Coco (regie: Lee Unkrich en Adrian Molina)

Coco Large Poster

Beoordeling: 5 sterren

Bij Coco moet je in eerste instantie de voorfilm bespreken: Olaf’s frozen adventure. Deze superschattige spinoff van Frozen zit qua verhaal goed in elkaar. De humor is opnieuw leuk en de emotionele onderlaag spreekt je als kijker direct aan. Deze film alleen al is al bijna reden om naar de bioscoop te gaan.

En dan Coco zelf: het is een prachtig gemaakte film: high quality graphics en niet voor niets winnaar van een Oscar voor beste animatiefilm. Maar los van de techniek is het verhaal ook mooi: de makers hebben voor een bijzondere setting gekozen, de dia de los muertos. Het kleurrijke dodenrijk is stiekem erg vrolijk. En er is alle ruimte voor muziek. Een prachtige filmervaring en de vijf sterren meer dan waard!

Adriaan van Dis, In het buitengebied

Beoordeling: 4 sterren

Boeken van Adriaan van Dis zijn soms beter en soms minder briljant, maar altijd interessant en leesbaar. Zo ook In het buitengebied. En deze valt in de categorie ‘beter’. Het thema eenzaamheid wordt op prachtige wijze verbeeld. Met name het eerste deel, waar humor en treurigheid elkaar afwisselen is erg sterk.

Naarmate het boek vordert, wordt de naïviteit van de hoofdpersoon steeds duidelijker; iets te duidelijk zelfs. Van Dis speelt daarmee in het boek, met die naïviteit, maar gaat wat mij betreft net te ver in het spel.

Daarnaast speelt hij ook in dit In het buitengebied weer met autobiografische elementen, met zijn eigen persoon of de persoon die hij naar buiten toe presenteert. Ook dat is typisch Van Dis.

Paul Bessems & Walter Bril, Blockchain organiseren

Blockchain organiserenBeoordeling: 2 sterren

Nadat ik persoonlijk kennis had gemaakt met Paul Bessems en hij bij de start van BlockChange in april 2017 aanwezig was, wilde ik uiteraard zijn boek graag lezen. En hoewel het boek een complete handleiding in de wereld van de blockchain lijkt, heb ik ook zo mijn reserves. En dat zit hem in het revolutiedenken dat op vele pagina’s aanwezig is.

Maar eerst de positieve punten. Met Blockchain organiseren heb je een van de compleetste Nederlandstalige boeken op het gebied van de blockchain in handen. Van de principes die achter de blockchain liggen, tot de opkomst van de bitcoin, tot diverse casussen waarin de blockchain kan worden toegepast en de stippen op de horizon: alles staat erin. Dat maakt het tot een boek om niet alleen (of misschien zelfs juist niet) van kaft tot kaft te lezen, maar om in te grasduinen, bij te lezen wat je nog niet weet of zaken in na te zoeken die je nodig hebt.

Een ander belangrijk punt dat Bril en Bessems maken is de relatie tussen de digitale wereld en de reële wereld(blz. 151): het moment waarop iets uit de werkelijkheid waarde krijgt in het digitale is een cruciaal moment. Binnen de blockchain bestaat er een waarheid, maar de startpunten moeten goed zijn.

 

Ook de negen kernverbindingen zijn, hoewel wat managementjargon, helpt om de nieuwe manier van samenwerken te kaderen. Deze zaken worden wel uitgebreid toegelicht voor een niet-deskundig publiek.

Bovendien zijn de schrijvers zich erg bewust van de insteek die ze hebben gekozen. In de epiloog bespreken ze hun politiek getinte visie op de blockchain. Maar daarmee komen we dan ook bij het belangrijkste kritiekpunt op dit boek: het is een soort theorie van alles: de blockchain is de hamer en elk probleem verwordt ermee tot spijker. Met name in hoofdstuk 8 gebeurt dat waar de schrijvers van de blockchain als techniek, inzoomen op de blockchain als economisch organisatieprincipe.

En dat politieke wordt ook in een aantal andere hoofdstukken in nogal opdringerige zinssnedes vol aannames duidelijk:

“Maar alleen de blockchaintechnologie (wat dat ook precies moge zijn), uit een grote geheel (Bitcoin ecosysteem) halen is als een ijsbeer proberen te laten overleven in de woestijn. Het zou ook een slecht idee zijn om Blockchain Organiseren toe te passen binnen de muren van bestaande bedrijven. Wat wel nuttig kan zijn is bestaande interne procesen met behulp van Blockchain Organiseren, klaar te maken om overgeheveld te worden naar een gedeel transactientwerk.” (blz. 216) [Dat kan volgens mij best: zie mijn podcast voor prachtige voorbeelden]

“En dat vraagt een andere welvaartsmachine, met andere knoppen, andere mensen en vooral een ander perspectief en andere organisatievormen.” (blz. 123)

“Maar we gaan steeds meer leven in een tijd vaN consuminderen, een tijd van digitale productie en consumptie, met andere behoeften en organisatievraagstukken” (blz. 123)

De dikte van het boek is fijn om zaken na te zoeken, maar maakt ook dat er veel dubbelingen in zitten. Bovendien is het een flinke pil om helemaal te lezen, zeker gezien de hoeveelheid managementjargon.

Een fijn boek om te hebben, om over na te denken, maar minder leuk om helemaal te lezen.

The captains (regie: William Shatner)

Afbeeldingsresultaat voor the captains william shatnerBeoordeling: 3 sterren

Als fan van Star Trek was ik erg benieuwd naar deze documentare van William Shatner. Ik ben helaas wat minder enthousiast dan toen ik aan de documentaire begon. Hoewel Shatner mooie gesprekken voert met onder andere Kate Mulgrew, Patrick Stewart en Scott Bakula, is het geheel van de film wat oppervlakkig. Shatner is ook niet de beste interviewer en is net iets te centraal aanwezig in de film. En dan wordt anderhalf uur best wel lang.

Esio Trot (regie: Dearbhla Walsh)

Afbeeldingsresultaat voor esio trot movie poster

Beoordeling:

Ik heb het boek Esio Trot nooit gelezen, hoewel ik best wel wat van Roald Dahl verslonden heb. De film was erg leuk, charmant gemaakt en goed gespeeld. En toch, wil hij niet echt beklijven, zoals de verfilming van Sjakie en de chocoladefabriek dat wel doet.

De opbloeiende liefde tussen mr. Hoppy en mrs. Silver is mooi en in het kleine stuk met slechts twee hoofdkarakters komt dat goed naar voren. Er staan dan ook twee acteurs met een briljante staat van dienst die het in grote blockbusters als Spectre hebben laten zien, maar vooral op dit kleine podium prachtig tot hun recht komen.

En daar zit dan ook mijn meeste sympathie bij deze film, het is een klein toneelstuk, alsof je in het lokale theater zit, maar dan op het grote scherm.

Twee slechte films, dan ben ik er maar vanaf

https://i1.wp.com/www.dvdsreleasedates.com/posters/800/J/Jingle-All-the-Way-1996-movie-poster.jpg?resize=133%2C200&ssl=1Soms kom je zoveel slechte films tegen, dat het zonde is er aandacht aan te besteden, daarom doe ik er nu twee, dan ben ik er weer even van af. De hoogtepunten uit mijn filmkijkcarrière zijn Jingle all the way en Hello, my name is Doris.

Jingle alle the way is een voorspelbare kerstfilm vol slapstick. De typische Amerikaanse vader die te veel werkt uit de jaren ’90 (zoals Robin Williams in Hook) gaat een groots gevecht aan, dat hij uiteraard wint: het slappe verhaaltje loopt uiteraard goed af.

https://i0.wp.com/images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/81uX21-raTL._RI_.jpg?resize=150%2C200&ssl=1En dan dat andere briljantje stukje film. Alleen het acteerwerk en de charme van Sally Fields maakt deze film dragelijk. Hello, my name is Doris is echt niet goed! Stereotiepe rollen, voorspelbaarheid en flauwe dagdromen; alsof Bassie aan de binnenkant van zijn ogen gaat kijken.

Van deze films is Hello, my name is Doris nog net wat beter, maar met beide ben ik wel klaar.

 

 

Jacob van Lennep, Anekdoten

https://i0.wp.com/www.dbnl.org/auteurs/portret/lenn006_p23.gif?resize=168%2C200Beoordeling: 2 sterren

De negentiende eeuw lijkt wel de eeuw van de notoire verzamelaars en inventarisatiefetisjisten. Naast het prachtige Vertelcultuur in Nederland dat ik nog in mijn kast heb staan en enkele standaardwerken, zoals Brinkman’s Catalogus van Boeken waar ik tijdens mijn studie veelvuldig gebruik van heb gemaakt, is Jacob van Lenneps Anekdoten duidelijk een negentiende-eeuws product.

Het boek is een aaneenrijging van thematisch gerangschikte verhalen en verhaaltjes. Geen verdere ordening, geen kader of context. Gewoon een verzameling anekdoten. Je kunt er dan ook niet heel veel meer mee dan in grasduinen en links en rechts wat lezen. Het is te veel en te ongestructureerd om er lering uit te kunnen trekken. Voor een enkele intellectueel ogende verwijzing is het leuk.

Deck the halls (regie: John Whitesell)

Beoordeling:

Er zijn slechte kerstfilms en slechte kerstfilms en er is Deck the halls. Het is dat ik de film heb uitgezien, maar deze film ging werkelijk nergens over. Als je verwacht een positieve film vol ‘kerstjoy’ kom je bedrogen uit. De hoofdrolspelers zijn gemeen tegen elkaar en het verhaal is voorspelbaar en flauw.

Soms heb je dan nog goede acteurs die een slecht verhaal kunnen optillen naar een hoger niveau. Danny DeVito en Matthew Broderick krijgen dat niet voor elkaar. Met name voor een acteur met toch enige status als DeVito is het jammer dat hij ook zoveel bagger heeft gemaakt. Daarbij is dit wel een dieptepunt.

Multatuli, Max Havelaar

Beoordeling: 3 sterren

Max Havelaar heb ik voor de derde keer in mijn leven gelezen. De eerste keer was voor mijn leeslijst op de middelbare school. Ik snapte geen snars van het boek, mijn docent was overspannen dus druk om echt te presteren was er niet, dus ik heb het boek nooit uitgelezen.

De tweede keer was mijn eerste studiejaar. Met moeite heb ik me door het boek gewerkt, het tentamen goed gehaald en me uiteindelijk zelfs gespecialiseerd in de negentiende eeuw. Maar ik heb inmiddels ook veel betere boeken gelezen uit die Ijzeren Eeuw.

Maar ik wilde, nu ik het boek in de Perpetuareeks in de kast heb staan, toch nog weer een kans geven. Het boek zit ingenieus in elkaar en is interessant in zijn opzet. Ook de negentiende-eeuwse humor snap ik een stuk beter met de kennis van de negentiende eeuw die veel groter is geworden sinds 2003. Maar het boek blijft ook lastig te doorgronden. De verhandelingen over de wijze waarop het cultuurstelsel functioneert in Lebak zijn nogal saai, hoewel ze het kernpunt vormden voor Multatuli’s reden het boek te schrijven.

Drie sterren klinkt lekker gemiddeld en gek laag voor het derde beste boek uit de Nederlandse literatuur. Toch blijft het boek voor mij vooral erg interessant, maar niet zo heel leesbaar.

 

Dimitri Verhulst, Problemski hotel

Beoordeling: 3 sterren

Problemski hotel is het vierde boek van Verhulst dat ik las en met elk boek wordt Verhulst fragmentarischer: De helaasheid der dingen is nog een coherente roman, Godverdomse dagen op een godverdomse bol was al fragmentarischer en met Problemski hotel laat Verhulst de verhaallijn bijna helemaal los. Dat is mij echter te los en kan ik ook niet zo enthousiast over dit boek zijn als over eerdere boeken en zijn boekenweekgeschenk.

En dat terwijl dit thema, de asielzoeker, mij zeker interesseert. Niet alleen omdat ik dat in het werk van bijvoorbeeld Abdolah al erg leuk vond, maar vooral omdat ik het toneelstuk voor de toneelclub van de Grundel in 2000 over dit thema schreef. De verhalen van Verhulst zijn dan ook op zichzelf erg interessant. De structuur, maar ook de stijl vermoeien echter te veel tijdens het lezen. De stijl wordt soms erg grof, stevig en past minder goed bij sommige fragmenten in mijn ogen. Een aardig boek, maar geen topper.