Pluk van de Petteflet (regie: Ben Sombogaart & Pieter van Rijn)

Pluk van de PettefletBeoordeling:3 sterren

Pluk van de Petteflet is een fantastisch leuk kinderboek van de begenadigde, geroemde en nog steeds veelgelezen Annie M.G. Schmidt. Waarom maak je er dan zo’n weinig interessante film van? Waar Minoes, die ik een paar dagen geleden besprak, een familiefilm is die voor de hele familie leuk is, is Pluk van de Petteflet volledig gericht op een publiek van 3 tot 7 jaar oud.

Het boek van Annie M.G.Schmidt is omgezet in een cartooneske wereld, met respect voor het oorspronkelijke verhaal. Maar de kinderlijke acteerprestaties, overdrevenheid van de karakters en felheid van de kleuren in de film storen een volwassen kijker, evenals de dierenpoppen (die kwalitatief inferieur zijn) en amateuristische animaties.

Voor de gemiddelde kleuter zal de film een genot zijn om te kijken, zeker wanneer het kind het boek herkent, maar ik kon er niet zoveel mee.

Minoes (regie: Vincent Bal)

Minoes Beoordeling: 5 sterren

Enkele jaren geleden las ik het jeugdboek Minoes van Annie M.G. Schmidt. Met wat vrije tijd over en een Annie M.G. Kids Box in huis vond ik het hoog tijd worden ook de boekverfilming maar eens te kijken en ik kwam niet bedrogen uit.

Het verhaal van Minoes, die eerst een kat was en daarna een mens, is mooi verfilmd met een cast die ook echt kan acteren. Dat lijkt logisch, maar dat is lang niet bij elke boekverfilming het geval. De sfeer in het verhaal is goed in film overgebracht, onder andere door de locatiekeuze. Bovendien zijn de graphics, ‘stunts’ en decors van hoge kwaliteit, zeker in vergelijking met veel andere Nederlandse films.

De kracht van het verhaal, dat het verhaal zowel kinderen als ouderen kan aanspreken, is ook de kracht van de film. Familiefilms zijn vaak films voor kinderen die ouders moeten uitzitten met hun kinderen. Deze film is anders: het is een film die leuk is voor de hele familie, die zowel volwassenen als kinderen aanspreekt.

Een aanrader voor iedereen!

The green mile (regie: Frank Darabont)

The green mileBeoordeling: 5 sterren

Al verscheidene keren kwam ik op tv langs The green mile gezapt, maar elke keer viel ik er middenin. In de voorjaarsvakantie heb ik deze prachtfilm eindelijk eens kunnen kijken en ik ben er helemaal verrukt over: wat een goede film.

Het verhaal, gebaseerd op een boek van Stephen King, is al fantastisch. Waar het verhaal eerst een realistisch verhaal lijkt te zijn, wordt dit langzamerhand een bijna magisch realistisch te noemen verhaal. Elke scène in deze film raak: het verhaal wordt mooi opgebouwd en de spanning zakt op geen enkel moment gedurende drie uur(!) in.

De personages, briljant gespeeld door een topcast, boeien vanaf het eerste moment en je voelt je direct verbonden met hun emoties en karakter: Coffey wekt medelijden op, aan Percey heb je vanaf moment een hekel en Del adoreert.

De filmografie en muziek ten slotte completeren de pracht van deze film: de omgevingen, decors, rekwisieten, manier van filmen, alles klopt. De muziek, hoewel deze niet echt opvalt bij het kijken, draagt onmiskenbaar bij aan de sfeer in de film en de kracht van de scènes. Een onmiskenbare topfilm die iedereen moet kijken. Ik ga ‘m in de toekomst zeker nog een keer (en daarna misschien wel nog een keer) kijken!

Never let me go (regie: Mark Romanek)

Never let me goBeoordeling: 5 sterren

Never let me go is een bijzondere film. De fictieve dystopische wereld wordt gepresenteerd als realistisch verhaal, inclusief jaartallen en (zeer goed vormgegeven) bijpassende kleding, omgevingen en sfeer. Juist door deze realistische presentatie van het dieperliggende ethische dilemma kom je als kijker in opstand tegen wat je ziet.

Eerst treedt vervreemding op: je denkt een realitisch verhaal over een kostschool te krijgen voorgeschoteld, maar al snel zit je vol vragen die langzaam beantwoord worden op een manier die je tegen de borst stuit. Vervolgens wacht je rustig tot de hoofdrolspelers in opstand komen, maar dat gebeurt niet. Dus kom je uiteindelijk zelf maar in opstand tegen de maatschappij in Never let me go.

Naast het maatschappelijke en ethische in deze film is er ook nog het sociaal-emotionele dat zich tussen de drie hoofdpersonen afspeelt. Hoewel deze laag in het verhaal niet zo sterk is (zelfs aardig voorspelbaar) en niet bijdraagt aan het briljante van deze film, zorgt dit wel voor enkele kortere spanningsboogjes die de film net iets meer lichtheid geven.

Kortom: zeer krachtig verhaal, prachtig gefilmd in meer dan fantastische omgevingen, wat een tegelijkertijd mistroostige sfeer neerzet, als een sfeer om naar te verlangen. Een topper.

Captain America: The first avenger (regie: Joe Johnston)

Captain America: First Avenger

Beoordeling: 1 ster

Soms komt er een film voorbij waarvan je eigenlijk vooraf al weet dat je het niets gaat vinden en in die verwachting bevestigd wordt. Ik ben al niet zo’n fan van de superheldenfilms, maar Captain America heeft mij altijd tegengestaan. Het eerste deel van de film zet een plezierig jaren ’40-sfeertje neer, maar dat wordt al snel neergehaald door totaal ongeloofwaardige science fictionachtige technieken en ontwikkelingen.

De Amerikaanse vaderlandsliefde straalt van de film af en het voorspelbare verhaal kan op geen enkel moment boeien. Ook is het jammer dat Hugo Weaving na een uitstapje als elf in The Lord of the Rings weer in eenzelfde rol kruipt als hij in The Matrix had. Een film om niet meer woorden aan vuil te maken: mij heeft de film niet geboeid.

Sonny Boy (regie: Maria Peters)

Beoordeling: 3 sterren

Sonny Boy is de verfilming van de gelijknamige bestseller van Annejet van der Zijl, gebaseerd op het waargebeurde verhaal over een verboden liefde.
Rika heeft goede redenen haar man Willem te verlaten. Ze vestigt zich in Den Haag. Dan begint de zware strijd om haar kinderen te kunnen zien en om het hoofd boven water te houden. Ze ontmoet de 17 jaar jongere Surinaamse Waldemar. Rika raakt al snel zwanger en bevalt van een zoon, Waldy, die ze “Sonny Boy” noemen. Als de oorlog uitbreekt, verandert Rika’s pension al snel in een toevluchtsoord voor onderduikers. Dit gaat een tijd goed, totdat ze verraden worden en afgevoerd. Zal Sonny Boy zijn beide ouders ooit nog terugzien…?*

Het verhaal van Sonny Boy is erg mooi. Het toont maar weer aan dat de werkelijkheid soms nog pijnlijker en tegelijkertijd mooier is dan een auteur in fictie kan verzinnen. De locaties, decors, aankleding en manier van filmen maken deze film een erg goede verfilming van de roman van Annejet van der Zijl. Toch krijgt deze film van mij maar een krappe voldoende en dat komt vooral door het belabberde acteerwerk van diverse acteurs. Het gemiddelde schooltoneel zou sommige van deze acteurs nooit hebben geselecteerd, wat een amateurisme. Hierdoor veroorzaakt Maria Peters een continu losrukken uit het verhaal van de kijker en een continu terugkerende ergernis. Vandaar een zesje, meer kan ik er helaas niet van maken.

*Bron: A-film.nl

Apt pupil (regie: Bryan Singer)

Beoordeling: 5 sterren

De jonge Todd Bowden ontdekt dat de oude Arthur Denker die in de buurt woont een nazi-oorlogsmisdadiger is. Bowden confonteert hem hier mee, en biedt hem een deal aan: Bowden vertelt het niet tegen de politie, en in ruil moet Denker hem verhalen vertellen over de concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog. Denker gaat hiermee akkoord en Bowden bezoekt hem regelmatig. De verhalen die Bowden hoort beginnen echter langzaam zijn persoonlijkheid aan te tasten.*

Het verhaal van Apt Pupil is origineel en briljant gefilmd. Zonder veel bloederige details is de film ongekend spannend en beangstigend. De machtsbalans in de relatie tussen Todd en Arthur verschuift continu en het briljante spel van Brad Renfro en Ian McKellen tilt deze film naar ongekend hoog niveau. Bovendien is het opvallend te melden dat na The pallbearer, Kissing a fool en Since you’ve been gone, allemaal geen hoogstandjes, dit de eerste film met David Schwimmer is die vijf sterren krijgt.

*Bron: MovieMeter.nl

Atonement (regie: Joe Wright)

AtonementBeoordeling: 4 sterren

Briony, een aankomende schrijfster, is een meisje met een levendige verbeelding. Na een aantal catastrofale misverstanden beschuldigt ze Robbie Turner, de zoon van de huishoudster en minnaar van haar zusje Cecelia, van een misdrijf dat hij nooit begaan heeft. Deze beschuldiging vernielt de prille liefde van Robbie en Cecelia en verandert op dramatische wijze voorgoed de levensloop van alle betrokkenen.*

Atonement begint prachtig: de sfeer die wordt opgeroepen, camerawerk, locatie, kleuren, muziek, het past allemaal prachtig bij elkaar. Je wordt als kijker nieuwsgierig en wilt weten wat er met het fantasievolle meisje (fantastisch vertolkt door Saoirse Ronan) gaat gebeuren. De film is echter wat te traag: spanningsbogen zijn net iets te lang gemaakt, zeker waar het het verblijf van Robbie in Duinkerken betreft. Toch maakt het slot van de film (met de briljante Vanessa Redgrave) heel erg veel van het slepende verhaal goed. Atonement is bijna briljant, als hij een twintig minuten korter was geweest.

*Bron: Bol.com

La solitudine dei numeri primi (regie: Saverio Constanzo)

La solitudine dei numeri primiBeoordeling: 2 sterren

1984, 1991, 1998, 2007. Alice en Mattia zijn twee personen die een zware jeugd hebben en zich niet open kunnen stellen voor het dagelijkse leven dat buiten hen ligt. Ze weten precies hoe de ander zich voelt, maar kunnen hun liefde voor elkaar nooit uiten. In het kort: ze zijn twee priemgetallen. Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en zichzelf. Alice en Mattia willen net zoals alle anderen nummers zijn, maar er zit altijd een even getal tussen hen in. Ze zullen elkaar nooit raken.*

Na het lezen van het prachtige boek De eenzaamheid van de priemgetalen viel de film ongelooflijk tegen. Voor iemand die het boek niet gelezen heeft is deze overdreven arty film moeilijk te volgen en voor iemand die het boek wel gelezen heeft zal de afstand van de film tot het boek teleurstellen. De belangrijkste oorzaak daarvoor is het loslaten van de sfeer in het boek. Die charmante spanning tussen Mattia en Alice is vervangen door een rauwe confrontatie van twee mensen met overduidelijke psychische problemen. Daarnaast zijn de ingrepen in het verhaal (met als belangrijkste voorbeeld de twee kussen van Viola en Alice die zijn toegevoegd, maar waarom?) onlogisch. Waarom de spannende ontwikkeling van deze twee levens loslaten voor een hak-op-de-takopbouw? Waarom dit boek aan gort geknipt en willekeurig weer bij elkaar geraapt, de helft op de grond achterlatend? Het enige dat deze teleurstellende verfilming boven het niveau van één ster weet te tillen is het hoogstaande acteerwerk van alle acteurs.

*Bron: Film1.nl

Horton hears a Who! (regie: Jimmy Hayward & Steve Martiano)

Horton hears a Who!Beoordeling: 4 sterren

Diep in de jungle hoort een kleine olifant plots een stem uit een klein stofdeeltje. Het blijkt een minuscule planeet te zijn waar de stad Who-Ville op gelegen is. De Who’s geven Horton de opdracht hun planeet te beschermen met behulp van zijn vrienden. Naar het verhaal van Dr. Seuss.*

Op een avond in juli was de film Horton hears a Who! op televisie en vielen Jessie en ik er na vijf minuten in. Een leuke, grappige film met gezellige fluffy beestjes en een zeer expressieve olifant. Hoewel ik dit niet een van de beste animatiefilms van de laatste jaren vindt (met name de kwaliteit van de graphics en de gekozen cartooneske stijl spraken me niet zo aan), sprak het verhaal me wel erg aan. Na The Grinch is dit de tweede film die ik in de laatste jaren gezien heb die gebasseerd was op een boek van dr. Seuss. Naar aanleiding hiervan ben ik erg benieuwd geworden naar de boeken van Dr. Seuss. Die gaan dus op mijn lijstje!

*Bron: MovieMeter.nl