Dumb and Dumber to (regie: Peter en Bobby Farrelly)

Beoordeling: 3 sterren

Bij het uitkomen van de eerste Dumb and dumber heb ik genoten van de film en een vervolg 20 jaar later is een hachelijke onderneming. Bij Dumb and Dumber 2 is het echter een behoorlijk geslaagde onderneming. De film is, net als het eerste deel, flauw en niet bepaald een cultureel hoogstandje. Maar het is een leuke film met een uitgebreide lach en zelfs af een toe bijna een traan van ontroering. Voor een gezellige filmavond een prima keuze.

Roald Dahl, Joris en de geheimzinnige toverdrank

https://i1.wp.com/img.literatuurplein.nl/blobs/ORIGB/71686/1/1.jpg?resize=127%2C200

Beoordeling: 3 sterren

Ik heb al eerder werk van Roald Dahl besproken en daar ben ik doorgaans zeer enthousiast over. Joris en de geheimzinnige toverdrank is ook een leuk jeugdboek, met een grappig, typisch Dahl-verhaal. Maar het is helaas meer een verhaal dan een heel boek. Het is grappig, maar minder diepgaand, met minder laagjes dan bijvoorbeeld Witches of Mathilda.

Hugo Claus, Omtrent Deedee

Beoordeling: 3 sterren

Hugo Claus is een groot schrijver, maar Hugo Claus is ook een lastig schrijver. Zijn werk begint bijna altijd middenin een situatie, waarin pas heel langzaam en op een impliciete manier duidelijk wordt wat er allemaal speelt. Daarbij is de stijl van Claus vaak behoorlijk lastig: lange zinnen vol wendingen.

Omtrent Deedee las ik tijdens mijn studie voor Moderne Letterkunde van Jos Muyres aan de Radboud Universiteit. We bespraken in het eerste jaar de roman en bezochten vervolgens de toneelbewerking bij het Vrijdagtheater in Nijmegen. Die besprekingen, het toneelstuk en de kennis die ik daar heb opgedaan in 2003 of 2004 is inmiddels behoorlijk weggezakt uiteraard, maar bij herlezing helpt het wel de roman te doorgronden.

Want de stijl, de opbouw, het impliciete: het gebeurt allemaal ook in Omtrent Deedee. De explosie in de familie op het feest begint heel sluimerend en komt langzaam, maar met steeds rasser schreden tot een ontknoping. Het is interessant, maar ook erg ontoegankelijk; te ontoegankelijk om echt leuk te zijn, maar wel knap geconstrueerd.

Godfried Bomans, Pieter Bas

Beoordeling: 3 sterren

Zoals bij Godfried Bomans eigenlijk altijd, is ook Pieter Bas een vermakelijk, maar niet wereldschokkend boek. Met lichte kwinkslagen in taal en inhoud neemt Bomans ons mee door het leven van deze fictieve latere minister van Onderwijs. Zijn vertelwijze, ontleend aan zijn voorliefde voor Dickens, doet erg negentiende-eeuws aan, met name door de alwetende verteller die commentaar levert op de dagboekfragmenten en de structuur van de memoires in het algemeen.

Bomans werd alom gewaardeerd, maar daarmee loop je als schrijver ook het risico veel boeken te schrijven die erg gemiddeld overkomen: terugkijkend op Pim, Frits en Ida en De avonturen van Pa Pinkelman en tante Pollewop, beoordeel ik zijn werk tot nu toe steevast met drie sterren: niet slecht, niet opvallend bijzonder, niet briljant, vaak humoristisch, vaak ook wat nietszeggend. Een veilige keuze voor wie niet snel op zijn gezicht durft te gaan. Voor hen is ook Pieter Bas een zeer geschikte titel.

The lost world: Jurassic Park (regie: Steven Spielberg)

Beoordeling: 3 sterren

Jurassic Park  heb ik voor het eerste gezien in de bioscoop toen ik een jaar of 10 was en daarna nog heel veel vaker. De vervolgdelen heb ik veel minder gezien, maar die zijn ook minder leuk. The lost world heeft twee kernproblemen bovenop het feit dat op een sterk verhaal moet worden voortgeborduurd en dat is altijd lastig. Ten eerste wordt de tyrannosaurus naar de stad gebracht: een kunstgreep om spannende scènes te kunnen schieten, maar qua verhaal niet erg interessant.

Daarnaast is er veel meer met computeranimaties gewerkt in de vervolgfilms, dan in het origineel, waardoor de acties allemaal veel minder ‘echt’ overkomen dan in het origineel. Meer over de opkomst en problemen met computeranimaties lees je in dit interessante artikel.

Al met al is The lost world een vermakelijke film, waarbij je eigenlijk moet vergeten wat je in 1993 kreeg voorgeschoteld: je kunt de Febo nu eenmaal ook niet met een Michelin-restaurant vergelijken.

Remco Campert, Liefdes schijnbewegingen

Beoordeling: 3 sterren

Het boek Liefdes schijnbewegingen van Remco Campert stamt uit 1963 en past wat opbouw goed bij zijn werk uit die tijd, zoals Het leven is vurrukkulluk. Ook in Liefdes schijnbewegingen ontmoeten we verschillende personages, bezig met het zoeken naar een doel in hun leven, die uiteindelijk op één locatie bij elkaar komen. Bovendien is het subthema ‘aanrommelen in de liefde’ in dit boek nog wat sterker aangezet en tot hoofdthema gemaakt.

Opvallend is dat Liefdes schijnbewegingen een auctoriale verteller bevat, waardoor de humoristische elementen direct ook een sarcastische ondertoon krijgen. De verteller laat de lezer weten dat het allemaal gestuurd wordt van buitenaf.

Het is een mooi boek, maar niet bijzonder spannend. Het leest lekker (in elk geval fijner door de meer gestandaardiseerde spelling). Maar of ik me over een jaar nog herinner waar dit boek over gaat, betwijfel ik. Daarom drie sterren.

Alleen maar nette mensen (regie: Lodewijk Crijns)

Beoordeling: 3 sterren

Na het boek Alleen maar nette mensen moest ik de film natuurlijk ook zien. Want hoe vang je een boek in een film? En hoe vang je vervolgens dít boek in een film? Dat is Lodewijk Crijns behoorlijk gelukt. Het dilemma van de hoofdpersoon is in de film wel geweld aangedaan, maar de sfeer uit het boek en het thema van de cultuurbotsing is zonder scrupules in beeld gebracht. Daarmee is Alleen maar nette mensen een vermakelijke film die voor zowel mensen die het boek kennen als mensen zonder voorkennis aangenaam is om te kijken.

Het lijkt er soms wel op dat platheid en het in beeld brengen van zoveel mogelijk blote huid doel op zich geworden is. Dat is voor de verkoop van bioscoopkaartjes erg stimulerend, maar het is de vraag of de film daar beter van wordt.

Ingmar Heytze, Elders in de wereld

Beoordeling: 3 sterren

Ik heb eerder bundels van Heytze gelezen en zowel Nietsche schrijft zijn laatste vers als Het ging over rozen heb ik met vijf sterren beoordeeld. Elders in de wereld valt mij een beetje tegen. Er zit een paar erg mooie gedichten in de bundel, maar lang niet allemaal spreken ze zo aan als het eerdere werk van Heytze. Misschien ben ik veranderd, misschien is Heytze veranderd en misschien wij allebei. Maar ik vind het jammer te merken dat zijn werk mij minder aanspreekt. Hopelijk ben ik met de volgende bundel weer net zo blij, zoals ik al blij met Heytze ben sinds zijn Scooterdagboek.

The princess diaries (regie: Gary Marshall)

Beoordeling: 3 sterren

Het is kerstvakantie, je hebt Netflix en je voelt je niet lekker. Dan kijk je gezellig naar The princess diaries. Met name vanwege de actrices die de hoofdrollen speelden. En dat is dan ook het beste aan beide films. De eerste film is de betere van de twee: het verhaal heeft iets oorspronkelijks en de acteurs maken er een aardig geheel van. De tweede film is een typische sequal: leuk voor de kaartverkoop, maar het verhaal is te mager om door de acteurs te kunnen worden goedgemaakt. Dus ben je ziek en zoek je iets anders dan What women want? Dan is The princess diaries een mogelijke keuze.

James M. Barrie, Peter Pan

Beoordeling: 3 sterren

Peter Pan is een typisch negentiende-eeuwse roman, terwijl het boek in 1911 verscheen. Dat maakt dat het originele prachtige verhaal vandaag de dag wat minder leesbaar is dan 100 jaar geleden. Dat komt met name door de uitgesponnen uitleg. Het fantasievolle verhaal vol avonturen wordt daardoor soms wat lang onderbroken voor beschrijvingen of een enkele uitweiding over Neverland. Dat hangt samen met dat andere typisch negentiende-eeuws fenomeen, dat in jeugdboeken tot op de dag van vandaag nog gebruikt wordt: de aanwezige verteller die de lezer ook expliciet aanspreekt. Hij stapt af en toe uit het verhaal als een aardrijkskundige die niet de antropologische bijzonderheden van de Oriënt beschrijft, maar die van Neverland.

Het verhaal blijft zeer krachtig: dat was het in 1911, dat was het in Finding Neverland, dat was het in Hook en dat was het in Peter Pan van Walt Disney. Wel is het verhaal gewelddadiger dan in de recentere verwerkingen. De strijd met de piraten is een echte strijd op leven en dood en Peter blijkt ook een moordend mannetje te zijn.

Al met al een hele leeservaring met mooie en minder mooie kanten.