Isabelle Allende, De winter voorbij

Beoordeling: 4 sterren

Mijn eerste Isabelle Allende is me wel bevallen en dat ondanks diverse minpuntjes in dit boek. De winter voorbij kent een wat rommelig perspectief en bevat de nodige clichématige scènes. Ook de formulering was wat saai door de vele herhalingen.

Máár, de spanningsopbouw in het boek is prima en er zitten heel interessante personages wat maakt dat je blijft lezen. Ook zit de politiek van Zuid-Amerika mooi verweven in het boek, zonder storend te worden. Daarom, ondanks de kritische nootjes, toch 4 sterren

Henk Apotheker, De Turkenflat

Beoordeling: 3 sterren

Hoewel De Turkenflat wat traag op gang komt, wordt het toch een spannend verhaal. Je blijft benieuwd naar de achtergronden bij de verdwijning van Ayse, maar voor mijn gevoel wordt dat verhaal nogal verstoord door de achtergronden bij Dennis’ leven. En ja, de verhalen raken elkaar, maar het maakt het verhaal vooral een stuk trager. Geen briljant boek, maar uiteindelijk wel vermakelijk.

Özcan Akyol, Eus

Beoordeling: 4 sterren

Eus is niet alleen een boek dat je op zichzelf kunt beschouwen. Het is zo’n boek dat in een netwerk van maatschappelijke tendensen en literaire evenkniën zijn plek vindt. 

Allereerst is Eus een prettig lezend boek met een interessante hoofdpersoon met dito gedachtewereld, het is ook een spannend verhaal, zeker in de tweede helft van het boek. Je zit te wachten op het moment dat het fout zal lopen en dat duurt behoorlijk lang nog. Bovendien is het verhaal over de moeilijke gezinsverhoudingen interessant om te volgen

Maar Eus is ook een boek waar tussen de regels door allerlei maatschappelijke problemen en tendensen zichtbaar worden. De rol van migranten in de samenleving, sociale en economische ongelijkheid, drankmisbruik en de wijze waarop mensen in het criminele circuit belanden. Het komt allemaal meer of minder expliciet aan de orde. 

Maar Eus staat hierin niet op zichzelf: vleugjes Het SchnitzelparadijsAlleen maar nette mensen, De kleine blonde dood en De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween zijn deel van het netwerk van boeken waar Eus elementen van in zich heeft. Een leuk boek, maar minder origineel dan de ronkende recensies doen vermoeden.

Dante Alighieri, De hel in proza overgebracht

Beoordeling: 2 sterren

Dante’s Hel is zo’n boek dat een bijzondere status heeft en dat je daarom graag een keer wilt lezen. En vaak valt zo’n boek dan toch een beetje tegen. Omdat het in zijn tijd en als historisch document interessant is, maar niet als fijn leesboek.

Dat komt in dit geval met name door de vele verwijzingen naar personen uit de Florentijnse samenleving en politieke situatie. Die ken ik niet en daardoor ontgaat mij een heleboel. Bovendien zit er flink wat herhaling in de opbouw en dat gaat wat storen. 

Wat wel mooi was en verrassend voor mij, was het weelderige landschap. Als je de afbeelding kent van Dante’s Hel, verwacht je een kaler verhaal. Maar dat vond ik een positieve ervaring.

[Anoniem], De vier Heemskinderen

Beoordeling:1 ster

Je hebt van die superbekende boeken waarvan je vindt als neerlandicus dat je ze gelezen moet hebben. De vier heemskinderen is er zo één: beroemd in met name Limburg, bekend in de hele middeleeuwen, dus die móét je een keer gelezen hebben. Dan is het wel heel jammer als je er helemaal niet doorheen komt.

Het boek is namelijk ontzettend saai, erg langdradig en erg lastig te volgen. Uiteraard zijn middeleeuwse boeken anders dan moderne romans en de afstandelijke beschrijvende manier van vertellen vol herhalingen vanuit de orale traditie, maakt boeken soms wat saaier.

Maar dit boek is wel heel erg saai. Er gebeurt namelijk helemaal niets en de zaken die gebeuren worden zo uitgebreid en langdradig beschreven, dat je niet door dit stroperige boek komt.

Bovendien is het aantal personages met soortgelijke namen nogal groot en de verhoudingen tussen die mensen zijn bijna onnavolgbaar als de afstand in (lees)tijd tussen de acties van die mensen te groot wordt.

Kortom: langdradig, daardoor is de lijn van het verhaal lastig te volgen en dat maakt het boek saai. Een welverdiende één ster.

Aischylos, Prometheus geboeid

Beoordeling: 2 sterren

Boutens is een van die kopstukken uit de Nederlandse literatuurgeschiedenis die zijn werk als classicus altijd in zijn werk heeft doorschemeren. En nu lees ik eens een vertaald werk van hem.

Prometheus geboeid is een typisch klassiek boek en het werk is ook netjes, maar typisch classicistisch vertaald. En dat maakt dit werk dan ook redelijk onleesbaar. Ik ben er nauwelijks doorheen gekomen en heb er een onprettige leeservaring bij. Twee sterren: puur omdat ik het uit heb gekregen.

Kader Abdolah, De adelaars

Beoordeling: 3 sterren

Het eerste verhaal uit De adelaars ken ik bijzonder goed: jarenlang heb ik op het Canisius College lesgegeven over onder andere dit verhaal. Maar de rest van de bundel stelde me wat teleur. De personages worden nog geen echte mensen. Dat maakt de verhalen wat vaag.

Daarnaast is het taalgebruik van Abdolah nog erg stroperig. De korte zinnen gaan na verloop van tijd storen en de verhaal lijkt ondertussen niet vooruit te komen. En dat terwijl Abdolah later zoveel beters heeft gemaakt, zoals De boodschapper, Salam Europa en Het huis van de moskee.

Joost Zwagerman, De buitenvrouw

Beoordeling:5 sterren

Begin klas 5 vwo las ik De buitenvrouw. Ik was op weg naar de proefstudeerdag van de Toneelacademie in Maastricht; met de trein vanuit Borne half Nederland door. De proefstudeerdag was geen succes: het was mijn wereld niet en of ik echt talent had betwijfel ik ook. Wel zat ik in Nijmegen een tijd te wachten op een aansluitende trein. En daar, op spoor 35 las ik De buitenvrouw. En ik vond het een verschrikkelijk boek. De expliciete seksscènes, de thematiek, het verhaal, het sprak me allemaal niet aan.

Maar ook een negatieve leeservaring is een leeservaring en het boek is me altijd bijgebleven. Nu, 18 jaar later herlees ik dit boek dat inmiddels 25 jaar oud is. En ik was er duidelijk toen nog niet klaar voor: nu ben ik docent en kan ik me helemaal inleven in het schoolleven dat Zwagerman in dit boek beschrijft. De multiculturele samenleving is een prangender thema in het brede maatschappelijke debat dan toen en het citaat op de voorkant van de heruitgave geeft dat ook mooi aan:

Een roman die erom schreeuwt herlezen te worden in deze tijd van vernieuwd kleurbewustzijn. Zwagerman combineert het kleinburgerlijke met het literaire, het maatschappelijke met kunst – Joost de Vries.

Een prachtige roman waaruit ik graag het volgende citaat aan u meegeef:

Kleurrijk Nederland! Blanke volksvertegenwoordigers drukten de minderheden koesterend aan de borst maar trokken hen intussen bij wijze van groteske hollandisering tijdens die verstikkende omhelzing het liefst een blauwe kiel of kapmantel aan, en als het even kon een platte pet of oorijzermuts op de kop. Overdreven? Misschien. Maar het viel niet te ontkennen dat de meeste Nederlanders hun landscultuur, en dan met name de licht folkloristische uitwaaiers ervan, met zijdezachte dwang opdrongen aan de ‘culturele minderheden’. Nederland zou pas weer op orde zijn als bruin en zwart meedeinden op het Nederlandse levenslied; als ze de kinderen niet meer tot ’s avonds laat lieten buitenspelen, om zeven uur opstonden en om elf uur te kooi gingen en op oudejaarsavond eensgezind moesten lachen om de witte yuppencabaretier die voor een wit yuppenpubliek quasi kritische grappen maakte over weer ándere witte yuppen die toevallig de verkeerde bril droegen of op wintersport gingen. Dat heette dan integratie. No way, José! Waarop Theo antwoordde dat zij zich schuldig maakte aan wat zij alle anderen verweet: het provocerend exhibitioneren van de eigen cultuur.