Eternal sunshine of the spotless mind (regie: Michel Gondry)

Beoordeling: 4 sterren

Eternal sunshine of the spotless mind is zo’n film waarvan je al heel lang de naam kent, maar die je maar nooit eens kijkt. Tot nu. En hij maakt de bekendheid zeker waar. Het is een gaaf concept, verwarrend en je moet je kop er goed bij houden. Jim Carrey speelt een prachtige rol en ook Kate Winslet is erg goed.

Wat een beetje tegenvalt is dat de film in het midden zo’n moment heeft waarop je denkt, “ik snap het kunstje nu wel”. Hoewel er daarna een nieuwe laag in het verhaal wordt aangeboord met de relatie tussen Dr. Howard Mierzwiak en zijn assistente, is dat nog niet niet voldoende om de film tot de spanning in het begin op te trekken. Daarom geen vijf sterren, maar hij zit er dicht tegenaan.

Tobor the great (regie: Lee Sholem)

Beoordeling: 3 sterren

Ik houd van sciencefictionfilms: Star Trek blijft mijn favoriete franchise. Maar het is ook superleuk om eens oude SciFi uit de kast te halen en te kijken hoe het er in de jaren ’50 aan toe ging. Tobor the great is een bekende uit die tijd. Een grappige film over een robot met een wat oppervlakkig verhaal. Dat oppervlakkige is wel naar de maatstaven van vandaag met series als Star Trek Discovery en films als Star Wars op het netvlies.

Tobor the great maakt in elk geval wel dat ik in het komende jaar wel vaker een oudje ga kijken en vandaar de aardige 3 sterren.

Coco (regie: Lee Unkrich en Adrian Molina)

Coco Large Poster

Beoordeling: 5 sterren

Bij Coco moet je in eerste instantie de voorfilm bespreken: Olaf’s frozen adventure. Deze superschattige spinoff van Frozen zit qua verhaal goed in elkaar. De humor is opnieuw leuk en de emotionele onderlaag spreekt je als kijker direct aan. Deze film alleen al is al bijna reden om naar de bioscoop te gaan.

En dan Coco zelf: het is een prachtig gemaakte film: high quality graphics en niet voor niets winnaar van een Oscar voor beste animatiefilm. Maar los van de techniek is het verhaal ook mooi: de makers hebben voor een bijzondere setting gekozen, de dia de los muertos. Het kleurrijke dodenrijk is stiekem erg vrolijk. En er is alle ruimte voor muziek. Een prachtige filmervaring en de vijf sterren meer dan waard!

The captains (regie: William Shatner)

Afbeeldingsresultaat voor the captains william shatnerBeoordeling: 3 sterren

Als fan van Star Trek was ik erg benieuwd naar deze documentare van William Shatner. Ik ben helaas wat minder enthousiast dan toen ik aan de documentaire begon. Hoewel Shatner mooie gesprekken voert met onder andere Kate Mulgrew, Patrick Stewart en Scott Bakula, is het geheel van de film wat oppervlakkig. Shatner is ook niet de beste interviewer en is net iets te centraal aanwezig in de film. En dan wordt anderhalf uur best wel lang.

Esio Trot (regie: Dearbhla Walsh)

Afbeeldingsresultaat voor esio trot movie poster

Beoordeling:

Ik heb het boek Esio Trot nooit gelezen, hoewel ik best wel wat van Roald Dahl verslonden heb. De film was erg leuk, charmant gemaakt en goed gespeeld. En toch, wil hij niet echt beklijven, zoals de verfilming van Sjakie en de chocoladefabriek dat wel doet.

De opbloeiende liefde tussen mr. Hoppy en mrs. Silver is mooi en in het kleine stuk met slechts twee hoofdkarakters komt dat goed naar voren. Er staan dan ook twee acteurs met een briljante staat van dienst die het in grote blockbusters als Spectre hebben laten zien, maar vooral op dit kleine podium prachtig tot hun recht komen.

En daar zit dan ook mijn meeste sympathie bij deze film, het is een klein toneelstuk, alsof je in het lokale theater zit, maar dan op het grote scherm.

Twee slechte films, dan ben ik er maar vanaf

https://i1.wp.com/www.dvdsreleasedates.com/posters/800/J/Jingle-All-the-Way-1996-movie-poster.jpg?resize=133%2C200&ssl=1Soms kom je zoveel slechte films tegen, dat het zonde is er aandacht aan te besteden, daarom doe ik er nu twee, dan ben ik er weer even van af. De hoogtepunten uit mijn filmkijkcarrière zijn Jingle all the way en Hello, my name is Doris.

Jingle alle the way is een voorspelbare kerstfilm vol slapstick. De typische Amerikaanse vader die te veel werkt uit de jaren ’90 (zoals Robin Williams in Hook) gaat een groots gevecht aan, dat hij uiteraard wint: het slappe verhaaltje loopt uiteraard goed af.

https://i0.wp.com/images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/81uX21-raTL._RI_.jpg?resize=150%2C200&ssl=1En dan dat andere briljantje stukje film. Alleen het acteerwerk en de charme van Sally Fields maakt deze film dragelijk. Hello, my name is Doris is echt niet goed! Stereotiepe rollen, voorspelbaarheid en flauwe dagdromen; alsof Bassie aan de binnenkant van zijn ogen gaat kijken.

Van deze films is Hello, my name is Doris nog net wat beter, maar met beide ben ik wel klaar.

 

 

Deck the halls (regie: John Whitesell)

Beoordeling:

Er zijn slechte kerstfilms en slechte kerstfilms en er is Deck the halls. Het is dat ik de film heb uitgezien, maar deze film ging werkelijk nergens over. Als je verwacht een positieve film vol ‘kerstjoy’ kom je bedrogen uit. De hoofdrolspelers zijn gemeen tegen elkaar en het verhaal is voorspelbaar en flauw.

Soms heb je dan nog goede acteurs die een slecht verhaal kunnen optillen naar een hoger niveau. Danny DeVito en Matthew Broderick krijgen dat niet voor elkaar. Met name voor een acteur met toch enige status als DeVito is het jammer dat hij ook zoveel bagger heeft gemaakt. Daarbij is dit wel een dieptepunt.

The fundamentals of caring (regie: Rob Burnett)

Beoordeling: 4 sterren

The fundamentals of caring is een film die een beetje doet denken aan Intouchables: een betuttelde gehandicapte gaat er met zijn verzorger vandoor op een groot avontuur. Toch kent deze film een andere vorm van humor. De leeftijd van de hoofdpersonen speelt daarin mee.

De chemie tussen Paul Rudd (Friends!), Selena Gomez en Craig Roberts werkt in deze film erg goed. Grappen vallen goed, zonder dat de dramatische emotionele onderlaag uit het zicht raakt. De film kent veel redelijk voorspelbare situaties, maar heeft ook genoeg onverwachts om spannend te blijven tot het einde.

The fundamentals of caring was een erg vermakelijke film die ik graag wilde uitzien. Wel blijft de film niet heel erg hangen en als je me na een tijdje vraagt hoe het verhaal ook weer verliep of afliep: ik zou het je waarschijnlijk niet meer kunnen vertellen. En dat is jammer.

Disney, het blijven prachtfilms

Wanneer je kinderen hebt, krijg je ook de kans om weer eens in je eigen jeugd te duiken en de Disney Classics weer eens te zien. Veel van die films zijn ontzettend leuk: Assepoester, Sneeuwwitje, Jungle Book, Dumbo, Pinokkio, Belle en het Beest. Frozen en Princess and the frog.

Eigenlijk zijn er drie categorieën: de gouwe ouwe. Ze zijn goed, raken niet bijzonder, maar zijn wel vermakelijk. Hieronder vallen onder andere PinokkioAssepoester, Sneeuwwitje en Jungle Book. De liedjes blijven pakkend, ook na zoveel jaar. Rokende kinderen in Pinokkio zijn wel wat uit de tijd geraakt en ook de stereotype rolverdeling is wat gedateerd, maar ook de jongste kinderen (Noor en Daan zijn 3 en 2) spreken deze films nog steeds aan.

Dan de jeugdklassiekers van mijzelf: Belle en het Beest. Na de musical is het leuk om ook weer eens het origineel te zien. Deze film heeft zelfs een nieuwe scène gekregen in de heruitgave.

Maar ik wil het vooral over de verrassingen uit de laatste maanden: Frozen en Princess and the frog. Van die laatste is het vooral de muziek die mij aanspreekt. New Orleans’ jazzscene levert mooie nummers op. De nummers in Frozen zijn misschien nog wel sterker. Als ik zie hoe mijn kinderen reageren op de film, snap ik heel goed dat het de bestlopende en bestverkopende film in jaren is voor Disney. Een spannend verhaal, leuke personages die echter wel wat te strak zijn uitgesneden.

Al met al vermaken we ons kostelijk met wat Disney op zijn tijd. Wellicht over een tijdje meer.

Despicable me 3 (regie: Pierre Coffin en Kyle Balda)

Beoordeling: 4 sterren

Met de kindjes naar de bioscoop: nooit gedaan, maar groot succes. Bleek achteraf zelfs dat we bij de voorpremière waren. Met een echte Minion in de foyer. Boften wij even.

Met de film was het ook boffen: Despicable me was thuis al een tijdje populair (inmiddels niet meer, zo gaat dat als je jong bent). Deze film was zeker ook leuk, maar wel een stukje gewelddadiger dan de eerste film en daarmee iets minder geschikt voor de jongste kinderen. Met de verwijzingen naar de jaren ’80 en weer een hoop leuke humor een prima film. Net wat minder dan het origineel, maar zeker 4 sterren.