Eternal sunshine of the spotless mind (regie: Michel Gondry)

Beoordeling: 4 sterren

Eternal sunshine of the spotless mind is zo’n film waarvan je al heel lang de naam kent, maar die je maar nooit eens kijkt. Tot nu. En hij maakt de bekendheid zeker waar. Het is een gaaf concept, verwarrend en je moet je kop er goed bij houden. Jim Carrey speelt een prachtige rol en ook Kate Winslet is erg goed.

Wat een beetje tegenvalt is dat de film in het midden zo’n moment heeft waarop je denkt, “ik snap het kunstje nu wel”. Hoewel er daarna een nieuwe laag in het verhaal wordt aangeboord met de relatie tussen Dr. Howard Mierzwiak en zijn assistente, is dat nog niet niet voldoende om de film tot de spanning in het begin op te trekken. Daarom geen vijf sterren, maar hij zit er dicht tegenaan.

Rutger Kopland, Geduldig gereedschap

Geduldig GereedschapBeoordeling: 4 sterren

De bundel Geduldig gereedschap  van Rutger Kopland is er wel weer eentje. Een echt Kopland, met gedichten die zo typerend zijn voor deze schrijver. Hoewel ik, zoals bij bijna elke dichtbundel, ook gedichten aantrof die mij minder raakten, zitten er ook wel weer erg mooie tussen. Ik heb de bundel met veel plezier gelezen en kan bijna niet wachten om er weer van Kopland uit de kast te halen.

I.S. Toergenjev, Eerste liefde

Eerste liefdeBeoordeling: 4 sterren

Ik heb al eerder werk gelezen van de grote Russen. Gogols Dode zielen stond me erg aan, Toergenjevs Eerste liefde is ook een erg mooie roman. Hoewel hij soms wat traag is, is de verliefdheid van de jongeman herkenbaar en mooi beschreven. Geloofwaardiger en serener in elk geval dat in Een verhaal met een tong, meer in lijn met een verhaal van  Jacques Vriens.

Wellicht dat voor een man het verhaal beter herkenbaar en daardoor aantrekkelijker is, maar volgens mij is dit op veel vlakken ook een universeel verhaal. Een mooi boek en passend in de Perpetua-reeks.

Adriaan van Dis, In het buitengebied

Beoordeling: 4 sterren

Boeken van Adriaan van Dis zijn soms beter en soms minder briljant, maar altijd interessant en leesbaar. Zo ook In het buitengebied. En deze valt in de categorie ‘beter’. Het thema eenzaamheid wordt op prachtige wijze verbeeld. Met name het eerste deel, waar humor en treurigheid elkaar afwisselen is erg sterk.

Naarmate het boek vordert, wordt de naïviteit van de hoofdpersoon steeds duidelijker; iets te duidelijk zelfs. Van Dis speelt daarmee in het boek, met die naïviteit, maar gaat wat mij betreft net te ver in het spel.

Daarnaast speelt hij ook in dit In het buitengebied weer met autobiografische elementen, met zijn eigen persoon of de persoon die hij naar buiten toe presenteert. Ook dat is typisch Van Dis.

Esio Trot (regie: Dearbhla Walsh)

Afbeeldingsresultaat voor esio trot movie poster

Beoordeling:

Ik heb het boek Esio Trot nooit gelezen, hoewel ik best wel wat van Roald Dahl verslonden heb. De film was erg leuk, charmant gemaakt en goed gespeeld. En toch, wil hij niet echt beklijven, zoals de verfilming van Sjakie en de chocoladefabriek dat wel doet.

De opbloeiende liefde tussen mr. Hoppy en mrs. Silver is mooi en in het kleine stuk met slechts twee hoofdkarakters komt dat goed naar voren. Er staan dan ook twee acteurs met een briljante staat van dienst die het in grote blockbusters als Spectre hebben laten zien, maar vooral op dit kleine podium prachtig tot hun recht komen.

En daar zit dan ook mijn meeste sympathie bij deze film, het is een klein toneelstuk, alsof je in het lokale theater zit, maar dan op het grote scherm.

Jan Hanlo, Tjielp tjielp

Beoordeling: 4 sterren

Jan Hanlo roept altijd vervreemding op. Bij leerlingen aan wie ik De mus of Oote voorlees, bij mezelf als ik het me hoor voordragen. De gedichten in Tjielp, tjelp zijn ook een beetje raar, maar wel interessant. De inleiding en verantwoording door Guus Middag zijn een mooi toevoeging aan deze bundel. Voor mensen die kennis willen maken met Jan Hanlo is dit een aanbeveling!

 

The fundamentals of caring (regie: Rob Burnett)

Beoordeling: 4 sterren

The fundamentals of caring is een film die een beetje doet denken aan Intouchables: een betuttelde gehandicapte gaat er met zijn verzorger vandoor op een groot avontuur. Toch kent deze film een andere vorm van humor. De leeftijd van de hoofdpersonen speelt daarin mee.

De chemie tussen Paul Rudd (Friends!), Selena Gomez en Craig Roberts werkt in deze film erg goed. Grappen vallen goed, zonder dat de dramatische emotionele onderlaag uit het zicht raakt. De film kent veel redelijk voorspelbare situaties, maar heeft ook genoeg onverwachts om spannend te blijven tot het einde.

The fundamentals of caring was een erg vermakelijke film die ik graag wilde uitzien. Wel blijft de film niet heel erg hangen en als je me na een tijdje vraagt hoe het verhaal ook weer verliep of afliep: ik zou het je waarschijnlijk niet meer kunnen vertellen. En dat is jammer.

Despicable me 3 (regie: Pierre Coffin en Kyle Balda)

Beoordeling: 4 sterren

Met de kindjes naar de bioscoop: nooit gedaan, maar groot succes. Bleek achteraf zelfs dat we bij de voorpremière waren. Met een echte Minion in de foyer. Boften wij even.

Met de film was het ook boffen: Despicable me was thuis al een tijdje populair (inmiddels niet meer, zo gaat dat als je jong bent). Deze film was zeker ook leuk, maar wel een stukje gewelddadiger dan de eerste film en daarmee iets minder geschikt voor de jongste kinderen. Met de verwijzingen naar de jaren ’80 en weer een hoop leuke humor een prima film. Net wat minder dan het origineel, maar zeker 4 sterren.

Hadewijch, Liefdesliederen

Beoordeling: 4 sterren

Hadewijch leefde in de 13e eeuw en als dan honderden jaren later je gedichten nog steeds worden herdrukt en heruitgegeven heb je iets moois geschreven. De gedichten zijn inderdaad nog steeds mooi en krachtig en de bewerking/hertaling is prima.

Maar als je vele gedichten achter elkaar leest, zie je ook wel dat heel veel gedichten erg op elkaar lijken en soms wat langdradig zijn. Een bundel dus om af en toe wat uit te lezen en dan weer even terzijde te leggen, maar dan kun je nog steeds genieten van 800 jaar oude poëzie.

Seven pounds (regie: Gabriele Muccino)

Beoordeling: 4 sterren

Seven pounds is een film die je helemaal uit moet kijken om hem te kunnen waarderen. De film begint fragmentarisch en veel vragen. Pas in de loop van het verhaal lijkt er logica in te komen, maar ik werd door de ontknoping toch nog verrast: een emotionele ontknoping.

Will Smith speelt een mooie rol vol uitersten. Het verhaal is soms wat te traag en vaag, maar uiteindelijk blijft de film wel nog even hangen in je gedachten.