The golden compass (regie: Chris Weiz)

The Golden Compass

Beoordeling: 1 ster

Al heel lang hebben wij The golden compass in de kast staan en al heel lang willen we deze film een keer zien. En dat terwijl het mijn genre helemaal niet is. Ik vond Harry Potter nooit leuk en The lord of the rings vond ik leuk genoeg, maar wel voor maar één keer.

De verwachtingen waren hoog gespannen, maar na 10 minuten zagen we al dat dit niets voor ons is. De visuele effecten zijn niet voor niets met een Oscar beloond, maar het verhaal is niet interessant en de sterrencast weet mij niet te boeien. Dus na nog 10 minuten extra proberen ging er een andere film in.

The Smurfs (regie: Raja Gosnell)

The Smurfs

Beoordeling: 1 ster

The smurfs werden aangekondigd op tv, dus vol enthousiasme zaten Jessie en ik klaar om ons onder te dompelen in een wereld vol blauwe mannetje. Maar wat een drama!

Het lijkt wel een parodie op de Smurfen. Het doet absoluut geen recht aan de traditie. De menselijke acteur zijn continu aan het overacteren, de combinatie tussen de menselijke acteurs en de 3d-animaties is op veel momenten slecht, vooral wanneer de zij de smurfen in hun handen houden. Het verhaal slaat werkelijk nergens op. En dan komt er ook nog een deel 2 uit. Ik ben benieuwd wie die wil gaan zien!

Alles is familie (regie: Joram Lürsen)

Alles is familie

Beoordeling: 1 ster

In geen tijden heb ik een film gezien die ik vanuit de grond van mijn hart met één ster ga beoordelen. Hercules van een tijdje geleden telt niet mee, die is als B-film in de markt gezet, dus daar verwacht je ook niet al te veel van. Alles is familie suggereert een relatie met Alles is liefde en die film vond ik erg leuk. Het contrast kan echter niet groter zijn.

Allereerst heeft Alles is familie nauwelijks een verhaal. De typen worden neergezet, dat waar ze mee worstelen is in enkele minuten duidelijk en vervolgens moet je nog twee uur wachten tot ze daar zijn gekomen waarvan je bijna direct weet wat hun eindpunt wordt. De goede afloop vertragen, een techniek die in veel kinderboeken en triviale literatuur wordt gebruikt, is hier tot op het uiterste gerekt, maar wat mij ver over de uiterste rekbaarheid heen.

Om dat niet-verhaal te vertolken is half afgewerkt soapland uit de kast getrokken, afgewisseld met een enkel rolletje voor enkele BN’ers. Kees van Kooten (de papa van de schrijfster) geeft in de hele film nog de beste en lachwekkendste presentatie weg. Thijs Römer kan niets anders dan hij in Cloaca ook al deed, kan die jongen nog wat anders? Carice van Houten, die toch in Game of thrones en Valkyrie heeft gestaan, speelt alsof ze in het dorpshuis de plaatstelijke toneelvereniging vertegenwoordigt, om je kapot te schamen! En Martine Bijl die de laatste 9 jaar alleen nog maar Hak-reclames deed, is ook meer vanwege haar naam dan haar briljante bijdrage aan deze film in de cast opgenomen.

Kim van Kooten kan echt wel wat: Phileine zegt sorry was een leuke film, Alles is liefde was  goed en in Zusje zette ze een bijzondere rol neer. Maar dit is echt helemaal niets. Alles ontbreekt: verhaal, acteertalent en het ontbreken van een sfeertje en de stereotype locaties (een grote villa, die zo uit 10 andere Nederlandse films geplukt lijkt) en muziek (op het niveau: de danspasjes op de dansvloer beelden te tekst uit): lachwekkend. Ik ben blij dat we deze film thuis op de bank en niet in de bioscoop bekeken hebben.

Marjoleine de Vos, Kat van sneeuw

Beoordeling: 1 ster

Ik was na haar bundel met bespiegelende stukken als niet zo erg enthousiast over Marjoleine de Vos. Haar dichtbundel maakt dat niet beter. Wat kan deze vrouw eigenlijk wél? En waarom wordt haar werk überhaupt uitgegeven? Zijn er mensen die hier geld voor betalen? Waarom wil het NRC met een alles behalve goede schrijfster in zee? Ik snap het niet.

Taal, literatuur en poëzie kunnen choqueren, emotioneren, de wereld in beweging brengen. De taal van De Vos doet dat alles behalve. Het doet helemaal niets. Talig niet bijzonder, thematisch leeg en vol gemeenplaatsen als “Een eikenboom is hij, zijn lijf verstijfd”. Wat een bagger!

Hercules (regie: Luigi Cozzi)

HerculesBeoordeling: 1 ster

In december hadden wij MGM Movie Channel als gratis zender van de maand. Hoewel MGM heel goede James Bonds heeft geproduceerd, produceerden ze ook ontzettend slechte films. Wat een pulp is Hercules, zeg! Wel lachen, zo’n B-film, maar verder geen woorden aan vuil maken.

Louis Couperus, Als ik, bij voorbeeld, de geest van mijn moeder[…] (boekenweekgeschenk 1974)

Beoordeling: 1 ster

Ik kan over dit boekenweekgeschenk heel kort zijn: ik hou niet van Louis Couperus. Ik dacht, misschien dat fragmenten uit zijn oeuvre mij van de schoonheid van zijn werk kunnen overtuigen, maar nee. Na twee pagina’s kreeg ik mezelf niet verder gepusht. Niks voor mij!

Did you hear about the Morgans? (regie: Marc Lawrence)

Did you hear about the morgans Beoordeling: 1 ster

Er zijn van die films waarbij je van te voren al weet dat het helemaal niets kan zijn. Did you hear about the Morgans? is zo’n film. Het verhaal is voorspelbaar, de film totaal niet spannend, het spel van Hugh Grant en Sarah Jessica Parker is niet zo goed (en dat rode haar!). Het is een wonder dat we de film überhaupt afgekeken hebben. Ritueel verbranden en weg ermee!

The trip (regie: Michael Winterbottom)

The trip Beoordeling: 1 ster

Van sommige films vraag je je echt af waarom ze gemaakt zijn en waarom er op IMDB een 7 aan wordt gegeven. De film The trip is er zo één. Zoals ook Jessie al vermeldde:  twee vrienden gaan op reis om restaurants te recenseren en beleven…. niets. Na ruim een half uur geneuzel vonden we het allebei genoeg en hebben we wat anders aangezet. Flut!

Hermine Heijermans, Snikken en smartlapjes (boekenweekgeschenk

Snikken en smartlapjesBeoordeling: 1 ster

Het boekenweekgeschenk van 1976 is echt één van de slechtste ooit. Snikken en smartlapjes is een bloemlezing uit Nederlandse smartlappen uit de eerste decennia van de 20e eeuw. Voorafgaand krijg je als lezer een inleiding van Hermine Heijermans (dochter van Herman Heijermans) voorgeschoteld.

Deze inleiding is tenenkrommend: de opbouw rammelt en inhoudelijk lijkt ze geen punt te kunnen maken of in elk geval niet te kunnen kiezen wélk punt ze wil maken. Het is een slecht betoog van een oude (74) vrouw die terugkijkt en ziet dat het vroeger allemaal beter was.

Ook de uitvoering van het boekje, de afbeeldingen, vormgeving, tekstopmaak, alinea-opmaak; het is allemaal onaantrekkelijk en spreken zeker een lezer van nu niet meer aan. Ik kan me echter ook niet voorstellen dat men hier destijds lovend over was, al was ik er nog niet bij. Ik vind het in elk geval niks.

Salmon Rushdie, De duivelsverzen

De duivelsverzen

Beoordeling: 1 ster

Zolang als Jessie en ik samenwonen staat De duivelsverzen in onze boekenkast (hij kwam namelijk bij Jessie vandaan). En al net zolang wilde ik dit boek een keer gaan lezen. Nou heb ik niet zulke heel goede ervaringen met Salmon Rushdie, dus ik was wat huiverig, maar vol goede moed ben ik gestart aan de kleine 500 pagina’s.

Na iets meer dan 100 heb ik het echter opgegeven. Het boek is rommelig, het verhaal springt van de hak op de tak en is slecht te volgen. Ook het boekenweekgeschenk zat vol filosofische uitweidingen die te ver van de kern van het boek af stonden en dat is bij De duivelsverzen ook het geval. Ik heb zelfs een samenvatting moeten bekijken om het verhaalverloop in de eerste 100 pagina’s te kunnen volgen.

Ik wil best mee in een filosofische droomwereld en hou van magisch realisme, maar dan moet je als lezer wel die wereld in geleid worden. Dit is ongestructureerd raaskallen en als lezer val je in een diepe punt zonder licht.