk 1955)

1955 Op schrijversvoeten door Nederland

Beoordeling: 4 sterren

Toen ik onlangs P.J. Ritter besprak, was ik niet zo gecharmeerd van zijn manier van schrijven, terwijl het Boekenweekgeschenk wel een mooi tijdsbeeld gaf. Het jaar ervoor werd door Clare Lennart wel een zeer charmant schrijversbeeld neergezet met Op schrijversvoeten door Nederland. Haar bezoek aan verschillende schrijvers bevat veel prachtige observaties en mooie metaforen. Ze zet bovendien een geweldig sfeertje neer: het zijn echte mensen in echte ruimtes die echte verhalen vertellen. Ritter is klinischer.

Ocean’s eight (regie: Gary Ross)

[ OCEAN'S 8 POSTER ]

Beoordeling: 4 sterren

Met Jessie naar de film, dan wordt het wat mij betreft geen Mama Mia 2. Dus wordt het Ocean’s 8. En na Ocean’s 11 en Ocean’s 12 is dit de derde keer dat ik een Ocean’s-film bespreek. En eigenlijk de vierde, omdat ik stiekem ook al een keer meldde dat ik Ocean’s 13 heb gezien. En ik heb zo een duidelijke top-4 ontwikkeld: 13, 8, 11 en 12. En zoals je ziet ben ik over Ocean’s 8 vrij enthousiast.

De film met een volledig vrouwelijk dieventeam (de reactie van deze franchise op de feministische discussie in Hollywood), is grappig en spannend. De film lijkt in eerste instantie wat voorspelbaar, maar op driekwart zit een erg goede twist, die de film het kijken meer dan waard maakt. Het enige wat de film tot vier sterren maakt, is dat ik 13 nog net iets beter vond. En die plastische chirurgie…

Laatste anekdote bij deze film: het was de eerste film die ik in Kinepolis ‘s-Hertogenbosch zag. Een mooie nieuwe bioscoop waar ik zeker nog een keer ga terugkomen.

Inferno (regie: Ron Howard)

The DaVinci Code:  Inferno PosterBeoordeling: 4 sterren

Na The Da Vinci Code en  Angels and demons (naar Het Bernini Mysterie) is dit de derde film naar een boek Dan Brown die ik heb gezien. Over de eerste twee was ik lyrisch, deze film is ook goed, maar voor mijn gevoel net iets minder dan de vorige. Het zou kunnen zijn dat ik wen aan de Langdon-films, maar ik denk dat er ook een aantal zaken in de film zit die dit veroorzaakt.

Ten eerste is de spanning tussen de verschillende perspectieven in de film minder groot dan in de vorige films. Waar bij The Da Vinci code Silas’ verhaallijn bijdraagt aan de spanning en bij Angels and demons de sfeer rond het Vaticaan bijdraagt, ontbreekt een dergelijke lijn wat mij betreft. Bovendien gaan de verhoudingen in Browns verhalen je opvallen: je weet al vrij snel dat de mensen die je in het begin het meest vertrouwt, aan het einde de grootste tegenstanders blijken te zijn.

En toch, ondanks dit alles blijft het een mooie film: mooie beelden uit Florence, spannende whodunit-elementen, symbolische kunstgeschiedenis uiteraard en een mooie sfeer door de beelden en muziek. Zeker kijken.

Geen noot is onschuldig (hoorspel)

Beoordeling: 4 sterren

Soms lees je boeken, soms luister je boeken en soms is dat een verhaal zoals dat in Geen noot is onschuldig is vormgegeven. Via de Parel radio podcast heb ik dit hoorspel in vier delen beluisterd en het was leuk. Met name het eerste en derde deel waren erg leuk: het verhaal rond de aanslag op het bevolkingsregister in Amsterdam in de Tweede Wereldoorlog en haar ontwikkeling als muzikante en dirigente. Het tweede deel, over haar relaties met verschillende vrouwen, sprak mij minder aan.

De vorm die is gekozen: het door elkaar lopen van fictie en non-fictie-elementen, is mooi gedaan, passend bij het onderwerp en zit technisch goed in elkaar. En het hoorspel/drama/verhaal maakt dat ik Frieda Bellinfante goed heb leren kennen: een superinteressante vrouw. Ga dat luisteren via de site van NPO Radio 1 of via de podcast van Parel radio.