I am your father (regie: Marcos Cabotá & Toni Bestard)

Beoordeling: 5 sterren

I am your father is een prachtige documentaire. De ontwikkelingen die David Price meemaakt zijn goed in beeld gebracht en de film is een goede mix tussen uitleg, interview en interpretatie.

Bovendien wordt het verhaal in een breder perspectief geplaatst, waardoor het niet het rancuneuze verhaal van een gepasseerde acteur is, maar een document over een stuk historie. Bovendien is het een écht verhaal, waarin je als kijker mee kunt leven met Price. Invoelend en journalistiek tegelijk: een ware kunst.

2 keer How the Grinch stole Christmas

Beoordeling: 4 sterren

In de kerstvakantie hebben we twee keer How the Grinch stole Christmas gezien. Eén keer in de versie met Jim Carey uit 2000 en één keer de versie uit 2018, gemaakt door Illumination (van de Minions onder andere). En vooral het vergelijken van beide versies is leuk.

Natuurlijk is het boek van Dr. Seuss een geweldig uitgangspunt om een verhaal van te maken. Zijn taal en poëzie zijn ijzersterk. En in beide films is die taal gelukkig ook ruimschoots aanwezig, in de versie uit 2018 zelfs nog wat sterker dan die uit 2000.

Wat opvalt bij de film uit 2000, is dat de Grinch gemener is. Hij lijkt daar vooral een slechterik waarbij je na verloop van tijd pas ontdekt dat daar een oorzaak aan ten grondslag ligt. Hij lijkt wat kwaadaardiger van inborst. Bij de versie uit 2018 is de nadruk wat meer op het zielige, het eenzame van de Grinch komen te liggen. En uiteraard is hij ook nu een gemenerik, maar minder kwaadaardig en vaker met een lach of grapje als resultaat.

En bij de nieuwste versie is de stijl van Illumination duidelijk herkenbaar. Deze filmstudio heeft een duidelijk ‘handschrift’ en die spreekt mij (en blijkbaar het brede publiek) zeer aan.

Al met al waren het vermakelijke dagen  met Kerstmis en Nieuwjaar. En beide films krijgen een mooie beoordeling!

A star is born (regie: Bradley Cooper)

Beoordeling: 5 sterren

Ja, ik ga in deze recensie alle mooie woorden die al over deze film geschreven zijn eens rustig herhalen. Het verhaal is aangrijpend, de muziek is goed, het is mooi gefilmd en de hele beleving is in één woord “Wow”. En Lady Gaga is een geboren actrice. 

Wat mij verder opviel bij het kijken zijn de parallellen met Walk the line, zowel wat betreft een deel van het verhaal als in de sfeer van de film. En net als die film, moet iedereen deze gaan zien.

Hostiles (regie: Scott Cooper)

Beoordeling: 5 sterren

Westerns hebben niet direct mijn voorkeur als ik een film kies, maar Hostiles is een erg mooie film, die toevallig ook nog eens een western is.

Wat deze film zo sterk maakt is de manier waarop het verhaal je diep raakt. De heftige scènes komen hard binnen, maar het trage tempo van de film geeft je wel de ruimte en tijd om die te verwerken. De hoofdpersoon raakt je eveneens: hij lijkt alles te winnen en tegelijkertijd alles te verliezen.

Een aanbeveling voor iedereen met vijf sterren!

Ocean’s eight (regie: Gary Ross)

[ OCEAN'S 8 POSTER ]

Beoordeling: 4 sterren

Met Jessie naar de film, dan wordt het wat mij betreft geen Mama Mia 2. Dus wordt het Ocean’s 8. En na Ocean’s 11 en Ocean’s 12 is dit de derde keer dat ik een Ocean’s-film bespreek. En eigenlijk de vierde, omdat ik stiekem ook al een keer meldde dat ik Ocean’s 13 heb gezien. En ik heb zo een duidelijke top-4 ontwikkeld: 13, 8, 11 en 12. En zoals je ziet ben ik over Ocean’s 8 vrij enthousiast.

De film met een volledig vrouwelijk dieventeam (de reactie van deze franchise op de feministische discussie in Hollywood), is grappig en spannend. De film lijkt in eerste instantie wat voorspelbaar, maar op driekwart zit een erg goede twist, die de film het kijken meer dan waard maakt. Het enige wat de film tot vier sterren maakt, is dat ik 13 nog net iets beter vond. En die plastische chirurgie…

Laatste anekdote bij deze film: het was de eerste film die ik in Kinepolis ‘s-Hertogenbosch zag. Een mooie nieuwe bioscoop waar ik zeker nog een keer ga terugkomen.

Inferno (regie: Ron Howard)

The DaVinci Code:  Inferno PosterBeoordeling: 4 sterren

Na The Da Vinci Code en  Angels and demons (naar Het Bernini Mysterie) is dit de derde film naar een boek Dan Brown die ik heb gezien. Over de eerste twee was ik lyrisch, deze film is ook goed, maar voor mijn gevoel net iets minder dan de vorige. Het zou kunnen zijn dat ik wen aan de Langdon-films, maar ik denk dat er ook een aantal zaken in de film zit die dit veroorzaakt.

Ten eerste is de spanning tussen de verschillende perspectieven in de film minder groot dan in de vorige films. Waar bij The Da Vinci code Silas’ verhaallijn bijdraagt aan de spanning en bij Angels and demons de sfeer rond het Vaticaan bijdraagt, ontbreekt een dergelijke lijn wat mij betreft. Bovendien gaan de verhoudingen in Browns verhalen je opvallen: je weet al vrij snel dat de mensen die je in het begin het meest vertrouwt, aan het einde de grootste tegenstanders blijken te zijn.

En toch, ondanks dit alles blijft het een mooie film: mooie beelden uit Florence, spannende whodunit-elementen, symbolische kunstgeschiedenis uiteraard en een mooie sfeer door de beelden en muziek. Zeker kijken.

The day after tomorrow (regie: Roland Emmerich)

THE-DAY-AFTER-TOMORROW-034-A-034-13-5x20-PROMO-MOVIE-POSTER

Beoordeling: 3 sterren

The day after tomorrow is zo’n film die ik al heel lang wilde zien: hij kwam uit in 2004 en nu stond hij op Netflix. En zoals wel vaker met zaken waar je lang naar uitkijkt. Soms vallen ze een beetje tegen. En dat is bij deze film ook zo.

Hoewel de effecten in de film mooi zijn, lijkt de film ook vooral gebaseerd op effectbejag. Het verhaal is wat dun, het einde wat voorspelbaar, de emoties liggen er wat dik bovenop. En toch, als je voor dat effectbejag gaat, is het best een aardige film.

 

I feel pretty (regie Marc Silverstein en Abby Kohn)

Gerelateerde afbeelding

Beoordeling: 3 sterren

De film I feel pretty hebben we alleen in de bioscoop gezien, omdat er op dat moment niet veel beters draaide waar Jessie en ik samen heen wilden. En het is wat je ervan verwacht: wat voorspelbaar, maar zowel de humor als de emotie waren opvallend oprecht op een bepaalde manier.

Met de film legt Shummer de vinger op de zere plek als het gaat om zaken als zelfbeeld, commercie en vrouwenvenijn in onze westerse samenleving. Dat doet ze op de voor haar bekend directe, wat lompe manier, waarbij ze zich er niet voor schaamt om ‘lelijk’ te spelen.

De film doet qua verhaal soms wat denken aan What women wantmaar gaat maatschappelijk gezien dieper. Leuke film als je een avondje met chips op de bank wil doorbrengen, maar toch ook nog even wil blijven nadenken over wat je nou gezien hebt.

Concussion (regie: Peter Landesman)

'Concussion'Beoordeling: 5 sterren

Wat is Concussion  toch een prachtige film. Net als Silver linings playbook vorige week ben ik opnieuw voor vijf sterren gegaan. En waarom? Niet omdat het binnen zijn genre zo’n originele film is: Concussion is een typische biopic. Maar de film is erg mooi gefilmd.

Will Smith is vaker goed, maar vooral in serieuze rollen. En in deze film speelt hij een fantastische hoofdrol, maar ook diverse bijrollen worden zo krachtig neergezet dat je direct meeleeft met de american footballspelers. Wow. Kijken!

Silver linings playbook (regie: David O. Russel)

Beoordeling: 5 sterren

Silver linings playbook  is een mooie film, prachtige cameravoering, de kleurfilters die de sfeer prachtiger ondersteunen, de suggestie die elke keer opnieuw in het verhaal wordt gebracht. De paar voorspelbaarheden worden daarmee volledig teniet gedaan.

En dan, naast de manier waarop het verhaal is gefilmd, is er het mooie verhaal het briljante acteerwerk en de sfeer tussen de hoofdpersonages die 100% geloofwaardig is. Prachtige film!