Max Dendermonde, Kom eens om een keizer (boekenweekgeschenk 1968)

Beoordeling: 1 ster

De meeste boekenweekgeschenken zijn leuk, maar soms zitten er mindere gevallen tussen, zoals Kom eens om een keizer van Max Dendermonde. In het begin leek het boek me mooi: de taal is inspirerend, maar uiteindelijk blijkt het verhaal niet te boeien. Prachtig opgeschreven geneuzel van een oude, mislukte muzikant, blijft geneuzel helaas. Uiteindelijk heb ik het boek weggelegd na 1/3e deel.

A hard day’s night (regie: Richard Lester)

Beoordeling: 1 ster

A hard day’s night is een speelfilm gemaakt rondom The Beatles. Het uitgangspunt is dus niet het maken van de film, maar The Beatles. En dat is te merken. Je moet echt fan zijn om dit leuk te vinden. Er zit geen verhaal in, de film is saai en we hebben de film zelfs uitgezet. Tijd voor wat beters.

American Hustle (regie: David O. Russell)

Beoordeling: 1 ster

Genomineerd voor 10 Oscars, maar zo saai dat wij de film hebben uitgezet. Hij kon ons geen moment boeien en ik ga er dan ook geen woorden meer aan vuil maken. American Hustle: niet ons ding.

Ocean’s Twelve (regie: Steven Soderbergh)

Ocean's TwelveBeoordeling: 1 ster

Waar Ocean’s Eleven nogal tegenviel, was Ocean’s Twelve ronduit saai. We hebben hem uitgezet, dus behalve het woord ‘gaap’ kan ik er niets over kwijt.

Hubert Lampo, De goden moeten hun getal hebben (boekenweekgeschenk 1969)

De goden moeten hun getal hebbenBeoordeling: 1 ster

Ik vond De komst van Joachim Stiller een geweldig boek, maar dit boekenweekgeschenk, daar kom ik niet doorheen. In het begin ben je nieuwsgierig naar dat wat de hoofdpersoon drijft, maar die interesse verlies je al vrij snel. Lampo weet je niet geboeid te houden.

De taal is prachtig, maar soms is Lampo’s wolligheid wel wat vermoeiend. Die bijzondere taal is echter te weinig om te maken dat ik dit boek wil uitlezen. Daarom maar 1 ster.

James Bond: Never say never again (regie: Irvin Kershner)

Never say never againBeoordeling: 1 ster

Never say never again, de apocriefe Bond, de échte laatste met Sean Connery, maar het is duidelijk geen echte Bond. Doordat er auteursrecht zit op bepaalde zaken uit de originele films is er erg veel anders: de traditionele opening door de pistoolloop bijvoorbeeld of bepaalde namen en rollen.

Maar als je dan een tegen-Bond wilt maken, maak dan alsjeblieft een goede film. Deze is nog slechter dan Quantum of Solace. Rondom Sean Connerey, die goed blijft spelen, staan allemaal slechte acteurs. Ook is de kwaliteit van opnames, locaties en techniek minder hoog dan bij vergelijkbare films uit die tijd.

Wel hebben de makers van Never say Never again de Bond-humor goed te pakken, maar ze neigen bij vlagen ook wel naar een soort parodie op het Bond-genre. Het is natuurlijk geen Austin Powers, maar maakt wel dat je je soms ergert aan de film. De grootste ergernis is echter de muziek: wat is die ver-schrik-ke-lijk slecht!

Een mislukt experiment dat (gelukkig) geen navolging gevonden heeft.

Julia James, Griekse verleiding

Beoordeling: 1 ster

Ik heb eerder geprobeerd een bouquetreeksboek uit te lezen. Dat is me toen niet gelukt. Met het korte verhaal Griekse verleiding lukte me dat wel: het was gratis, 40 bladzijdes en daarmee net kort genoeg.

En ik kan verder ook kort zijn: wat een pulp. Soaperig, langgerekt, veel herhalingen, talige clichés, vreemde vertalingen. Het is zo ongeveer als Nora Bing het omschrijft in Friends

Mrs. Bing: Oh please, honey, listen, if I can do it, anybody can. You just start with half a dozen European cities, throw in thirty euphemisms for male genitalia, and bam! You have got yourself a book.

Biutiful (regie: Alejandro González Iñárritu)

BiutifilBeoordeling: 1 ster

Nadat we op Pinterest een pin zagen van Biutiful, hebben we deze film gezien. Maar… na een klein halfuur ook weer afgezet. En dat terwijl we dachten met Javier Bardem een goed acteur in huis te hebben.

Een goede acteur moet echter wel zijn werk doen binnen de kaders van een goed verhaal en dat ontbreekt volledig in deze film. Er is geen touw vast te knopen en wat er gebeurt, het geheel is traag en onsamenhangend en ook de manier van filmen (los uit de hand) is vermoeiend om naar te kijken.

Het lijkt er wel op alsof Spaanstalige films altijd vreemde films zijn. Mijn eerste Spaanstalige filmervaring was Y tu mamá también, tijdens mijn introductie bij de Radboud Universiteit. Vast een erg goede film, maar aan mij niet besteed en dat is met Spaanse films gebleven, tot Biutiful aan toe. Op Metacritic omschreef iemand deze laatste op een prachtige manier: If you want to feel depressed without a real purpose, try this movie. 

The golden compass (regie: Chris Weiz)

The Golden Compass

Beoordeling: 1 ster

Al heel lang hebben wij The golden compass in de kast staan en al heel lang willen we deze film een keer zien. En dat terwijl het mijn genre helemaal niet is. Ik vond Harry Potter nooit leuk en The lord of the rings vond ik leuk genoeg, maar wel voor maar één keer.

De verwachtingen waren hoog gespannen, maar na 10 minuten zagen we al dat dit niets voor ons is. De visuele effecten zijn niet voor niets met een Oscar beloond, maar het verhaal is niet interessant en de sterrencast weet mij niet te boeien. Dus na nog 10 minuten extra proberen ging er een andere film in.

The Smurfs (regie: Raja Gosnell)

The Smurfs

Beoordeling: 1 ster

The smurfs werden aangekondigd op tv, dus vol enthousiasme zaten Jessie en ik klaar om ons onder te dompelen in een wereld vol blauwe mannetje. Maar wat een drama!

Het lijkt wel een parodie op de Smurfen. Het doet absoluut geen recht aan de traditie. De menselijke acteur zijn continu aan het overacteren, de combinatie tussen de menselijke acteurs en de 3d-animaties is op veel momenten slecht, vooral wanneer de zij de smurfen in hun handen houden. Het verhaal slaat werkelijk nergens op. En dan komt er ook nog een deel 2 uit. Ik ben benieuwd wie die wil gaan zien!