Ocean’s eight (regie: Gary Ross)

[ OCEAN'S 8 POSTER ]

Beoordeling: 4 sterren

Met Jessie naar de film, dan wordt het wat mij betreft geen Mama Mia 2. Dus wordt het Ocean’s 8. En na Ocean’s 11 en Ocean’s 12 is dit de derde keer dat ik een Ocean’s-film bespreek. En eigenlijk de vierde, omdat ik stiekem ook al een keer meldde dat ik Ocean’s 13 heb gezien. En ik heb zo een duidelijke top-4 ontwikkeld: 13, 8, 11 en 12. En zoals je ziet ben ik over Ocean’s 8 vrij enthousiast.

De film met een volledig vrouwelijk dieventeam (de reactie van deze franchise op de feministische discussie in Hollywood), is grappig en spannend. De film lijkt in eerste instantie wat voorspelbaar, maar op driekwart zit een erg goede twist, die de film het kijken meer dan waard maakt. Het enige wat de film tot vier sterren maakt, is dat ik 13 nog net iets beter vond. En die plastische chirurgie…

Laatste anekdote bij deze film: het was de eerste film die ik in Kinepolis ‘s-Hertogenbosch zag. Een mooie nieuwe bioscoop waar ik zeker nog een keer ga terugkomen.

Inferno (regie: Ron Howard)

The DaVinci Code:  Inferno PosterBeoordeling: 4 sterren

Na The Da Vinci Code en  Angels and demons (naar Het Bernini Mysterie) is dit de derde film naar een boek Dan Brown die ik heb gezien. Over de eerste twee was ik lyrisch, deze film is ook goed, maar voor mijn gevoel net iets minder dan de vorige. Het zou kunnen zijn dat ik wen aan de Langdon-films, maar ik denk dat er ook een aantal zaken in de film zit die dit veroorzaakt.

Ten eerste is de spanning tussen de verschillende perspectieven in de film minder groot dan in de vorige films. Waar bij The Da Vinci code Silas’ verhaallijn bijdraagt aan de spanning en bij Angels and demons de sfeer rond het Vaticaan bijdraagt, ontbreekt een dergelijke lijn wat mij betreft. Bovendien gaan de verhoudingen in Browns verhalen je opvallen: je weet al vrij snel dat de mensen die je in het begin het meest vertrouwt, aan het einde de grootste tegenstanders blijken te zijn.

En toch, ondanks dit alles blijft het een mooie film: mooie beelden uit Florence, spannende whodunit-elementen, symbolische kunstgeschiedenis uiteraard en een mooie sfeer door de beelden en muziek. Zeker kijken.

The day after tomorrow (regie: Roland Emmerich)

THE-DAY-AFTER-TOMORROW-034-A-034-13-5x20-PROMO-MOVIE-POSTER

Beoordeling: 3 sterren

The day after tomorrow is zo’n film die ik al heel lang wilde zien: hij kwam uit in 2004 en nu stond hij op Netflix. En zoals wel vaker met zaken waar je lang naar uitkijkt. Soms vallen ze een beetje tegen. En dat is bij deze film ook zo.

Hoewel de effecten in de film mooi zijn, lijkt de film ook vooral gebaseerd op effectbejag. Het verhaal is wat dun, het einde wat voorspelbaar, de emoties liggen er wat dik bovenop. En toch, als je voor dat effectbejag gaat, is het best een aardige film.

 

I feel pretty (regie Marc Silverstein en Abby Kohn)

Gerelateerde afbeelding

Beoordeling: 3 sterren

De film I feel pretty hebben we alleen in de bioscoop gezien, omdat er op dat moment niet veel beters draaide waar Jessie en ik samen heen wilden. En het is wat je ervan verwacht: wat voorspelbaar, maar zowel de humor als de emotie waren opvallend oprecht op een bepaalde manier.

Met de film legt Shummer de vinger op de zere plek als het gaat om zaken als zelfbeeld, commercie en vrouwenvenijn in onze westerse samenleving. Dat doet ze op de voor haar bekend directe, wat lompe manier, waarbij ze zich er niet voor schaamt om ‘lelijk’ te spelen.

De film doet qua verhaal soms wat denken aan What women wantmaar gaat maatschappelijk gezien dieper. Leuke film als je een avondje met chips op de bank wil doorbrengen, maar toch ook nog even wil blijven nadenken over wat je nou gezien hebt.

Concussion (regie: Peter Landesman)

'Concussion'Beoordeling: 5 sterren

Wat is Concussion  toch een prachtige film. Net als Silver linings playbook vorige week ben ik opnieuw voor vijf sterren gegaan. En waarom? Niet omdat het binnen zijn genre zo’n originele film is: Concussion is een typische biopic. Maar de film is erg mooi gefilmd.

Will Smith is vaker goed, maar vooral in serieuze rollen. En in deze film speelt hij een fantastische hoofdrol, maar ook diverse bijrollen worden zo krachtig neergezet dat je direct meeleeft met de american footballspelers. Wow. Kijken!

Silver linings playbook (regie: David O. Russel)

Beoordeling: 5 sterren

Silver linings playbook  is een mooie film, prachtige cameravoering, de kleurfilters die de sfeer prachtiger ondersteunen, de suggestie die elke keer opnieuw in het verhaal wordt gebracht. De paar voorspelbaarheden worden daarmee volledig teniet gedaan.

En dan, naast de manier waarop het verhaal is gefilmd, is er het mooie verhaal het briljante acteerwerk en de sfeer tussen de hoofdpersonages die 100% geloofwaardig is. Prachtige film!

Eternal sunshine of the spotless mind (regie: Michel Gondry)

Beoordeling: 4 sterren

Eternal sunshine of the spotless mind is zo’n film waarvan je al heel lang de naam kent, maar die je maar nooit eens kijkt. Tot nu. En hij maakt de bekendheid zeker waar. Het is een gaaf concept, verwarrend en je moet je kop er goed bij houden. Jim Carrey speelt een prachtige rol en ook Kate Winslet is erg goed.

Wat een beetje tegenvalt is dat de film in het midden zo’n moment heeft waarop je denkt, “ik snap het kunstje nu wel”. Hoewel er daarna een nieuwe laag in het verhaal wordt aangeboord met de relatie tussen Dr. Howard Mierzwiak en zijn assistente, is dat nog niet niet voldoende om de film tot de spanning in het begin op te trekken. Daarom geen vijf sterren, maar hij zit er dicht tegenaan.

Tobor the great (regie: Lee Sholem)

Beoordeling: 3 sterren

Ik houd van sciencefictionfilms: Star Trek blijft mijn favoriete franchise. Maar het is ook superleuk om eens oude SciFi uit de kast te halen en te kijken hoe het er in de jaren ’50 aan toe ging. Tobor the great is een bekende uit die tijd. Een grappige film over een robot met een wat oppervlakkig verhaal. Dat oppervlakkige is wel naar de maatstaven van vandaag met series als Star Trek Discovery en films als Star Wars op het netvlies.

Tobor the great maakt in elk geval wel dat ik in het komende jaar wel vaker een oudje ga kijken en vandaar de aardige 3 sterren.

Coco (regie: Lee Unkrich en Adrian Molina)

Coco Large Poster

Beoordeling: 5 sterren

Bij Coco moet je in eerste instantie de voorfilm bespreken: Olaf’s frozen adventure. Deze superschattige spinoff van Frozen zit qua verhaal goed in elkaar. De humor is opnieuw leuk en de emotionele onderlaag spreekt je als kijker direct aan. Deze film alleen al is al bijna reden om naar de bioscoop te gaan.

En dan Coco zelf: het is een prachtig gemaakte film: high quality graphics en niet voor niets winnaar van een Oscar voor beste animatiefilm. Maar los van de techniek is het verhaal ook mooi: de makers hebben voor een bijzondere setting gekozen, de dia de los muertos. Het kleurrijke dodenrijk is stiekem erg vrolijk. En er is alle ruimte voor muziek. Een prachtige filmervaring en de vijf sterren meer dan waard!

The captains (regie: William Shatner)

Afbeeldingsresultaat voor the captains william shatnerBeoordeling: 3 sterren

Als fan van Star Trek was ik erg benieuwd naar deze documentare van William Shatner. Ik ben helaas wat minder enthousiast dan toen ik aan de documentaire begon. Hoewel Shatner mooie gesprekken voert met onder andere Kate Mulgrew, Patrick Stewart en Scott Bakula, is het geheel van de film wat oppervlakkig. Shatner is ook niet de beste interviewer en is net iets te centraal aanwezig in de film. En dan wordt anderhalf uur best wel lang.