Hella S. Haasse, Dat weet ik zelf niet (boekenweekgeschenk 1959)

Beoordeling: 3 sterren

Dat weet ik zelf niet is geen onaardig essay. Zelfs voor een boekenweekgeschenk dat bijna 70 jaar oud is, is het bij vlagen nog herkenbaar in het nu. De jeugd van tegenwoordig is in elke tijd een dankbaar onderwerp. Echt spannend wordt het essay echter niet, de stijl wordt wat opsommerig en slechts een week na het lezen van de tekst is mij niet meer bijgebleven waar het nou allemaal precies over ging.

The fundamentals of caring (regie: Rob Burnett)

Beoordeling: 4 sterren

The fundamentals of caring is een film die een beetje doet denken aan Intouchables: een betuttelde gehandicapte gaat er met zijn verzorger vandoor op een groot avontuur. Toch kent deze film een andere vorm van humor. De leeftijd van de hoofdpersonen speelt daarin mee.

De chemie tussen Paul Rudd (Friends!), Selena Gomez en Craig Roberts werkt in deze film erg goed. Grappen vallen goed, zonder dat de dramatische emotionele onderlaag uit het zicht raakt. De film kent veel redelijk voorspelbare situaties, maar heeft ook genoeg onverwachts om spannend te blijven tot het einde.

The fundamentals of caring was een erg vermakelijke film die ik graag wilde uitzien. Wel blijft de film niet heel erg hangen en als je me na een tijdje vraagt hoe het verhaal ook weer verliep of afliep: ik zou het je waarschijnlijk niet meer kunnen vertellen. En dat is jammer.

Edward van de Vendel, Een verhaal met een tong

Beoordeling: 1 ster

Een verhaal met een tong of zoals de ondertitel van dit boek had moeten luiden: Hoe een begenadigd kinderboekenschrijver een saai boek over een oversekste puber wist te schrijven. Het verhaal begint ergens in het niks en gaat ook nergens heen. Weggelegd, 1 ster!

Disney, het blijven prachtfilms

Wanneer je kinderen hebt, krijg je ook de kans om weer eens in je eigen jeugd te duiken en de Disney Classics weer eens te zien. Veel van die films zijn ontzettend leuk: Assepoester, Sneeuwwitje, Jungle Book, Dumbo, Pinokkio, Belle en het Beest. Frozen en Princess and the frog.

Eigenlijk zijn er drie categorieën: de gouwe ouwe. Ze zijn goed, raken niet bijzonder, maar zijn wel vermakelijk. Hieronder vallen onder andere PinokkioAssepoester, Sneeuwwitje en Jungle Book. De liedjes blijven pakkend, ook na zoveel jaar. Rokende kinderen in Pinokkio zijn wel wat uit de tijd geraakt en ook de stereotype rolverdeling is wat gedateerd, maar ook de jongste kinderen (Noor en Daan zijn 3 en 2) spreken deze films nog steeds aan.

Dan de jeugdklassiekers van mijzelf: Belle en het Beest. Na de musical is het leuk om ook weer eens het origineel te zien. Deze film heeft zelfs een nieuwe scène gekregen in de heruitgave.

Maar ik wil het vooral over de verrassingen uit de laatste maanden: Frozen en Princess and the frog. Van die laatste is het vooral de muziek die mij aanspreekt. New Orleans’ jazzscene levert mooie nummers op. De nummers in Frozen zijn misschien nog wel sterker. Als ik zie hoe mijn kinderen reageren op de film, snap ik heel goed dat het de bestlopende en bestverkopende film in jaren is voor Disney. Een spannend verhaal, leuke personages die echter wel wat te strak zijn uitgesneden.

Al met al vermaken we ons kostelijk met wat Disney op zijn tijd. Wellicht over een tijdje meer.

Despicable me 3 (regie: Pierre Coffin en Kyle Balda)

Beoordeling: 4 sterren

Met de kindjes naar de bioscoop: nooit gedaan, maar groot succes. Bleek achteraf zelfs dat we bij de voorpremière waren. Met een echte Minion in de foyer. Boften wij even.

Met de film was het ook boffen: Despicable me was thuis al een tijdje populair (inmiddels niet meer, zo gaat dat als je jong bent). Deze film was zeker ook leuk, maar wel een stukje gewelddadiger dan de eerste film en daarmee iets minder geschikt voor de jongste kinderen. Met de verwijzingen naar de jaren ’80 en weer een hoop leuke humor een prima film. Net wat minder dan het origineel, maar zeker 4 sterren.

Muppets from space (regie: Tim Hill)

Beoordeling: 2 sterren

Muppets from space. Tja, wat zal ik zeggen. Mwah. Dat vat de film het beste samen. Een paar grapjes richting Star Trek en dergelijke series, een niet zo sterk verhaal en weinig boeiende liedjes. Overslaan dus.

Despicable me (regie: Pierre Coffin en Chris Renaud)

Beoordeling:

In het begin vond ik die hele Minion-rage maar raar: gele poppetjes die banana roepen, ik kon er niet zo veel mee. Tot ik Despicable me zag. De film is namelijk leuk. En binnen de context van de film zijn de Minions ook leuk.

Niet alleen is de film goed geproduceerd, het verhaal is ijzersterk, de personages zijn beminnelijk en grappig, maar het verhaal kent ook een overtuigende emotionele laag. Je gaat je hechten aan de personages. Een geweldige film en eentje die maakte dat we zelfs naar de bioscoop zijn gegaan voor Despicable me 3.

Elisabeth de Jong-Keesing, De zalenman (boekenweekgeschenk 1960)

Beoordeling: 3 sterren

De zalenman is een ouder boekenweekgeschenk, een novelle uit de vooroorlogse traditie. De psychologische roman over een stervende patiënt in het ziekenhuis is een monologue interieur die aan de ene kant nogal saai lijkt, maar aan de andere kant genoeg weet te boeien om het boek vrij snel uit te lezen. Het tijdsbeeld dat het ziekenhuis uit het einde van de jaren ’50 oproept is mooi en wanneer de patiënt overlijdt aan het einde van het boek, voel je dat zelfs een beetje mee.

Hadewijch, Liefdesliederen

Beoordeling: 4 sterren

Hadewijch leefde in de 13e eeuw en als dan honderden jaren later je gedichten nog steeds worden herdrukt en heruitgegeven heb je iets moois geschreven. De gedichten zijn inderdaad nog steeds mooi en krachtig en de bewerking/hertaling is prima.

Maar als je vele gedichten achter elkaar leest, zie je ook wel dat heel veel gedichten erg op elkaar lijken en soms wat langdradig zijn. Een bundel dus om af en toe wat uit te lezen en dan weer even terzijde te leggen, maar dan kun je nog steeds genieten van 800 jaar oude poëzie.

Herman Koch, Makkelijk leven (boekenweekgeschenk 2017)

Beoordeling: 3 sterren

Herman Koch kennen we van bestsellers en ook door mij gewaardeerde boeken als Het diner en Zomerhuis met zwembad Als zo iemand dan een boekenweekgeschenk mag schrijven zijn de verwachtingen altijd wat hoog gespannen. Sommigen maken dat waar, zoals Tommy Wieringa. Herman Koch lost met Makkelijk leven de belofte niet helemaal in.

Het boek is een typische Koch met een hoofdpersoon die nogal cynisch tegen het een en ander aankijkt. Maar het is allemaal ook net iets te bekend: de zelfhulpgoeroe met zelf een probleem kennen we uit Love happens, de cynische blik uit Zomerhuis met zwembad en het verhaalverloop is ook niet erg onvoorspelbaar. Het is veel geneuzel zonder grote spanningsboog. Een aardig vermakelijk verhaal, maar ik had gehoopt op meer.