Bart Ongering, Meester Bart

Beoordeling: 3 sterren

Ik heb het boekje van Meester Bart gekregen en ik ben wel blij dat dat het geval is, want ik zou het zonde hebben gevonden hier zelf geld aan uit te geven. De uitspraken van zijn leerlingen zijn vermakelijk en herkenbaar. Maar een geprint Tumblr-blog is wel een wat goedkope manier om geld te verdienen. Drie sterren voor dit aardige boekje, maar dat is vooral aan de leerlingen te danken.

Her (regie: Spike Jonze)

Beoordeling: 3 sterren

Her is veelgeprezen en bij het zien van de trailer werd ik ook wel erg benieuwd. Bovendien kennen we Joaquin Phoenix van enkel andere topfilms zoals Walk the line en Gladiator en over die films was ik ook al zeer enthousiast.

Helaas is Her me een beetje tegengevallen. Misschien door de vele buzz eromheen, zoals ook bij andere Oscar-winnaars al eens het geval was. Het is een mooie film en de filosofische laag in het verhaal zet je aan het denken over ons menszijn en je eigen smartphone- en laptopgebruik. Maar de film is ook wel een tikkeltje saai.

Love and other impossible pursuits (regie: Don Roos)

Beoordeling: 3 sterren

Hoewel we deze film vooral aanzetten omdat Lisa Kudrow (Friends!) erin zit, was het uiteindelijk een behoorlijk leuke film. De situatie is (zeker als je net zelf een kind hebt) verdrietig en je wordt meegezogen in het verhaal van de hoofdpersonen. Aan de andere kant voelt de film ook een beetje als de Ware Woensdagavondfilm van RTL: zo’n net te overdreven aangezette tranentrekker.

De cast van deze film is goed, met naast Kudrow de getalenteerde Charlie Tahan en Natalie Portman, evenals het acteerwerk. Maar een wat mager verhaal met te veel emotionele opsmuk kun je met een sterrencast ook niet boven de middelmaat uittillen. Een vermakelijk drama, met een glimlach op z’n tijd, maar geen topfilm.

The BFG (regie: Brian Cosgrove)

BThe BFGeoordeling: 3 sterren

Het boek De GVR vond ik geweldig, over de verfilming ben ik ietsje minder te spreken. Hoewel de tekenstijl zeker recht doet aan het boek en het verhaal zeer netjes wordt gevolgd, mist de film toch een stukje van het gevoel van het boek. Bovendien is de tekenstijl en vormgeving toch wel wat gedateerd op de een of andere manier. Het gekke is dat dat niet met elke oude tekenfilm hoeft te gebeuren, zoals dat bij Disney-films lang niet altijd het geval is, maar bij The BFG gebeurt dat wel. Een vermakelijke film, maar niet de beste boekverfilming ooit.

The sword in the stone (regie: Wolfgang Reitherman)

Beoordeling: 3 sterren

Het verhaal van Merlijn de tovenaar en de kleine koning Arthur is één van die Disney-klassiekers die je in je jeugd gezien hebt en die bij herkijken vooral herkenning oproept. Wat mij bij het herkijken echter wel opvalt is dat The sword in the stone eigenlijk maar heel weinig verhaal heeft. Het is vooral een aaneenschakeling van humoristische sketches, liedjes en tovenarij.

Andere Disney-klassiekers als The lion king, Brother bear of Beauty and the beast hebben een veel uitgebreidere verhaallijn. Dat heeft deels met de tijd te maken: The sword in the stone is uit 1963, een heel andere tijd wat betreft films maken. Aan de andere kant heeft dat ook met een persoonlijke voorkeur te maken: ik houd van verhalen.

Het is een mooi gemaakte film, maar niet helemaal mijn favoriete Disney.

Daan Zonderland, Redeloze Rijmen

Redeloze rijmenBeoordeling: 3 sterren

Light-verse heeft mijn interesse, omdat het een relatie heeft met ‘mijn’ negentiende eeuw. Eliza Laurillard zou je een dichter van het genre light-verse kunnen noemen, net zoals sommige andere dominee-dichters. Toch is het werk van Zonderland niet het beste dat ik in het genre heb gezien.

Zijn gedichten zijn grappig, binnen het genre wel goed, in hun tijd behoorlijk goed, maar niet superinteressant. Dichters als Quirien van Haelen en grootheid Drs. P. hebben het genre veel verder gebracht dan Zonderland doet.

Star Trek: Nemesis (regie: Stuart Baird)

Star Trek: NemesisBeoordeling: 3 sterren

Met Star Trek: Nemesis proberen de makers van de filmreeks het succes van First contact weer terug te pakken. Dat lukt voor een deel. De sfeer en het filosofische dat mij bij die film deed denken aan The Matrix pakken de makers goed terug. Deze film is ook weer wat duisterder. Er is echter een grote ‘maar’.

Je kunt je de vraag stellen of Star Trek: Nemisis wel een echte Star Trek-film is. Ik denk het wel en het is ook echt wel een goede film, maar zoals bij filmreeksen wel vaker het geval is, is het op een gegeven moment op en had eigenlijk op het hoogtepunt gestopt moeten worden. Dat is ook bij The Next Generation iets te laat gebeurd.

Star Trek: Insurrection (regie: Jonathan Frakes)

Star Trek: InsurrectionBeoordeling: 3 sterren

Na de topper kan het altijd alleen maar minder worden. Dat geldt ook voor Star Trek: Insurrection. Het is echter niet alleen een iets mindere film dan de vorige, het verhaal is minder sterk dan het vorige. Ook de sterke sfeer uit First Contact weten de makers niet vast te houden.

Wat echter het meest teleurstellend is, zijn de graphics, omgevingen en decors. Die zijn echt van mindere kwaliteit en ook minder goed dan films die min of meer gelijktijdig uitkwamen, zoals Star Wars: The phantom menace.

Het is een aardige Star Trek-film, maar geen topper, helaas.

Ocean’s eleven (regie: Steven Soderbergh)

Ocean's Eleven

  • Beoordeling: 3 sterren

De alom geprezen film Ocean’s eleven heb ik nu pas gezien. Ocean’s thirteen zag ik al eerder en die vond ik spectaculair, dus ik verheugde me op het origineel, de basis van de trilogie. En dat viel helaas wat tegen.

De film kent een sterrencast en die zetten hun rollen ook sterk neer. Maar als het verhaal zelf wat traag is en niet zo spectaculair, dan houd je een film over die uiteindelijk wel aardig blijkt te zijn, maar de ‘legacy’ niet waar kan maken.

We hebben de film wel uitgekeken en het was een vermakelijke actiefilm in het genre Mission Impossible, maar voor mijn gevoel niet veel meer dan dat.

Sister act 2: back in the habit (regie: Bill Duke)

Beoordeling: 3 sterren

Vaak is deel 2 (of meer) van een film minder goed dan het origineel. Shrek vormt een uitzondering, Sister act een bevestiging.

Het verhaal is veel minder origineel en doet sterk denken aan diverse dans- en muziekfilms waarin een onwillige tiener met een droom en een terughoudende ouder uiteindelijk zijn doel bereikt. Er is ook minder en minder sterke muziek, gelukkig blijft Whoopi Goldberg een sterk karakter en een goede actrice: zij draagt deze film uiteindelijk naar een vermakelijk einde.