J.A. Deelder, Bijbelsch

Beoordeling: 4 sterren

De bundel Bijbelsch las ik voor het eerst in mijn examenjaar, 2002. Tijdens mijn mondeling Nederlands en de voorbereiding daarop moest ik gedichten analyseren. Ik begrijp nu, 16 jaar later prima waarom de bundel toen zo’n indruk maakte. Kijkend naar mijn levensverhaal worstelde ik waarschijnlijk toen al met mijn eigen religieuze overtuiging en de kijk van Deelder op de thema’s was wellicht een stukje in die puzzel.

De bundel is typisch Deelder: er is in de verste verte geen leesteken te bekennen. Dat maakt de woordenstroom bij voordrachten soms lastig te volgen. In een bundel kun je dan gelukkig nog een stukje teruglezen.

De omkeringen die Deelder toepast zijn leuk, vermakelijk, maar slechts echt leuk voor wie aardig wat bijbelkennis beschikt. Wat tevens opvalt als je de bundel bekijkt is dat hij in veel gedichten dezelfde kunstgrepen toepast. Daardoor is de verrassing er na een paar gedichten wel vanaf. Een mooie bundel blijft het echter wel.

Ovidius, Metamorfosen

MetamorphosenBeoordeling:4 sterren

Mijn eindexamenonderwerp voor Latijn in 2002 waren de Metamorfosen van Ovidius. Met niet de beste docent Klassieke talen voor onze klas en een zwakke basis uit de voorgaande vijf jaar, werd mijn eindexamen Latijn een beperkt succesje: een 3,1 maar met een 6 uit de schoolexamens kwam ik op een 4,5, dus een 5, dus geslaagd.

Nu, 16 jaar later, las ik de Metamorfosen opnieuw. Nu in vertaling in de Perpetuareeks. En ik kende natuurlijk al vele van de verhalen vanuit mijn interesse voor de klassieken, vanuit het vak Klassieke Archeologie dat ik in mijn tweede jaar aan de RU volgde en vanuit mijn bezoek aan onder andere de Galleria Borghese waar de prachtige kunstwerken van Bernini staan, gebaseerd o.a. op dit boek.

Wat valt mij op? Ik wist niet dat Medea ook onderdeel was van de Metamorfosen. Ook wist ik niet dat het een doorlopend verhaal was met veel beschrijvingen. Maar veel is, zoals ik het me herinner. De verhalen zijn niet echt moeilijk, wel typisch klassiek Latijn: veel bijzinnen, veel stijl, veel beschrijvingen met veel details. Interessante verhalen, maar om het boek nou van kaft tot kaft te lezen…

I feel pretty (regie Marc Silverstein en Abby Kohn)

Gerelateerde afbeelding

Beoordeling: 3 sterren

De film I feel pretty hebben we alleen in de bioscoop gezien, omdat er op dat moment niet veel beters draaide waar Jessie en ik samen heen wilden. En het is wat je ervan verwacht: wat voorspelbaar, maar zowel de humor als de emotie waren opvallend oprecht op een bepaalde manier.

Met de film legt Shummer de vinger op de zere plek als het gaat om zaken als zelfbeeld, commercie en vrouwenvenijn in onze westerse samenleving. Dat doet ze op de voor haar bekend directe, wat lompe manier, waarbij ze zich er niet voor schaamt om ‘lelijk’ te spelen.

De film doet qua verhaal soms wat denken aan What women wantmaar gaat maatschappelijk gezien dieper. Leuke film als je een avondje met chips op de bank wil doorbrengen, maar toch ook nog even wil blijven nadenken over wat je nou gezien hebt.

Even een kinderprentenboek afkraken

Beoordeling: 1 ster

Meestal worden we erg enthousiast van de kinderprentenboeken. Maar vandaag wil ik een boek echt even tot de grond toe afbranden. De kleurenkabouters van Emy Geyskens en Emilie Timmermans is echt heel erg slecht. Na het plagiëren van het kinderliedje Op een grote paddestoel volgen telkens rijmpjes rond een kleur. Die rijmpjes rijmen wisselend tot slecht (als je kapoen nodig hebt om je verhaal rijmend te krijgen of vliegen op vliegen laat rijmen…), er zit nauwelijks metrum in, en waarom alleen zin twee en drie rijmen, ik weet het niet. Verder vraagt elke pagina wat de kabouter lust: waarom die focus op eten? En waarom een plaatje van een balletpakje met als omschrijving het(!) maillot? Hét? Nou ja… U krijgt een beeld. Waarom komen die kinderen van ons dan telkens met dat boek uit de bieb?

Daan Remmert de Vries, De diepte van een Zweeds meer

De diepte van een Zweeds meerBeoordeling: 5 sterren

Daan Remmert de Vries heeft met De diepte van een Zweeds meer een heel mooi, rauw en direct geschreven boek gemaakt. De gevoelens die de pubermeiden doormaken zijn voor de doelgroep heel herkenbaar en er wordt ook niet om de hete brei heen gedraaid. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar met de nodige twists en het hoge leestempo compenseert de auteur dat goed voor een wat ouder publiek. Perfect voor de doelgroep!

Concussion (regie: Peter Landesman)

'Concussion'Beoordeling: 5 sterren

Wat is Concussion  toch een prachtige film. Net als Silver linings playbook vorige week ben ik opnieuw voor vijf sterren gegaan. En waarom? Niet omdat het binnen zijn genre zo’n originele film is: Concussion is een typische biopic. Maar de film is erg mooi gefilmd.

Will Smith is vaker goed, maar vooral in serieuze rollen. En in deze film speelt hij een fantastische hoofdrol, maar ook diverse bijrollen worden zo krachtig neergezet dat je direct meeleeft met de american footballspelers. Wow. Kijken!

Silver linings playbook (regie: David O. Russel)

Beoordeling: 5 sterren

Silver linings playbook  is een mooie film, prachtige cameravoering, de kleurfilters die de sfeer prachtiger ondersteunen, de suggestie die elke keer opnieuw in het verhaal wordt gebracht. De paar voorspelbaarheden worden daarmee volledig teniet gedaan.

En dan, naast de manier waarop het verhaal is gefilmd, is er het mooie verhaal het briljante acteerwerk en de sfeer tussen de hoofdpersonages die 100% geloofwaardig is. Prachtige film!

Eternal sunshine of the spotless mind (regie: Michel Gondry)

Beoordeling: 4 sterren

Eternal sunshine of the spotless mind is zo’n film waarvan je al heel lang de naam kent, maar die je maar nooit eens kijkt. Tot nu. En hij maakt de bekendheid zeker waar. Het is een gaaf concept, verwarrend en je moet je kop er goed bij houden. Jim Carrey speelt een prachtige rol en ook Kate Winslet is erg goed.

Wat een beetje tegenvalt is dat de film in het midden zo’n moment heeft waarop je denkt, “ik snap het kunstje nu wel”. Hoewel er daarna een nieuwe laag in het verhaal wordt aangeboord met de relatie tussen Dr. Howard Mierzwiak en zijn assistente, is dat nog niet niet voldoende om de film tot de spanning in het begin op te trekken. Daarom geen vijf sterren, maar hij zit er dicht tegenaan.

Kinderprentenboeken: je hebt er nooit genoeg

Als je zoveel van lezen houdt als ik, kun je je kinderen natuurlijk geen prentenboeken onthouden. Ik heb er al eerder een paar besproken. Vandaag een reeks boeken waar ik enthousiast over ben.

De eerste twee boeken zijn allebei van Julia Donaldson, die ook de klassieker De Gruffalo schreef. Van haar zijn de boeken De grote grijpmedan en Stap maar op mijn bezemsteel. In het eerste boek proberen vier dieren heldhaftig de grote Grijpmedan uit het hol van konijn te krijgen, in het tweede groeit het aantal reizigers op heks’ bezemsteel al naar gelang ze hulp krijgt bij het zoeken naar alle spullen die ze verliest.

Het mooie van Julia Donaldson (en de vertalingen) is dat ze prachtige verhalen op rijm schrijft, vol humor en zinnetjes die herhaald worden die kinderen kunnen waarderen. Bovendien werkt Donaldson elke keer met tekenaars samen, in dit geval Helen Oxenbury (Wij gaan op berenjacht) en Axel Scheffler (De Gruffalo), die goed passen bij de sfeer en stijl van het verhaal. Bij onze kinderen, maar ook bij onszelf zij deze boeken zeer populair.

Uitgeverij Lemniscaat De Gele Ballon - Charlotte Dematons (karton)Een andere grote tekenares die prachtige boeken maakt is de Nederlandse Charlotte Dematons. Naast een fantastisch sinterklaasboek is ook De gele ballon een erg mooi boek. Het mooie van de boeken van Dematon is dat ze een heel verhaal schept zonder een woord op papier te zetten. En door de vele details in de bird’s-eye view, kun je blijven kijken naar deze prachtige prenten.

Speeltuin - Prentenboek Kinderboekenweek 2015De laatste van deze keer is Speeltuin van Mies van Hout. Een grappig boek waarbij de lezer op avontuur gaat met de hoofdpersonen, op weg naar een speeltuin. Naarmate je door bomen, doolhoven en over rivieren bent gesprongen wordt de climax naar de speeltuin goed opgebouwd. En of die speeltuin zo mooi is als verwacht…

Tobor the great (regie: Lee Sholem)

Beoordeling: 3 sterren

Ik houd van sciencefictionfilms: Star Trek blijft mijn favoriete franchise. Maar het is ook superleuk om eens oude SciFi uit de kast te halen en te kijken hoe het er in de jaren ’50 aan toe ging. Tobor the great is een bekende uit die tijd. Een grappige film over een robot met een wat oppervlakkig verhaal. Dat oppervlakkige is wel naar de maatstaven van vandaag met series als Star Trek Discovery en films als Star Wars op het netvlies.

Tobor the great maakt in elk geval wel dat ik in het komende jaar wel vaker een oudje ga kijken en vandaar de aardige 3 sterren.