Esio Trot (regie: Dearbhla Walsh)

Afbeeldingsresultaat voor esio trot movie poster

Beoordeling:

Ik heb het boek Esio Trot nooit gelezen, hoewel ik best wel wat van Roald Dahl verslonden heb. De film was erg leuk, charmant gemaakt en goed gespeeld. En toch, wil hij niet echt beklijven, zoals de verfilming van Sjakie en de chocoladefabriek dat wel doet.

De opbloeiende liefde tussen mr. Hoppy en mrs. Silver is mooi en in het kleine stuk met slechts twee hoofdkarakters komt dat goed naar voren. Er staan dan ook twee acteurs met een briljante staat van dienst die het in grote blockbusters als Spectre hebben laten zien, maar vooral op dit kleine podium prachtig tot hun recht komen.

En daar zit dan ook mijn meeste sympathie bij deze film, het is een klein toneelstuk, alsof je in het lokale theater zit, maar dan op het grote scherm.

Twee slechte films, dan ben ik er maar vanaf

https://i1.wp.com/www.dvdsreleasedates.com/posters/800/J/Jingle-All-the-Way-1996-movie-poster.jpg?resize=133%2C200&ssl=1Soms kom je zoveel slechte films tegen, dat het zonde is er aandacht aan te besteden, daarom doe ik er nu twee, dan ben ik er weer even van af. De hoogtepunten uit mijn filmkijkcarrière zijn Jingle all the way en Hello, my name is Doris.

Jingle alle the way is een voorspelbare kerstfilm vol slapstick. De typische Amerikaanse vader die te veel werkt uit de jaren ’90 (zoals Robin Williams in Hook) gaat een groots gevecht aan, dat hij uiteraard wint: het slappe verhaaltje loopt uiteraard goed af.

https://i0.wp.com/images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/81uX21-raTL._RI_.jpg?resize=150%2C200&ssl=1En dan dat andere briljantje stukje film. Alleen het acteerwerk en de charme van Sally Fields maakt deze film dragelijk. Hello, my name is Doris is echt niet goed! Stereotiepe rollen, voorspelbaarheid en flauwe dagdromen; alsof Bassie aan de binnenkant van zijn ogen gaat kijken.

Van deze films is Hello, my name is Doris nog net wat beter, maar met beide ben ik wel klaar.

 

 

Deck the halls (regie: John Whitesell)

Beoordeling:

Er zijn slechte kerstfilms en slechte kerstfilms en er is Deck the halls. Het is dat ik de film heb uitgezien, maar deze film ging werkelijk nergens over. Als je verwacht een positieve film vol ‘kerstjoy’ kom je bedrogen uit. De hoofdrolspelers zijn gemeen tegen elkaar en het verhaal is voorspelbaar en flauw.

Soms heb je dan nog goede acteurs die een slecht verhaal kunnen optillen naar een hoger niveau. Danny DeVito en Matthew Broderick krijgen dat niet voor elkaar. Met name voor een acteur met toch enige status als DeVito is het jammer dat hij ook zoveel bagger heeft gemaakt. Daarbij is dit wel een dieptepunt.

The fundamentals of caring (regie: Rob Burnett)

Beoordeling: 4 sterren

The fundamentals of caring is een film die een beetje doet denken aan Intouchables: een betuttelde gehandicapte gaat er met zijn verzorger vandoor op een groot avontuur. Toch kent deze film een andere vorm van humor. De leeftijd van de hoofdpersonen speelt daarin mee.

De chemie tussen Paul Rudd (Friends!), Selena Gomez en Craig Roberts werkt in deze film erg goed. Grappen vallen goed, zonder dat de dramatische emotionele onderlaag uit het zicht raakt. De film kent veel redelijk voorspelbare situaties, maar heeft ook genoeg onverwachts om spannend te blijven tot het einde.

The fundamentals of caring was een erg vermakelijke film die ik graag wilde uitzien. Wel blijft de film niet heel erg hangen en als je me na een tijdje vraagt hoe het verhaal ook weer verliep of afliep: ik zou het je waarschijnlijk niet meer kunnen vertellen. En dat is jammer.

Disney, het blijven prachtfilms

Wanneer je kinderen hebt, krijg je ook de kans om weer eens in je eigen jeugd te duiken en de Disney Classics weer eens te zien. Veel van die films zijn ontzettend leuk: Assepoester, Sneeuwwitje, Jungle Book, Dumbo, Pinokkio, Belle en het Beest. Frozen en Princess and the frog.

Eigenlijk zijn er drie categorieën: de gouwe ouwe. Ze zijn goed, raken niet bijzonder, maar zijn wel vermakelijk. Hieronder vallen onder andere PinokkioAssepoester, Sneeuwwitje en Jungle Book. De liedjes blijven pakkend, ook na zoveel jaar. Rokende kinderen in Pinokkio zijn wel wat uit de tijd geraakt en ook de stereotype rolverdeling is wat gedateerd, maar ook de jongste kinderen (Noor en Daan zijn 3 en 2) spreken deze films nog steeds aan.

Dan de jeugdklassiekers van mijzelf: Belle en het Beest. Na de musical is het leuk om ook weer eens het origineel te zien. Deze film heeft zelfs een nieuwe scène gekregen in de heruitgave.

Maar ik wil het vooral over de verrassingen uit de laatste maanden: Frozen en Princess and the frog. Van die laatste is het vooral de muziek die mij aanspreekt. New Orleans’ jazzscene levert mooie nummers op. De nummers in Frozen zijn misschien nog wel sterker. Als ik zie hoe mijn kinderen reageren op de film, snap ik heel goed dat het de bestlopende en bestverkopende film in jaren is voor Disney. Een spannend verhaal, leuke personages die echter wel wat te strak zijn uitgesneden.

Al met al vermaken we ons kostelijk met wat Disney op zijn tijd. Wellicht over een tijdje meer.

Despicable me 3 (regie: Pierre Coffin en Kyle Balda)

Beoordeling: 4 sterren

Met de kindjes naar de bioscoop: nooit gedaan, maar groot succes. Bleek achteraf zelfs dat we bij de voorpremière waren. Met een echte Minion in de foyer. Boften wij even.

Met de film was het ook boffen: Despicable me was thuis al een tijdje populair (inmiddels niet meer, zo gaat dat als je jong bent). Deze film was zeker ook leuk, maar wel een stukje gewelddadiger dan de eerste film en daarmee iets minder geschikt voor de jongste kinderen. Met de verwijzingen naar de jaren ’80 en weer een hoop leuke humor een prima film. Net wat minder dan het origineel, maar zeker 4 sterren.

Muppets from space (regie: Tim Hill)

Beoordeling: 2 sterren

Muppets from space. Tja, wat zal ik zeggen. Mwah. Dat vat de film het beste samen. Een paar grapjes richting Star Trek en dergelijke series, een niet zo sterk verhaal en weinig boeiende liedjes. Overslaan dus.

Despicable me (regie: Pierre Coffin en Chris Renaud)

Beoordeling:

In het begin vond ik die hele Minion-rage maar raar: gele poppetjes die banana roepen, ik kon er niet zo veel mee. Tot ik Despicable me zag. De film is namelijk leuk. En binnen de context van de film zijn de Minions ook leuk.

Niet alleen is de film goed geproduceerd, het verhaal is ijzersterk, de personages zijn beminnelijk en grappig, maar het verhaal kent ook een overtuigende emotionele laag. Je gaat je hechten aan de personages. Een geweldige film en eentje die maakte dat we zelfs naar de bioscoop zijn gegaan voor Despicable me 3.

The jungle book (regie: Jon Favreau)

Beoordeling: 2 sterren

De nieuwe verfilming van The jungle book is niet helemaal mijn film. Hij is prachtig gemaakt, maar erg traag en behoorlijk saai. De lichtheid is er wel vanaf, maar dat past op zich wel bij Rudyard Kipling als schrijver. Op IMDB en in de recensies is men lyrisch, maar ik niet. Jammer: 2 sterren.

Hidden figures (regie: Theodore Melfi)

Beoordeling: 5 sterren

Ons eerste avondje naar de film met onze nieuwe oppas voor Noor en Daan leidde naar de Verkadefabriek voor de film Hidden figures. Ik had de trailer net gezien naar aanleiding van Pharell Williams’ album en ik was direct geïnteresseerd. En de film is alles behalve tegengevallen!

Het verhaal past ontzettend in deze tijd met discussies over zwarte films in Hollywood. Maar het is niet alleen maar een film met zwarte hoofdrolspelers en een morele boodschap; het is ook een ontzettend goed verhaal, grappig en emotioneel tegelijk. Je kunt ontzettend goed meeleven, de muziek ondersteunt het verhaal goed en de casting is fantastisch. Met namen als Janelle Monáe, Kevin Constner, Taraji Henson, Octavia Spencer, Jim Parsons en Kirsten Dunst heb je sterren in huis. Een aanrader voor iedereen, dus kijk waar de film draait!