Satya Nadella, Hit refresh

Hit Refresh: The Quest to Rediscover Microsoft's Soul and Imagine a Better Future for Everyone by [Nadella, Satya, Shaw, Greg, Nichols, Jill Tracie]Beoordeling: 3 sterren

Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, maar een gegeven boek mag ik uiteraard wel beoordelen. En Hit Refresh heb ik cadeau gekregen van Microsoft, dus je beoordeelt niet alleen het boek, maar ook de baas van het bedrijf waar je het van cadeau kreeg. En ik heb wat mixed feelings over dit boek.

Satya Nadella is een interessante CEO met een brede visie op de samenleving, technologie en bedrijfsvoering. Ik herken in zijn verhaal de manier waarop Microsoft de laatste jaren is veranderd en ik zie dat onder andere terug in de Educator Community.

Maar het verhaal van Nadella had ook in een half zo dik boek gekund. Met name hoofdstuk 6 en 8 lijken eerder te zijn geschreven door de marketingafdeling van Microsoft: het is een reclamepraatje voor de nieuwste producten en productlijnen van het bedrijf. Ik krijg dan ook steeds meer het gevoel dat er een ghostwriter actief is geweest die na een paar interviews met Nadella het persoonlijke verhaal heeft gecombineerd met informatie uit het bedrijf.

Het is echter geen heel sterke ghostwriter, want er worden ontzettend veel opsommingen gehanteerd in het boek, wat het lezen erg saai maken. Om het nog wat opsmuk te geven wordt er veel verwezen naar boeken, teksten, filmpjes (TED) en andere bronnen. Een deel daarvan zal zeker zijn ingegeven door Satya Nadella, maar ook de ghostwriter zal hier zijn invloed hebben gehad.

Een interessant boek, maar wat saai, toch uiteindelijk uitgelezen.

 

Evert Hartman, De vloek van Polyfemos

Afbeeldingsresultaat voor `de vloek van polyfemos

Beoordeling: 3 sterren

Evert Hartman heeft een aantal briljante kinderboeken geschreven. Maar De vloek van Polyfemos mist net dat tempo en die spanning die onder andere Oorlog zonder vrienden zo goed maakt.

Het begin van het boek is veelbelovend: Odysseus zwerft over de zeeën en maakt allerhande zaken mee. Maar het probleem is dat Hartman het origineel in De vloek van Polyfemos wel erg trouw blijft. Het tempo zakt na zijn terugkeer in Ithaka te veel en hoewel de wisseling met Telemachus qua perspectief wel leuk is, kan dit het verhaal helaas niet helemaal redden. Leuk boek, maar niet zo heel erg spannend.

P.H. Ritter jr., Ontmoetingen met schrijvers (boekenweekgeschenk 1956)

Ritter, Dr. P.H. jr. - Ontmoetingen met schrijvers Beoordeling: 2 sterren

Hoewel Ontmoetingen met schrijvers een mooi beeld geeft van het tijdperk 1900-1950, is dit Boekenweekgeschenk van 1956 toch echt te lang geleden verschenen. Het is gedateerd en slechts enkele fragmenten zijn nog echt interessant.

Daarom kom ik ook niet verder dan twee sterren, want ik kan wel veel positieve zaken nog verder noemen: de mooie anekdotes, de levensecht beschreven auteurs die daardoor erg menselijk worden, de vele vergeten namen waar je kennis mee kunt maken. Maar die vergeten namen, de gedateerdheid inhoudelijk dus, en de langdradige stijl (gedateerde stijl) maken het boekje niet aanbevelenswaardig. Maar wel leuk om een keer in handen gehad te hebben.

Geen noot is onschuldig (hoorspel)

Beoordeling: 4 sterren

Soms lees je boeken, soms luister je boeken en soms is dat een verhaal zoals dat in Geen noot is onschuldig is vormgegeven. Via de Parel radio podcast heb ik dit hoorspel in vier delen beluisterd en het was leuk. Met name het eerste en derde deel waren erg leuk: het verhaal rond de aanslag op het bevolkingsregister in Amsterdam in de Tweede Wereldoorlog en haar ontwikkeling als muzikante en dirigente. Het tweede deel, over haar relaties met verschillende vrouwen, sprak mij minder aan.

De vorm die is gekozen: het door elkaar lopen van fictie en non-fictie-elementen, is mooi gedaan, passend bij het onderwerp en zit technisch goed in elkaar. En het hoorspel/drama/verhaal maakt dat ik Frieda Bellinfante goed heb leren kennen: een superinteressante vrouw. Ga dat luisteren via de site van NPO Radio 1 of via de podcast van Parel radio.

J.A. Deelder, Bijbelsch

Beoordeling: 4 sterren

De bundel Bijbelsch las ik voor het eerst in mijn examenjaar, 2002. Tijdens mijn mondeling Nederlands en de voorbereiding daarop moest ik gedichten analyseren. Ik begrijp nu, 16 jaar later prima waarom de bundel toen zo’n indruk maakte. Kijkend naar mijn levensverhaal worstelde ik waarschijnlijk toen al met mijn eigen religieuze overtuiging en de kijk van Deelder op de thema’s was wellicht een stukje in die puzzel.

De bundel is typisch Deelder: er is in de verste verte geen leesteken te bekennen. Dat maakt de woordenstroom bij voordrachten soms lastig te volgen. In een bundel kun je dan gelukkig nog een stukje teruglezen.

De omkeringen die Deelder toepast zijn leuk, vermakelijk, maar slechts echt leuk voor wie aardig wat bijbelkennis beschikt. Wat tevens opvalt als je de bundel bekijkt is dat hij in veel gedichten dezelfde kunstgrepen toepast. Daardoor is de verrassing er na een paar gedichten wel vanaf. Een mooie bundel blijft het echter wel.

Ovidius, Metamorfosen

MetamorphosenBeoordeling:4 sterren

Mijn eindexamenonderwerp voor Latijn in 2002 waren de Metamorfosen van Ovidius. Met niet de beste docent Klassieke talen voor onze klas en een zwakke basis uit de voorgaande vijf jaar, werd mijn eindexamen Latijn een beperkt succesje: een 3,1 maar met een 6 uit de schoolexamens kwam ik op een 4,5, dus een 5, dus geslaagd.

Nu, 16 jaar later, las ik de Metamorfosen opnieuw. Nu in vertaling in de Perpetuareeks. En ik kende natuurlijk al vele van de verhalen vanuit mijn interesse voor de klassieken, vanuit het vak Klassieke Archeologie dat ik in mijn tweede jaar aan de RU volgde en vanuit mijn bezoek aan onder andere de Galleria Borghese waar de prachtige kunstwerken van Bernini staan, gebaseerd o.a. op dit boek.

Wat valt mij op? Ik wist niet dat Medea ook onderdeel was van de Metamorfosen. Ook wist ik niet dat het een doorlopend verhaal was met veel beschrijvingen. Maar veel is, zoals ik het me herinner. De verhalen zijn niet echt moeilijk, wel typisch klassiek Latijn: veel bijzinnen, veel stijl, veel beschrijvingen met veel details. Interessante verhalen, maar om het boek nou van kaft tot kaft te lezen…

Even een kinderprentenboek afkraken

Beoordeling: 1 ster

Meestal worden we erg enthousiast van de kinderprentenboeken. Maar vandaag wil ik een boek echt even tot de grond toe afbranden. De kleurenkabouters van Emy Geyskens en Emilie Timmermans is echt heel erg slecht. Na het plagiëren van het kinderliedje Op een grote paddestoel volgen telkens rijmpjes rond een kleur. Die rijmpjes rijmen wisselend tot slecht (als je kapoen nodig hebt om je verhaal rijmend te krijgen of vliegen op vliegen laat rijmen…), er zit nauwelijks metrum in, en waarom alleen zin twee en drie rijmen, ik weet het niet. Verder vraagt elke pagina wat de kabouter lust: waarom die focus op eten? En waarom een plaatje van een balletpakje met als omschrijving het(!) maillot? Hét? Nou ja… U krijgt een beeld. Waarom komen die kinderen van ons dan telkens met dat boek uit de bieb?

Daan Remmert de Vries, De diepte van een Zweeds meer

De diepte van een Zweeds meerBeoordeling: 5 sterren

Daan Remmert de Vries heeft met De diepte van een Zweeds meer een heel mooi, rauw en direct geschreven boek gemaakt. De gevoelens die de pubermeiden doormaken zijn voor de doelgroep heel herkenbaar en er wordt ook niet om de hete brei heen gedraaid. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar met de nodige twists en het hoge leestempo compenseert de auteur dat goed voor een wat ouder publiek. Perfect voor de doelgroep!

Kinderprentenboeken: je hebt er nooit genoeg

Als je zoveel van lezen houdt als ik, kun je je kinderen natuurlijk geen prentenboeken onthouden. Ik heb er al eerder een paar besproken. Vandaag een reeks boeken waar ik enthousiast over ben.

De eerste twee boeken zijn allebei van Julia Donaldson, die ook de klassieker De Gruffalo schreef. Van haar zijn de boeken De grote grijpmedan en Stap maar op mijn bezemsteel. In het eerste boek proberen vier dieren heldhaftig de grote Grijpmedan uit het hol van konijn te krijgen, in het tweede groeit het aantal reizigers op heks’ bezemsteel al naar gelang ze hulp krijgt bij het zoeken naar alle spullen die ze verliest.

Het mooie van Julia Donaldson (en de vertalingen) is dat ze prachtige verhalen op rijm schrijft, vol humor en zinnetjes die herhaald worden die kinderen kunnen waarderen. Bovendien werkt Donaldson elke keer met tekenaars samen, in dit geval Helen Oxenbury (Wij gaan op berenjacht) en Axel Scheffler (De Gruffalo), die goed passen bij de sfeer en stijl van het verhaal. Bij onze kinderen, maar ook bij onszelf zij deze boeken zeer populair.

Uitgeverij Lemniscaat De Gele Ballon - Charlotte Dematons (karton)Een andere grote tekenares die prachtige boeken maakt is de Nederlandse Charlotte Dematons. Naast een fantastisch sinterklaasboek is ook De gele ballon een erg mooi boek. Het mooie van de boeken van Dematon is dat ze een heel verhaal schept zonder een woord op papier te zetten. En door de vele details in de bird’s-eye view, kun je blijven kijken naar deze prachtige prenten.

Speeltuin - Prentenboek Kinderboekenweek 2015De laatste van deze keer is Speeltuin van Mies van Hout. Een grappig boek waarbij de lezer op avontuur gaat met de hoofdpersonen, op weg naar een speeltuin. Naarmate je door bomen, doolhoven en over rivieren bent gesprongen wordt de climax naar de speeltuin goed opgebouwd. En of die speeltuin zo mooi is als verwacht…

Griet op de Beeck, Gezien de feiten (boekenweekgeschenk 2018)

Gezien de feitenBeoordeling: 1 ster

Je vraagt je af als je al andere recensies hebt gelezen over Gezien de feiten of je dan ook de moeite moet nemen om dit boek bij de enkels af te zagen. Maar ja, ik heb het gelezen, ik deel via mijn site alle boeken die ik lees, dus ook deze.

En teleurstellend dat het was! Ik heb eerder werk van Op de Beeck gelezen en daarover was ik enthousiast. Maar als je hetzelfde kunstje met dezelfde toon nogmaals en nogmaals uitvoert, wordt het sleets. En dan is het geen literatuur meer, maar lectuur of zelfs pulp.

Het verhaal is niet geloofwaardig, voorspelbaar en leest wel snel, maar blijft niet hangen. Volgend jaar hopelijk meer kwaliteit met Jan Siebelink.