Dead poets society (regie: Peter Weir)

Dead poets society

Beoordeling: 2 sterren en 4 sterren

Ik heb Dead poets society nu twee keer gezien en allebei de keren ben ik in slaap gevallen tijdens het kijken. En dat terwijl ik zie dat het een goede film is. Vandaar twee beoordelingen: 2 sterren voor mijn persoonlijke ervaringen, maar 4 sterren kijkend naar de wijze waarop deze film geconstrueerd is.

De sterke punten in deze film zijn veelgeroemd, maar overduidelijk: het verhaal, de acteurs, de setting, manier van filmen. Het verhaal doet mij overigens sterk denken aan Bint van Borderwijk. Maar het grote manco in de film, daarom ook geen vijf sterren en mijn persoonlijke problemen met de film: het tempo is te traag door de uitgebreide dialogen en literaire citaten die in de film verwerkt zijn. Bovendien passen deze citaten eerder in een boek dan in een film. Je krijgt als filmkijker te weinig tijd om de taal in je op te nemen, om nog even terug te lezen en dat is jammer.

Bovendien raak ik op één of andere manier niet betrokken bij de karakters. Ik zie de film van een afstand aan, zie de constructie en zie de kwaliteit, maar het raakt me niet. Hoe dat komt? Geen idee. Maar het maakt dat ik makkelijker in slaap kan vallen bij deze goede film. Een film waarbij je in slaap valt goed vinden, het kan dus blijkbaar.

The road to Wellvile (regie: Alan Parker)

The road to WellvileBeoordeling: 2 sterren

Ondanks de sterrencast en briljante hoofdrol van Anthony Hopkins, is The road to Wellvile een matige film. En dat terwijl ik me deze film als een leuke film herinner. Dat komt waarschijnlijk doordat ik deze midden in mijn puberteit gezien heb en de hele film straalt een zekere hormonaalheid uit: iets wat beter aansluit bij een puberbrein dan een kritische filmkijker.

Het verhaal is wat onsamenhangend en kent wat onnatuurlijke bruggetjes om alles toch aan elkaar te brijen. In plaats van een beeld te geven van de manier waarop diverse pseudo-wetenschappelijke ideeën rondom gezondheid zich ontwikkelden, lijkt het eerder een weinig respectvolle parodie.

Alan Parker, die ook succesvolle films als Evita regisseerde, slaat hier de plank helaas nogal mis en het is jammer dat ik mijn positieve gevoel bij deze film nu teniet heb gedaan door hem nog een keer te kijken.

Loes den Hollander, Nooit alleen

Nooit alleenBeoordeling: 2 sterren

Het geschenk voor de maand van het spannende boek is alles behalve spannend. Een cliché-opening, maar dat is dan ook wel passend voor Nooit alleen van Loes den Hollander.

Het verhaal kent een aantal originele elementen, zoals de buurvrouw Guusje met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, maar dergelijke zaadjes komen niet tot bloei. Het soapgehalte van wat volgt is groot. Zowel in de groteskheid van ieders gevoelens als in de ongeloofwaardige hoeveelheid moord en doodslag in korte tijd.

Wat bovendien stoort is dat alles in het boek wordt uitgelegd. De epiloog is wat dat betreft wel het toppunt. Guusje rijdt een paar pagina’s eerder het verhaal uit met een touw en een keukentrapje en ze meldt ons dat ze zelfmoord gaat plegen. In de epiloog moet dan nog even worden gemeld dat een man schrikt wanneer hij zijn hond bij een bepaalde boom uitlaat. Waarom? Wat voegt het toe?

En dan het clichématige taalgebruik. Alle gemeenplaatsen worden aangedaan: als een blok gevallen voor haar man toen hij op een feestje sterk en zelfverzekerd binnenstapte, tijdens de moord dondert en bliksemt het, de roodharige draagt uiteraard een groene jas en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het enige dat dit boekje van één naar twee sterren tilt is dat ik het uitgekregen zonder weggooineigingen en daarmee is Den Hollander Saskia Noort in elk geval voorbij gestreefd.

How to lose a guy in 10 days (regie: Donald Petrie)

How to lose a guy in 10 daysBeoordeling: 2 sterren

Tja, How to lose a guy in 10 days is een gezellige film voor een avondje met je partner op de bank. Ook ideaal voor als je met griep op de bank zou liggen te snotteren trouwens.

Ik kan nu van alles gaan zeggen over deze film binnen zijn genre, maar dat heb ik al eens eerder gedaan bij dit type films. Het verhaal kent een leuk uitgangspunt, is best grappig, maar zooooo (ja ik gebruik echt vijf o’s) voorspelbaar. Toch denk ik dat we ‘m best nog een keer kunnen kijken over een paar jaar.

Il y a longtemps que je t’aime (regie: Philippe Claudel)

Il y a longtemps que je t'aimeBeoordeling: 2 sterren

Il y a longtemps que je t’aime is het soort film waar ik niet van houd. Dat heeft één belangrijke reden: de film leest als een boek vol lege pagina’s. Het verhaal wordt half verteld en de rest moet je uit opgetrokken wenkbrauwen en ingehouden woede opmaken.

Misschien dat ik (of mannen in het algemeen) een heleboel mis in deze film en daardoor het gevoel heb naar het halve verhaal te zitten kijken. Maar ik houd van verhalen: van een kunstenaar (schrijver, dichter of filmmaker, dat is me om het even) die het materiaal ‘taal’ of ‘beeld’ gebruikt om mij een verhaal te vertellen. Dat stilte daar een deel van is, dat ontken ik niet. Maar als stilte de overhand krijgt, ben je dan nog een verhalenverteller?

Het verhaal op zichzelf is mooi en de acteerprestaties van de cast zijn ontzettend goed, maar mij grijpt het op geen enkel moment aan.

Arthur Christmas (regie: Sarah Smith and Barry Cook)

Arthur ChristmasBeoordeling: 2 sterren

Het is kerst geweest en dus is het tijd voor de kerstfilmrecensies. Arthur Christmas is schattig en vermakelijk, maar bij lange na niet de beste kerstfilm. Dat de film op IMDB een zeven krijgt als beoordeling, hoger dan The Polar Express, is mij dan ook een volslagen raadsel.

Het verhaal is origineel, maar de ingrediënten zijn vrij snel duidelijk. Voordat het verhaal dan daadwerkelijk op gang komt, verstrijkt helaas te veel tijd en ook de daadwerkelijke actie wordt erg gerekt. Het is dat de figuren schattig zijn, de insteek origineel en dat Aardman producties (o.a. bekend van Chicken Run en Wallece and Grommit) grafische kwaliteit levert, anders was er weinig overgebleven. De film uitkijken is geen echte opgave, maar we gaan deze kerstfilm zeker niet nog een keer kijken.

Desiderius Erasmus, Lof der zotheid

Lof der zotheid

Beoordeling: 2 sterren

Sommige teksten moet je als neerlandicus gezien en gelezen hebben. Lof der zotheid van Desiderius Erasmus is er zo één voor mij. De tekst is voor mij, als negentiende-eeuwer wel erg complex. De tekst leest niet heel soepel (in de hertaling door J.B. Kan). Dat komt in de eerste plaats door de lange klassieke zinnen, maar ook door de historische achtergrond en maatschappijkennis die nodig is om deze tekst te kunnen bezien in zijn context.

Dat wat Lof der zotheid in zijn tijd bewonderenswaardig maakte, maakt hem enkele honderden jaren later tot een moeilijk te doorwrochten geheel. Ik heb hem uiteindelijk niet uitgekregen: als historisch object interessant, maar niet als literair meesterwerk.

Puncture (regie: Adam Kassen & Mark Kassen)

PunctureBeoordeling: 2 sterren

De beschrijving bij deze film klinkt spannend, maar houdt ook het gevaar in zich van een standaard David-tegen-Goliath-verhaal. Dat laatste is helaas wat het geworden is. De avond dat wij The trip uitgezet hadden, was dit de tweede tegenvallende film op dezelfde avond.

Hoewel Puncture zeker in het begin en bij vlagen ook nog daarna de spanning van films als The Firm heeft, wordt het verhaal te lang gerekt om die spanning vast te houden. Daarmee vervalt de film tot de categorie ‘Ware woensdagavondfilm’, waarbij je weet dat het goed gaat aflopen, het duurt alleen anderhalf uur voordat de filmmaker je dat ook wil laten zien. Maar nee, ho, stop, het laatste kwartier gaat de film ineens anders dan deze verwachting en doen de broers Kassen een poging toch nog even wat spanning in te brengen.

Hoewel de film mooi is gefilmd en goed gespeeld zijn zowel het verhaal als de spanningsopbouw te krakkemikkig om je een avond mee te vermaken. Gelukkig voor Jessie bestaat er altijd nog zoiets als Rumble.

J. Edgar (regie: Clint Eastwood)

J. EdgarBeoordeling: 2 sterren

Zoals ook al het geval was bij The iron lady is ook J. Edgar een film die te weinig verhaal heeft om ruim twee uur te boeien. De opkomst van de FBI in Amerika is op zichzelf een interessant gegeven, maar er zit te weinig geschiedenis in om als historische film je als kijker te intrigeren, maar het is te weinig geromantiseerd om in het verhaal gezogen te worden. Als daarnaast de grime ook nog een beetje tegenvalt is alleen het acteerwerk van Leonardo di Caprio iets om voor te gaan zitten. Hij legt het echter af tegen Meryl Streep.

Het is film met schattige elementen, goed spel, maar de essentie van de film, het verhaal, is niet goed genoeg.

Pauline Slot, Blauwbaard

BlauwbaardBeoordeling: 2 sterren

Enkele jaren geleden las ik van Pauline Slot het boek Zuiderkruis en ik was daar destijds best enthousiast over. Meerdere mensen waren dat, want het boek werd ruim 50.000 keer verkocht. Het jammere van Blauwbaard, ten opzichte van het debuut van Slot, is dat de spanning tussen de twee hoofdpersonen en de twee verhaallijnen bijna vanaf moment één doorbroken wordt door zijn opzichtigheid. Na het lezen van de achterkant en zeker na het lezen van de eerste hoofdstukken weet je als lezer al precies hoe het gaat aflopen.Vervolgens worden er tig zijpaadjes bewandeld en moet bijvoorbeeld een betoog over de sociale context van sprookjes worden ingevoegd. Het rekken van de (onvermijdelijke en alles behalve ‘happy’) afloop die iedereen op zich af ziet komen wekt ergernis en maakt dat je moeite krijgt dit boek uit te lezen. Waarom zou je je door die 180 pagina wurmen als je na 80 pagina’s al weet wat er gaat gebeuren? Vermoeiend, maar gelukkig is hij nu uit.