Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann (regie: Felix Herngren)

Beoordeling: 4 sterren

The 100-Year-Old Man Who Climbed Out the Window and Disappeared, het  boek was al briljant en ook de film is ontzettend goed. Het boek wordt mooi gevolgd. Het is echter jammer dat (zoals vaker bij boekverfilmingen) het volgen van het boek ertoe leidt dat het einde afgeraffeld moet worden.

Vele zijlijnen, interessante achtergronden van bijpersonages en de diepgang in het verleden van Allan worden weggelaten en plotsklaps wordt het verhaal rondgebreid. Jammer, want de sfeer, de manier waarop het boek in film is omgezet is ontzettend goed.

The Diary of Anne Frank (regie: Jon Jones)

Beoordeling: 4 sterren

Er zijn diverse verfilmingen van het dagboek van Anne Frank. Bij deze BBC-verfilming is het in drama omzetten van de gebeurtenissen erg mooi gedaan. In algemene bewoordingen beschreven anekdotes en situaties uit het dagboek worden mooi in concrete gesprekken omgezet.

Ook de karakters worden levensecht en herkenbaar neergezet door goede acteurs. Het doet mij ook denken aan een oudere verfilming die ik ooit zag en daarmee past deze verfilming in de traditie van Anne-Frankverfilmingen.

Ook schuwt deze taboeërige kanten van het dagboek niet, waardoor het verhaal het realisme krijgt dat de laatste boekvarianten ook kenmerkt. Het meisje is in de loop der decennia echter en echter geworden. Erg goed gedaan.

Spoorloos (regie: George Sluizer)

https://i1.wp.com/www.filmtotaal.nl/images/covers/a8vx4bshcq.jpg?w=800Beoordeling: 4 sterren

Een van de meestgelezen boeken, volgens mij, op boekenlijsten in het examenjaar: Het gouden ei van Tim Krabbé. Van veel succesvolle boeken is ook een film, zo ook van deze: Spoorloos. En dit was weer eens een boekverfilming om blij van te worden.

De film is Frans/Nederlands en dat geeft de film direct iets authentieks. De film komt wat langzaam op gang en de nadruk ligt in eerste instantie erg op het moment van verdwijnen van Saskia. De focus in de rest van de film ligt ook meer op de omgang met de vermissing dan op wat er gebeurd is en de motieven van de ontvoerder.

Wel is duidelijk dat Tim Krabbé zowel script als boek heeft geschreven. De keuzes die in de film zijn gemaakt zijn begrijpelijk en niet storend voor wie het boek al kent. Bovendien geeft de film een mooi tijdsbeeld van de jaren ’80. Dat maakt echter ook dat de film in zijn acteerwerk wat verouderd overkomt. Blijkbaar is in bijna 30 jaar nogal wat veranderd in de manier waarop we mensen graag zien optreden in films en met name de wijze van articuleren stoort soms wat.

En wat is er mooier dan de film direct kijken na het lezen van een recensie. Veel plezier!

The firm (regie: Sydney Pollack)

Beoordeling: 5 sterren

Ik heb The firm  inmiddels al een paar keer gezien en het knappe van deze film is dat hij superspannend blijft! Dat komt niet alleen door de fantastische acteurs, de spannende muziek of het goed opgebouwde verhaal. Het belangrijkste is het beklemmende gevoel dat het advocatenkantoor niet alleen bij de hoofdrolspelers oproept, maar ook bij jou als kijker. Je hebt continu het gevoel dat ook jij onder een vergrootglas ligt, bekeken wordt en er niet meer uit kan. Je zit op het puntje van je stoel tot het laatste moment en voelt de opluchting van Tom Cruise mee zodra hij de ‘firm’ kan verlaten.

Mirror mirror (regie: Tarsem Singh)

Beoordeling: 2 sterren

Mirror mirror heeft een sterk begin: je wordt door de beelden en de omgang met de oorspronkelijke (of beter gezegd de ons bekende) versie van het verhaal van Sneeuwwitje gelijk geboeid. Dat neemt echter al rap af: het creatieve begin en de mooie plaatjes bieden de kijker te weinig om de hele film te willen uitkijken. De grap is na verloop wel duidelijk en als je de kijker dan kwijtraakt, omdat je spanningsboog hebt, heb je uiteindelijk niet zo’n goede film gemaakt.

Het diner (regie: Menno Meyjes)

Beoordeling: 4 sterren

Bij Nederlandse films ben ik altijd wat sceptisch. Niet elke Nederlandse film is even goed. Het diner is dat echter wel. De kwaliteiten van het boek zijn prachtig overgenomen in de film. Ik mis weinig en er is gelukkig niet van alles bijbedacht. Het enige dat in de film niet overkomt is de stijl van Herman Koch. Het sarcasme komt af en toe wel terug, maar het maakt de film toch net minder dan het boek.

Twelve years a slave (regie: Steve McQueen)

Beoordeling: 4 sterren

Hoewel Twelve years a slave niet de origineelste film is, geeft de film wel een erg mooi beeld van de slavernij in de Verenigde Staten in de negentiende eeuw. En met een film over de negentiende eeuw doe je mij natuurlijk altijd een plezier.

Wat deze film vooral heel erg mooi maakt is de wijze van verfilmen, nog meer dan het verhaal. Daar zit namelijk een klein inkakmomentje in, dat gelukkig snel voorbij gaat. Camerastandpunt, de omgevingen en decors en de manier van filmen maken Twelve years a slave een genot om naar te kijken.

Het is opvallend hoeveel grote sterren in deze film zitten en hoe beperkt de rollen soms zijn die zij spelen: Brad Pitt speelt bijvoorbeeld maar een zeer beperkte rol voor zo’n grote ster.

The BFG (regie: Brian Cosgrove)

BThe BFGeoordeling: 3 sterren

Het boek De GVR vond ik geweldig, over de verfilming ben ik ietsje minder te spreken. Hoewel de tekenstijl zeker recht doet aan het boek en het verhaal zeer netjes wordt gevolgd, mist de film toch een stukje van het gevoel van het boek. Bovendien is de tekenstijl en vormgeving toch wel wat gedateerd op de een of andere manier. Het gekke is dat dat niet met elke oude tekenfilm hoeft te gebeuren, zoals dat bij Disney-films lang niet altijd het geval is, maar bij The BFG gebeurt dat wel. Een vermakelijke film, maar niet de beste boekverfilming ooit.

The road to Wellvile (regie: Alan Parker)

The road to WellvileBeoordeling: 2 sterren

Ondanks de sterrencast en briljante hoofdrol van Anthony Hopkins, is The road to Wellvile een matige film. En dat terwijl ik me deze film als een leuke film herinner. Dat komt waarschijnlijk doordat ik deze midden in mijn puberteit gezien heb en de hele film straalt een zekere hormonaalheid uit: iets wat beter aansluit bij een puberbrein dan een kritische filmkijker.

Het verhaal is wat onsamenhangend en kent wat onnatuurlijke bruggetjes om alles toch aan elkaar te brijen. In plaats van een beeld te geven van de manier waarop diverse pseudo-wetenschappelijke ideeën rondom gezondheid zich ontwikkelden, lijkt het eerder een weinig respectvolle parodie.

Alan Parker, die ook succesvolle films als Evita regisseerde, slaat hier de plank helaas nogal mis en het is jammer dat ik mijn positieve gevoel bij deze film nu teniet heb gedaan door hem nog een keer te kijken.

Warm bodies (regie: Jonathan Levine)

Warm bodies

Beoordeling: 4 sterren

De film Warm bodies hebben Jessie en ik op aanraden van een vriendin bekeken en in de eerste 15 minuten was de film zo vervreemdend, dat we hem bijna hadden uitgezet. Gelukkig hebben we dat niet gedaan, want Warm bodies is een leuke film met verfijnde grapjes en kritiek.

De basis voor het verhaal vormt het overbekende Romeo-en-Juliamotief, alleen dan in dit geval met een happy end. Ondertussen nemen de gedachten van R. (briljant gespeeld door Nicholas Hoult) het zombiegenre zelf al aardig op de hak. Daar komt bovendien bij dat zijn gedachtes en de ontwikkeling die hij doormaakt in de film je ook aan het denken zet over wat een mens, wat een maatschappij is en of wij als telefoonzombies niet eigenlijk aan het vervreemden zijn van elkaar.

Het verhaal ontwikkeld zich gestaag en met logische stappen richting een wat voorspelbaar, maar niet onaardig einde. De diverse spannende, emotionele en grappige scènes wisselen zich goed af. Toch blijf je met enige distantie naar de film kijken, doordat de vervreemding van de dystopische maatschappij van R je op afstand houd.