Ocean’s eight (regie: Gary Ross)

[ OCEAN'S 8 POSTER ]

Beoordeling: 4 sterren

Met Jessie naar de film, dan wordt het wat mij betreft geen Mama Mia 2. Dus wordt het Ocean’s 8. En na Ocean’s 11 en Ocean’s 12 is dit de derde keer dat ik een Ocean’s-film bespreek. En eigenlijk de vierde, omdat ik stiekem ook al een keer meldde dat ik Ocean’s 13 heb gezien. En ik heb zo een duidelijke top-4 ontwikkeld: 13, 8, 11 en 12. En zoals je ziet ben ik over Ocean’s 8 vrij enthousiast.

De film met een volledig vrouwelijk dieventeam (de reactie van deze franchise op de feministische discussie in Hollywood), is grappig en spannend. De film lijkt in eerste instantie wat voorspelbaar, maar op driekwart zit een erg goede twist, die de film het kijken meer dan waard maakt. Het enige wat de film tot vier sterren maakt, is dat ik 13 nog net iets beter vond. En die plastische chirurgie…

Laatste anekdote bij deze film: het was de eerste film die ik in Kinepolis ‘s-Hertogenbosch zag. Een mooie nieuwe bioscoop waar ik zeker nog een keer ga terugkomen.

Inferno (regie: Ron Howard)

The DaVinci Code:  Inferno PosterBeoordeling: 4 sterren

Na The Da Vinci Code en  Angels and demons (naar Het Bernini Mysterie) is dit de derde film naar een boek Dan Brown die ik heb gezien. Over de eerste twee was ik lyrisch, deze film is ook goed, maar voor mijn gevoel net iets minder dan de vorige. Het zou kunnen zijn dat ik wen aan de Langdon-films, maar ik denk dat er ook een aantal zaken in de film zit die dit veroorzaakt.

Ten eerste is de spanning tussen de verschillende perspectieven in de film minder groot dan in de vorige films. Waar bij The Da Vinci code Silas’ verhaallijn bijdraagt aan de spanning en bij Angels and demons de sfeer rond het Vaticaan bijdraagt, ontbreekt een dergelijke lijn wat mij betreft. Bovendien gaan de verhoudingen in Browns verhalen je opvallen: je weet al vrij snel dat de mensen die je in het begin het meest vertrouwt, aan het einde de grootste tegenstanders blijken te zijn.

En toch, ondanks dit alles blijft het een mooie film: mooie beelden uit Florence, spannende whodunit-elementen, symbolische kunstgeschiedenis uiteraard en een mooie sfeer door de beelden en muziek. Zeker kijken.

Evert Hartman, De vloek van Polyfemos

Afbeeldingsresultaat voor `de vloek van polyfemos

Beoordeling: 3 sterren

Evert Hartman heeft een aantal briljante kinderboeken geschreven. Maar De vloek van Polyfemos mist net dat tempo en die spanning die onder andere Oorlog zonder vrienden zo goed maakt.

Het begin van het boek is veelbelovend: Odysseus zwerft over de zeeën en maakt allerhande zaken mee. Maar het probleem is dat Hartman het origineel in De vloek van Polyfemos wel erg trouw blijft. Het tempo zakt na zijn terugkeer in Ithaka te veel en hoewel de wisseling met Telemachus qua perspectief wel leuk is, kan dit het verhaal helaas niet helemaal redden. Leuk boek, maar niet zo heel erg spannend.

P.H. Ritter jr., Ontmoetingen met schrijvers (boekenweekgeschenk 1956)

Ritter, Dr. P.H. jr. - Ontmoetingen met schrijvers Beoordeling: 2 sterren

Hoewel Ontmoetingen met schrijvers een mooi beeld geeft van het tijdperk 1900-1950, is dit Boekenweekgeschenk van 1956 toch echt te lang geleden verschenen. Het is gedateerd en slechts enkele fragmenten zijn nog echt interessant.

Daarom kom ik ook niet verder dan twee sterren, want ik kan wel veel positieve zaken nog verder noemen: de mooie anekdotes, de levensecht beschreven auteurs die daardoor erg menselijk worden, de vele vergeten namen waar je kennis mee kunt maken. Maar die vergeten namen, de gedateerdheid inhoudelijk dus, en de langdradige stijl (gedateerde stijl) maken het boekje niet aanbevelenswaardig. Maar wel leuk om een keer in handen gehad te hebben.

The day after tomorrow (regie: Roland Emmerich)

THE-DAY-AFTER-TOMORROW-034-A-034-13-5x20-PROMO-MOVIE-POSTER

Beoordeling: 3 sterren

The day after tomorrow is zo’n film die ik al heel lang wilde zien: hij kwam uit in 2004 en nu stond hij op Netflix. En zoals wel vaker met zaken waar je lang naar uitkijkt. Soms vallen ze een beetje tegen. En dat is bij deze film ook zo.

Hoewel de effecten in de film mooi zijn, lijkt de film ook vooral gebaseerd op effectbejag. Het verhaal is wat dun, het einde wat voorspelbaar, de emoties liggen er wat dik bovenop. En toch, als je voor dat effectbejag gaat, is het best een aardige film.

 

J.A. Deelder, Bijbelsch

Beoordeling: 4 sterren

De bundel Bijbelsch las ik voor het eerst in mijn examenjaar, 2002. Tijdens mijn mondeling Nederlands en de voorbereiding daarop moest ik gedichten analyseren. Ik begrijp nu, 16 jaar later prima waarom de bundel toen zo’n indruk maakte. Kijkend naar mijn levensverhaal worstelde ik waarschijnlijk toen al met mijn eigen religieuze overtuiging en de kijk van Deelder op de thema’s was wellicht een stukje in die puzzel.

De bundel is typisch Deelder: er is in de verste verte geen leesteken te bekennen. Dat maakt de woordenstroom bij voordrachten soms lastig te volgen. In een bundel kun je dan gelukkig nog een stukje teruglezen.

De omkeringen die Deelder toepast zijn leuk, vermakelijk, maar slechts echt leuk voor wie aardig wat bijbelkennis beschikt. Wat tevens opvalt als je de bundel bekijkt is dat hij in veel gedichten dezelfde kunstgrepen toepast. Daardoor is de verrassing er na een paar gedichten wel vanaf. Een mooie bundel blijft het echter wel.

Ovidius, Metamorfosen

MetamorphosenBeoordeling:4 sterren

Mijn eindexamenonderwerp voor Latijn in 2002 waren de Metamorfosen van Ovidius. Met niet de beste docent Klassieke talen voor onze klas en een zwakke basis uit de voorgaande vijf jaar, werd mijn eindexamen Latijn een beperkt succesje: een 3,1 maar met een 6 uit de schoolexamens kwam ik op een 4,5, dus een 5, dus geslaagd.

Nu, 16 jaar later, las ik de Metamorfosen opnieuw. Nu in vertaling in de Perpetuareeks. En ik kende natuurlijk al vele van de verhalen vanuit mijn interesse voor de klassieken, vanuit het vak Klassieke Archeologie dat ik in mijn tweede jaar aan de RU volgde en vanuit mijn bezoek aan onder andere de Galleria Borghese waar de prachtige kunstwerken van Bernini staan, gebaseerd o.a. op dit boek.

Wat valt mij op? Ik wist niet dat Medea ook onderdeel was van de Metamorfosen. Ook wist ik niet dat het een doorlopend verhaal was met veel beschrijvingen. Maar veel is, zoals ik het me herinner. De verhalen zijn niet echt moeilijk, wel typisch klassiek Latijn: veel bijzinnen, veel stijl, veel beschrijvingen met veel details. Interessante verhalen, maar om het boek nou van kaft tot kaft te lezen…

I feel pretty (regie Marc Silverstein en Abby Kohn)

Gerelateerde afbeelding

Beoordeling: 3 sterren

De film I feel pretty hebben we alleen in de bioscoop gezien, omdat er op dat moment niet veel beters draaide waar Jessie en ik samen heen wilden. En het is wat je ervan verwacht: wat voorspelbaar, maar zowel de humor als de emotie waren opvallend oprecht op een bepaalde manier.

Met de film legt Shummer de vinger op de zere plek als het gaat om zaken als zelfbeeld, commercie en vrouwenvenijn in onze westerse samenleving. Dat doet ze op de voor haar bekend directe, wat lompe manier, waarbij ze zich er niet voor schaamt om ‘lelijk’ te spelen.

De film doet qua verhaal soms wat denken aan What women wantmaar gaat maatschappelijk gezien dieper. Leuke film als je een avondje met chips op de bank wil doorbrengen, maar toch ook nog even wil blijven nadenken over wat je nou gezien hebt.

Even een kinderprentenboek afkraken

Beoordeling: 1 ster

Meestal worden we erg enthousiast van de kinderprentenboeken. Maar vandaag wil ik een boek echt even tot de grond toe afbranden. De kleurenkabouters van Emy Geyskens en Emilie Timmermans is echt heel erg slecht. Na het plagiëren van het kinderliedje Op een grote paddestoel volgen telkens rijmpjes rond een kleur. Die rijmpjes rijmen wisselend tot slecht (als je kapoen nodig hebt om je verhaal rijmend te krijgen of vliegen op vliegen laat rijmen…), er zit nauwelijks metrum in, en waarom alleen zin twee en drie rijmen, ik weet het niet. Verder vraagt elke pagina wat de kabouter lust: waarom die focus op eten? En waarom een plaatje van een balletpakje met als omschrijving het(!) maillot? Hét? Nou ja… U krijgt een beeld. Waarom komen die kinderen van ons dan telkens met dat boek uit de bieb?

Daan Remmert de Vries, De diepte van een Zweeds meer

De diepte van een Zweeds meerBeoordeling: 5 sterren

Daan Remmert de Vries heeft met De diepte van een Zweeds meer een heel mooi, rauw en direct geschreven boek gemaakt. De gevoelens die de pubermeiden doormaken zijn voor de doelgroep heel herkenbaar en er wordt ook niet om de hete brei heen gedraaid. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar met de nodige twists en het hoge leestempo compenseert de auteur dat goed voor een wat ouder publiek. Perfect voor de doelgroep!