Evert Hartman, De vloek van Polyfemos

Afbeeldingsresultaat voor `de vloek van polyfemos

Beoordeling: 3 sterren

Evert Hartman heeft een aantal briljante kinderboeken geschreven. Maar De vloek van Polyfemos mist net dat tempo en die spanning die onder andere Oorlog zonder vrienden zo goed maakt.

Het begin van het boek is veelbelovend: Odysseus zwerft over de zeeën en maakt allerhande zaken mee. Maar het probleem is dat Hartman het origineel in De vloek van Polyfemos wel erg trouw blijft. Het tempo zakt na zijn terugkeer in Ithaka te veel en hoewel de wisseling met Telemachus qua perspectief wel leuk is, kan dit het verhaal helaas niet helemaal redden. Leuk boek, maar niet zo heel erg spannend.

The day after tomorrow (regie: Roland Emmerich)

THE-DAY-AFTER-TOMORROW-034-A-034-13-5x20-PROMO-MOVIE-POSTER

Beoordeling: 3 sterren

The day after tomorrow is zo’n film die ik al heel lang wilde zien: hij kwam uit in 2004 en nu stond hij op Netflix. En zoals wel vaker met zaken waar je lang naar uitkijkt. Soms vallen ze een beetje tegen. En dat is bij deze film ook zo.

Hoewel de effecten in de film mooi zijn, lijkt de film ook vooral gebaseerd op effectbejag. Het verhaal is wat dun, het einde wat voorspelbaar, de emoties liggen er wat dik bovenop. En toch, als je voor dat effectbejag gaat, is het best een aardige film.

 

I feel pretty (regie Marc Silverstein en Abby Kohn)

Gerelateerde afbeelding

Beoordeling: 3 sterren

De film I feel pretty hebben we alleen in de bioscoop gezien, omdat er op dat moment niet veel beters draaide waar Jessie en ik samen heen wilden. En het is wat je ervan verwacht: wat voorspelbaar, maar zowel de humor als de emotie waren opvallend oprecht op een bepaalde manier.

Met de film legt Shummer de vinger op de zere plek als het gaat om zaken als zelfbeeld, commercie en vrouwenvenijn in onze westerse samenleving. Dat doet ze op de voor haar bekend directe, wat lompe manier, waarbij ze zich er niet voor schaamt om ‘lelijk’ te spelen.

De film doet qua verhaal soms wat denken aan What women wantmaar gaat maatschappelijk gezien dieper. Leuke film als je een avondje met chips op de bank wil doorbrengen, maar toch ook nog even wil blijven nadenken over wat je nou gezien hebt.

Tobor the great (regie: Lee Sholem)

Beoordeling: 3 sterren

Ik houd van sciencefictionfilms: Star Trek blijft mijn favoriete franchise. Maar het is ook superleuk om eens oude SciFi uit de kast te halen en te kijken hoe het er in de jaren ’50 aan toe ging. Tobor the great is een bekende uit die tijd. Een grappige film over een robot met een wat oppervlakkig verhaal. Dat oppervlakkige is wel naar de maatstaven van vandaag met series als Star Trek Discovery en films als Star Wars op het netvlies.

Tobor the great maakt in elk geval wel dat ik in het komende jaar wel vaker een oudje ga kijken en vandaar de aardige 3 sterren.

Thea Beckman, De kinderen van moeder aarde

Kinderen van moeder aardeBeoordeling: 3 sterren

Ik heb in het verleden genoten van veel boeken van Thea Beckman, zowel toen ik een jaar of 13 was als later in mijn leven bij herlezing. Maar bij de trilogie over Thule voelde ik tot nu toe altijd wat reserve om die te gaan herlezen, al herinnerde ik mij wel dat ik ze allemaal gelezen had.

En die reserves die begrijp ik na het lezen van Kinderen van moeder aarde. Allereerst komt het verhaal erg langzaam op gang. Beckman gebruikt meerdere hoofdstukken om het eiland Thule te schetsen, maar in die hoofdstukken gebeurt er (vooral gezien de jongere doelgroep) niet zo veel. Bovendien is het voor een oudere lezer een te stereotiepe wereld die geschetst wordt. Alles is ongeveer omgekeerd aan onze wereld, maar daardoor is de schets na hoofdstuk 1 ook wel verder in te vullen.

Wat verder stoort is het feit dat het feminisme en de visie van de Club van Rome er zo dik en overdreven bovenop ligt. Het beeld van ‘dé man’ en ‘dé vrouw’ is zo genderbevestigend dat een feminist er eigenlijk buikpijn van zou moeten krijgen. En de oplossing voor de milieuproblematiek doet wel erg Amish-achtig aan.

En toch, toen het verhaal eenmaal op stoom kwam, was het best een interessant en leuk boek en heb ik (met name de laatste helft) snel en met plezier gelezen. Niet zoveel plezier dat ik deel twee en drie ook ga lezen, maar wel met zoveel plezier dat het boek de 1 a 2 sterren die ik aanvankelijk wilde geven.

Jacques Presser, De nacht der girondijnen (boekenweekgeschenk 1957)

Beoordeling: 3 sterren

De nacht der girondijnen is een lastig te lezen novelle door de vele associaties. Naarmate het verhaal vordert, wordt het verhaal helderder en zijn de associaties beter te volgen. Maar dit maakt het verhaal lastig te volgen.

Met kennis achteraf, wanneer je het uiteindelijk best aangrijpende verhaal vanuit Westerbork hebt gelezen, kun je veel invullen. En dat maakt het boek uiteindelijk wel mooi. Maar het is niet mijn boek.

The captains (regie: William Shatner)

Afbeeldingsresultaat voor the captains william shatnerBeoordeling: 3 sterren

Als fan van Star Trek was ik erg benieuwd naar deze documentare van William Shatner. Ik ben helaas wat minder enthousiast dan toen ik aan de documentaire begon. Hoewel Shatner mooie gesprekken voert met onder andere Kate Mulgrew, Patrick Stewart en Scott Bakula, is het geheel van de film wat oppervlakkig. Shatner is ook niet de beste interviewer en is net iets te centraal aanwezig in de film. En dan wordt anderhalf uur best wel lang.

Multatuli, Max Havelaar

Beoordeling: 3 sterren

Max Havelaar heb ik voor de derde keer in mijn leven gelezen. De eerste keer was voor mijn leeslijst op de middelbare school. Ik snapte geen snars van het boek, mijn docent was overspannen dus druk om echt te presteren was er niet, dus ik heb het boek nooit uitgelezen.

De tweede keer was mijn eerste studiejaar. Met moeite heb ik me door het boek gewerkt, het tentamen goed gehaald en me uiteindelijk zelfs gespecialiseerd in de negentiende eeuw. Maar ik heb inmiddels ook veel betere boeken gelezen uit die Ijzeren Eeuw.

Maar ik wilde, nu ik het boek in de Perpetuareeks in de kast heb staan, toch nog weer een kans geven. Het boek zit ingenieus in elkaar en is interessant in zijn opzet. Ook de negentiende-eeuwse humor snap ik een stuk beter met de kennis van de negentiende eeuw die veel groter is geworden sinds 2003. Maar het boek blijft ook lastig te doorgronden. De verhandelingen over de wijze waarop het cultuurstelsel functioneert in Lebak zijn nogal saai, hoewel ze het kernpunt vormden voor Multatuli’s reden het boek te schrijven.

Drie sterren klinkt lekker gemiddeld en gek laag voor het derde beste boek uit de Nederlandse literatuur. Toch blijft het boek voor mij vooral erg interessant, maar niet zo heel leesbaar.

 

Dimitri Verhulst, Problemski hotel

Beoordeling: 3 sterren

Problemski hotel is het vierde boek van Verhulst dat ik las en met elk boek wordt Verhulst fragmentarischer: De helaasheid der dingen is nog een coherente roman, Godverdomse dagen op een godverdomse bol was al fragmentarischer en met Problemski hotel laat Verhulst de verhaallijn bijna helemaal los. Dat is mij echter te los en kan ik ook niet zo enthousiast over dit boek zijn als over eerdere boeken en zijn boekenweekgeschenk.

En dat terwijl dit thema, de asielzoeker, mij zeker interesseert. Niet alleen omdat ik dat in het werk van bijvoorbeeld Abdolah al erg leuk vond, maar vooral omdat ik het toneelstuk voor de toneelclub van de Grundel in 2000 over dit thema schreef. De verhalen van Verhulst zijn dan ook op zichzelf erg interessant. De structuur, maar ook de stijl vermoeien echter te veel tijdens het lezen. De stijl wordt soms erg grof, stevig en past minder goed bij sommige fragmenten in mijn ogen. Een aardig boek, maar geen topper.

Christine Pullein-Thompson, Jessie

Beoordeling: 3 sterren

Het is een jeugdboek en het lastige bij jeugdboeken is altijd dat de tekst voor een ander lezerspubliek is bedoeld dan voor mij. Maar het ene kinderboek is het andere niet.

Jessie is een middenmoter. Het is voor kinderen vast een spannend boek, maar het einde is voor de meeste lezers (ook de jongere) nogal voorspelbaar. Je leeft wel mee met de hoofdspersonen en het is zeker een groot avontuur dat zowel Jessie als de verschillende basjes meemaken. Maar het is zeker niet het beste kinderboek dat ik ooit las. Het heeft natuurlijk wel de mooiste titel ooit 😉